“ฮิๆ~”
“ฮ่าๆ~”
“อิอิ~”
เจียงจื่อนั่งอยู่ข้าง ๆ หลินซุ่ยอาน เธอมองดูหลินซุ่ยอานตอนนี้ที่กำลังใช้นิ้วปัดจอภาพไปมา
ปัดหนึ่งครั้ง หัวเราะหนึ่งครั้ง
ปัดอีกครั้ง ก็หัวเราะอีกครั้ง
เธอทนไม่ไหว เอียงคอไปแอบมองจอภาพ ข้างในล้วนเป็นรูปถ่ายที่ถ่ายในงานเลี้ยงวันเกิด
หนึ่งใบเป็นภาพเสี่ยวหยูที่หน้ามีครีมทาเลอะเลือน ยื่นปากม้วง ยกสองมือเท้าเอวยืนฟ้องอยู่ตรงนั้น ส่วนหลินซุ่ยอานยืนอยู่ด้านข้างหัวเราะจนดวงตาโค้งเป็นสันพระจันทร์
ยังมีวีดิทัศน์หนึ่งชิ้น ที่เสวียนโหย่วเอาใบหน้าของเฉินเจิงเช็ดปาก เฉินเจิงแข็งทื่ออยู่กับที่ สีหน้าเหมือนจะพังทลาย
หลินซุ่ยอานกรอวีดิทัศน์กลับไปดูซ้ำอีกรอบ หัวเราะจนบ่าสั่นตลอด เจียงจื่อมองเธอหัวเราะจนบ่ากระตุกไปมา มุมปากก็เอนโค้งขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“อันอัน”
“อะไร?” หลินซุ่ยอานแม้แต่หัวยังไม่เงย
“รูปถ่ายนี่เธอเปิดดูไปกี่รอบแล้ว? น้อยที่สุดก็แปดร้อยรอบแล้วล่ะ”
หลินซุ่ยอานปัดกลับไปที่ใบแรก “ไม่ถึงแปดร้อยรอบหรอก พี่เจียงจื่อ พี่พูดเกินจริง”
เจียงจื่อทำได้แค่ยิ้มเศร้า ๆ “ได้แล้วได้แล้ว หยุดดูก่อน เฮลิคอปเตอร์กำลังจะลงจอดแล้ว”
หลินซุ่ยอานยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋าอย่างเสียดาย ๆ แล้วหันไปมองนอกหน้าต่าง “พี่เจียงจื่อ”
“อะไร?”
“ศูนย์บัญชาการที่หยางเฉิงสร้างไปถึงไหนแล้ว?”
เจียงจื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง “โครงสร้างหลักเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้กำลังปรับตั้งอุปกรณ์ ช้าสุดอีกหนึ่งสัปดาห์ก็ใช้งานได้”