เซิ่งอันหนิงยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าคล้ายกัน แต่หลัวไช่เสียถูกพิษได้อย่างไร?
โจวเฉาหยางเห็นเซิ่งอันหนิงไม่สนใจตัวเอง จึงยื่นมือมาสะกิดแขนเธออีกครั้ง “พี่สะใภ้ คนเมื่อกี้เป็นใครเหรอ?”
เซิ่งอันหนิงถึงได้สติ เธอแค่นเสียงหัวเราะ “เก่งไม่เบาเลยนะ เคยอยู่หมู่บ้านเดียวกับพี่ชายใหญ่ของเธอสมัยก่อน”
จากนั้นเธอก็เล่าเรื่องของหลัวไช่เสียอย่างละเอียด เพียงแต่ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่หลัวไช่เสียถูกข่มขืน แม้เธอจะไม่ชอบคนคนนี้ แต่เรื่องนั้นอีกฝ่ายก็เป็นเหยื่อ เอามาเล่าเป็นเรื่องขำขันคงไม่เหมาะนัก
ถึงอย่างนั้นโจวเฉาหยางก็ยังตกตะลึง ถึงกับไม่อยากเชื่อ “ทำไมเธอถึงหน้าหนาได้ขนาดนี้นะ? ปล่อยให้ทุกคนเข้าใจผิดว่าเธอเป็นแฟนพี่ชายใหญ่ฉัน ถ้าวันหลังคำโกหกถูกเปิดโปง แล้วเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?”
เซิ่งอันหนิงจุปากอย่างทอดถอนใจ “ดูสิ คนเขาไม่ได้เป็นอะไร แถมยังมาถึงที่นี่ได้อีก”
โจวเฉาหยางไม่เข้าใจจริง ๆ “ยังไงก็เถอะ ผู้หญิงที่เรียบร้อยจริง ๆ ไม่มีทางทำแบบนี้แน่ แล้วคนในครอบครัวไม่ดูแลเธอเลยหรือไง? ถ้าฉันทำแบบนี้ แม่คงตีขาฉันหักแน่ ถึงฉันจะแต่งงานไม่ออก ก็ไม่ควรทำตัวไร้ยางอายขนาดนี้สิ”
เซิ่งอันหนิงรู้สึกว่าคุยเรื่องหลัวไช่เสียแล้วไม่เป็นมงคล จึงดึงโจวเฉาหยาง “ช่างเถอะ ๆ รีบกลับบ้านไปห่อเกี๊ยวกันดีกว่า คุยเรื่องเธอไปก็ไม่มีประโยชน์”
พอกลับถึงบ้าน ทั้งคู่ก็ยุ่งกับการนวดแป้ง สับไส้ และล้างผัก
โจวเฉาหยางนั่งยอง ๆ เด็ดต้นหอมไปด้วย เล่าเรื่องสมัยเด็กของตัวเองให้เซิ่งอันหนิงฟังไปด้วย ทั้งยังเล่าเรื่องคนในครอบครัวอย่างละเอียด