[นับถอยหลังสิ้นสุดการล่า: 10……]
เสียงของเกมดังขึ้น หอประชุมใหญ่ก็เกิดความวุ่นวายขึ้นอีกครั้ง มีทั้งเสียงของผู้เล่น และเสียงร้องไห้กับเสียงพังทลายใจของเอ็นพีซีบางตัวที่ยังมีความทรงจำอยู่
ผู้เล่นผมแดงหันหัวมาทันทีที่เสียงของเกมดังขึ้น เธอมองตรงมายังหลินซุ่ยอาน
ชั่วขณะที่สายตาทั้งสองประสานกัน ผู้เล่นผมแดงยิ้มให้หลินซุ่ยอาน ยิ้มที่ดูโล่งอกอยู่บ้าง
เธอคิดไม่ซับซ้อน รอบนี้เธอล้มเหลวจริง ๆ แต่อุปกรณ์เสริมก็ได้ส่งต่อให้หลินซุ่ยอานไปแล้ว รอบหน้าผู้เล่นของประเทศเมเปิลจะได้ทางเลือกเพิ่มขึ้นอย่างน้อยหนึ่งทาง
ที่ต้องทำเธอก็ทำแล้ว ที่ทำได้อยู่ในกำลังเธอก็ทำแล้ว ที่เหลือก็ดูดวงของประเทศกับเหล่าเพื่อนร่วมชาติของเธอกัน
หลินซุ่ยอานมองรอยยิ้มนั้น แล้วพยักหน้าลงเบา ๆ
เสี่ยวหยูก็เงยหน้ามองตาม เธอดึงแขนเสื้อของหลินซุ่ยอานเบา ๆ แล้วกระซิบถาม "อานเสิน เธอชื่ออะไร?"
หลินซุ่ยอานก็ไม่รู้เหมือนกัน เธอส่ายหน้า "ออกไปข้างนอกก็จะรู้แล้ว"
เสี่ยวหยูอุทานเบา ๆ แล้วไม่ถามอีก แต่ก็ยังแอบเหลือบมองผู้เล่นผมแดงอีกครั้ง
[……6, 5……]
หลินซุ่ยอานควักไพ่ผนึกวิญญาณออกจากมิติส่วนตัว "ไพ่ผนึกวิญญาณ ผนึก" วิญญาณทั้งหมดถูกกลืนเข้าไปในการ์ด
หลินซุ่ยอานหันไปมองเสวียนโหย่ว "เสวียนโหย่ว เข้ามิติส่วนตัวก่อน" พูดจบไม่รอให้เสวียนโหย่วทันตั้งตัว ก็ดึงมันเข้าไปเสียแล้ว มันมีเวลาได้แค่ร้อง "กา" เสียงเดียว