ฝนตกหนักนอกบ้าน ฝนตกปรอย ๆ ในบ้าน
เซิ่งอันหนิงยืนอยู่ข้างเตียง มือถือไฟฉาย มองโจวชื่อซวินยกกะละมังกับภาชนะทุกใบในบ้านมาวางไว้ทั้งบนเตียงและบนพื้น จนทั่วทั้งห้องแทบไม่มีที่ให้นอนเลย
โจวชื่อซวินเอ่ยอย่างรู้สึกผิดว่า “ฤดูใบไม้ร่วงผมไม่ได้ซ่อมหลังคา พอฝนตกหนักก็เลยรั่ว ไม่อย่างนั้นคุณไปนอนห้องนอกชั่วคราวก่อนก็ได้ รออากาศดีแล้วผมค่อยซ่อมหลังคา”
เซิ่งอันหนิงมองกะละมังกับภาชนะบนเตียง ไม่ได้คิดอะไรให้มากความ “เตียงคุณเล็กขนาดนั้น นอนสองคนไม่ไหวหรอก”
พูดจบ ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันที เธอพูดอะไรเหลวไหลออกไปเนี่ย?!
ยังดีที่ในห้องมืด โจวชื่อซวินจึงมองไม่เห็นท่าทางกระอักกระอ่วนของเธอ
เห็นได้ชัดว่าโจวชื่อซวินเองก็ยังไม่ทันคิดอะไร เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “คุณนอนข้างนอก ผมไปนอนที่หอพัก”
เซิ่งอันหนิงกอดผ้าห่มเดินตามโจวชื่อซวินไปยังห้องนอก คิดดูแล้วฝนข้างนอกก็ตกหนักมาก จากที่นี่ไปหน่วยงานของโจวชื่อซวินยังต้องเดินทางอีกระยะหนึ่ง แถมตอนนี้ก็ดึกดื่นแล้ว ระหว่างทางยังไม่มีแม้แต่ไฟถนนสักดวง
จะให้เขาฝ่าฝนไปแบบนี้ เธอก็ทำใจไม่ลง
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกโจวชื่อซวินอย่างเด็ดขาดว่า “คุณไม่ต้องไปหอพักหรอก ฉันปูนอนกับพื้นก็ได้”
พูดพลางวางเครื่องนอนลงบนเตียงเล็ก แล้วเดินเข้าไปห้องด้านในเพื่อดึงเสื่อรองนอนใต้เตียงออกมา
เมื่อวานตอนเก็บกวาดห้อง เธอเห็นเสื่อฟางอยู่ใต้เตียง เดิมทีเจ้าของร่างเดิมรังเกียจว่าสกปรก เลยดึงออกจากเตียงแล้วสอดไว้ใต้เตียง ตอนนี้เอามาปูบนพื้นก็ไม่มีปัญหาอะไร
โจวชื่อซวินจุดเทียนวางไว้บนตู้ มองเซิ่งอันหนิงลากเสื่อรองนอนออกมา ก็เดินเข้าไปช่วย “ผมทำเอง คุณนอนบนเตียง ผมนอนพื้น”