ตอนที่ 1 ชุบชีวิตอีกแล้ว
"อืมมม～♪"
ซานเยว่ชีฮัมเพลงเล็ก ๆ คลอไปด้วย พลางใช้นิ้วเขี่ยฟองบนผิวน้ำเล่นไปมา
"วันนี้อากาศดีจริงเลยนะ～ ภารกิจบุกเบิกก็เสร็จแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะได้แช่น้ำสบาย ๆ แบบนี้～♪"
ซานเยว่ชีหรี่ตาลงอย่างมีความสุข ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ
ทว่าขณะที่เธอกำลังจมดิ่งอยู่กับห้วงฝันแสนสวยนั่นเอง
รอยแยกมิติประหลาดก็พลันเปิดขึ้นกลางห้องอาบน้ำ!
"อะ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?!"
ซานเยว่ชีตื่นตัวในเสี้ยววินาที สัญชาตญาณสั่งให้ลุกขึ้นตั้งรับ
แต่เธอก็รู้ตัวทันทีว่าตอนนี้ตัวเองไม่มีเสื้อผ้าติดตัวแม้แต่ชิ้นเดียว
จึงได้แต่ทรุดตัวลงไปซุกในน้ำอย่างเสียไม่ได้ โผล่เพียงศีรษะกับไหล่ที่แดงเรื่อขึ้นมา
จากรอยแยกนั้น ร่างของชายคนหนึ่งร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นกระเบื้องห้องน้ำอย่างแรง
"ตึง!"
"เฮือก เจ็บ ๆ ๆ..."
ชายคนนั้นกุมหัว ทำหน้าบูดเบี้ยวก่อนจะลุกขึ้นนั่ง
ซานเยว่ชีเบิกตากว้าง จ้องชายแปลกหน้าที่จู่ ๆ ก็โผล่มา
สมองของเธอหยุดทำงานชั่วขณะ ไม่รู้เลยว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น
ส่วนชายผู้นั้น พอเห็นสภาพแวดล้อมชัดแล้ว ก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจอย่างปลงตก:
"ชิบหาย...ฟื้นมาที่ไหนอีกล่ะเนี่ย"
เขาบ่นด้วยน้ำเสียงเหมือนเห็นเรื่องแบบนี้จนชิน ราวกับเคยเจอมาไม่รู้กี่ครั้ง
จากนั้น ทั้งคู่ก็สบตากัน
ซานเยว่ชี: "..."
ชีเย่: "..."
จู่ ๆ บรรยากาศก็เงียบสงัด
ตอนนี้ซานเยว่ชียังแช่อยู่ในอ่าง น้ำท่วมพอดีกับไหล่หอม ๆ ของเธอ โผล่มาแค่หัวเล็ก ๆ สีชมพูระเรื่อ
แก้มของเธอแดงกว่าเดิมเพราะน้ำร้อน
ซานเยว่ชียังคงจ้องผู้บุกรุกไม่คาดฝันตรงหน้าอย่างไม่รู้จะทำตัวเช่นไร
ชีเย่ก้มมองสภาพตัวเอง
แล้วก็มองเด็กสาวหน้าแดงก่ำ ตัวแช่ในอ่างอาบน้ำด้วยท่าทางตกตะลึง ก่อนจะเผยรอยยิ้มเจื่อน ๆ
"เอ่อ...คือว่า...ผมไม่ได้ตั้งใจนะ...อย่าร้องนะครับ.."
แต่สิ้นเสียงเขา เสียงกรีดร้องของซานเยว่ชีก็ดังสนั่นไปทั่วรถไฟดวงดาว:
"กรี๊ด!!! ไอ้โรคจิต!!!"
หน้าสวยของเธอแดงจัดขึ้นมาในพริบตา
ทั้งอายทั้งโมโห จ้องเขม็งมาที่ชีเย่ สองมือป้องอกไว้แน่น
ชีเย่ยกมือปิดหูทันที พลางถอนใจในใจ:
"ก็รู้อยู่แล้ว"
【ข้อความระบบ: ตรวจพบว่าโฮสต์ตายและคืนชีพ ตำแหน่งคืนชีพปัจจุบัน: รถไฟดวงดาว - ห้องอาบน้ำ】
【ผลข้างเคียงคืนชีพ: คืนชีพแบบสุ่ม (ครั้งนี้คืนชีพที่: สถานที่ค่อนข้างลำบากใจ)】
【คำแนะนำ: โฮสต์คืนชีพแล้ว 47 ครั้ง เสียชีวิตสะสม 47 ครั้ง สถานที่คืนชีพรวมถึง: ทุ่งน้ำแข็ง ภูเขาไฟ ทะเลลึก กองขยะ ท่อระบายน้ำ ฯลฯ และสถานที่ประหลาดอีกมากมาย】
เสียงกรีดร้องของซานเยว่ชีตอนนี้มันเหมือนสว่านไฟฟ้าที่พุ่งเสียบเข้าสมองของชีเย่เต็ม ๆ
ไม่ไหว ถ้ายังร้องต่อไปแบบนี้ พวกคนบนรถไฟคงแห่กันเข้ามาหมดแน่
เขาตายมาสี่สิบเจ็ดครั้งแล้ว ไม่อยากตายครั้งที่สี่สิบแปดอีก
อย่างน้อยก็ไม่อยากตายด้วยข้อหา "แอบดูสาวสวยอาบน้ำ" แบบนี้
ในจังหวะคับขันพันวิ เบื้องหน้าของเขาก็ปรากฏจอแสงขึ้น
【ข้อความระบบ: ตรวจพบว่าโฮสต์อยู่ในสถานการณ์น่าอึดอัดและอาจถึงตาย】
【ทริกเกอร์พาสซีฟ: เปิดใช้งานไลท์โคน 'บังคับสงบสติอารมณ์' แล้ว】
【ชื่อไลท์โคน: 'หน้าตายไม่สะทกสะท้าน'】
【ความหายาก: ★★★★】
【ความสามารถ: สามารถบังคับเป้าหมายใด ๆ ในรัศมีสายตาให้อยู่ในสภาวะสงบสติอารมณ์ ทำให้เข้าสู่จิตใจที่มีเหตุผลล้วน ๆ ทันที ต่อเนื่อง 1 นาที】
【ผลข้างเคียง: โฮสต์จะเข้าสู่สภาวะว่างเปล่าอัตถิภาวนิยม (Existential Nihilism) ต่อเนื่อง 3 นาที ในช่วงนี้โฮสต์จะรู้สึกว่าชีวิตไร้ความหมาย ทุกสรรพสิ่งคือความว่างเปล่า และเกิดแรงกระตุ้นรุนแรงที่จะจบชีวิตตัวเอง】
【คำแนะนำ: ไลท์โคนนี้ผูกมัดกับโฮสต์แล้ว ไม่สามารถซื้อขายได้】
【ขอให้โชคดี】
ชีเย่: "???"
เดี๋ยวนะ ไม่ใช่สิ ใครบอให้เปิดใช้งานล่ะ?!
เขายังไม่ทันได้ประท้วง พลังงานประหลาดก็พลุ่งจากอก กระจายออกไปทั่วทุกทิศ
คลื่นที่มองด้วยตาเปล่าไม่เห็นกวาดผ่านห้องอาบน้ำไปทั้งห้อง
เสียงกรีดร้องของซานเยว่ชีเงียบลงในทันควัน
เด็กสาวกระพริบตา สีแดงบนแก้มค่อย ๆ จางลงอย่างเห็นได้ชัด
เธอวางมือที่ป้องอกลง สีหน้าเปลี่ยนจากอับอายเป็นสงบนิ่ง
"อ้อ"
ซานเยว่ชีพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอก
"คิดดูดี ๆ นี่ก็เป็นแค่เหตุการณ์ความน่าจะเป็นต่ำตามหลักสถิติเท่านั้นเอง การเกิดรอยแยกมิติคือปรากฏการณ์ทางฟิสิกส์ที่มีอยู่จริงในจักรวาล และช่วงเวลาที่คุณผู้ชายตกลงมาห้องอาบน้ำของฉันก็สอดคล้องกับเวลาที่ฉันอาบน้ำพอดี เมื่อมองในมุมสถิติ ความน่าจะเป็นที่จะเกิดเรื่องแบบนี้แม้จะต่ำ แต่ก็ไม่ใช่เป็นไปไม่ได้"
เธอเอียงคอเล็กน้อย มองชีเย่ด้วยแววตาสงบ
"อีกอย่าง เมื่อดูจากท่าทางตอนเขาร่วงถึงพื้นและความเร็วในการตอบสนอง แสดงว่าเขาไม่มีเจตนาร้ายแน่นอน ปฏิกิริยาแรกคือป้องกันศีรษะเพื่อลดแรงกระแทก ไม่ใช่สังเกตรอบตัว บ่งบอกว่าเขาสนใจแค่ตัวเองล้วน ๆ วิเคราะห์ด้วยมุมจิตวิทยาอาชญากรรม นี่ไม่ใช่ลักษณะของอาชญากรรมที่วางแผนล่วงหน้า"
ซานเยว่ชีพยักหน้า แล้วสรุป:
"ด้วยทั้งหมดนี้ ฉันจึงไม่ควรรู้สึกโกรธหรืออับอาย นี่เป็นเพียงเหตุการณ์ไม่ตั้งใจธรรมดาทั่วไป"
ชีเย่อ้าปากค้าง
ถึงเขาจะซาบซึ้งที่ซานเยว่ชีเลิกกรีดร้อง แต่วิธีพูดแบบนี้มันอะไรกัน?
ทำไมรู้สึกเหมือนถูกอะไรแปลก ๆ เข้าสิงเลยนะ?
แล้วผลข้างเคียงก็มา
ชีเย่รู้สึกว่าสติของตนถูกมือล่องหนจับกระชากลงไปในบ่อน้ำลึก
จู่ ๆ โลกก็ดูเหมือนอยู่ห่างไกลมาก
เขาเห็นซานเยว่ชีนั่งในอ่างอาบน้ำ วิเคราะห์ความน่าจะเป็นด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เขาเห็นคราบน้ำบนกระเบื้อง เห็นละอองไอน้ำกลั่นเป็นหยดน้ำบนกระจก
ของพวกนี้มันมีความหมายอะไรกันนะ?
เขาถามตัวเอง
การข้ามภพมีความหมายอะไร?
ตายมาสี่สิบเจ็ดครั้งมีความหมายอะไร?
ดิ้นรนเพื่อมีชีวิตต่อมีความหมายอะไร?
จักรวาลทั้งหมดก็แค่อะตอมนับไม่ถ้วนที่รวมตัวกันอย่างสุ่ม
สุขทุกข์พลัดพรากของมนุษย์ ก็แค่ภาพหลอนจากกระแสประสาทที่ลวงตา
สิ่งที่เรียกว่าความหมาย ก็แค่คำโกหกที่สิ่งมีชีวิตฐานคาร์บอนแต่งขึ้นมาต่อสู่กับความกังวลต่อความตาย
ชีเย่ก็แค่เศษฝุ่นเล็ก ๆ กลางจักรวาลไร้สาระนี้
เป็น ตาย
มันต่างกันตรงไหน?
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แววตาว่างเปล่ามองไปข้างหน้า
บนใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มสงบหลังเห็นแจ้งในสัจธรรม
"ใช่แล้ว"
เขาพูดเบา ๆ
"ทุกอย่างมันไร้ความหมาย"
ซานเยว่ชีหันมามองเขา ถามเรียบ ๆ:
"คุณกำลังเผชิญกับความผันผวนทางจิตหรือเปล่า?"
"ผันผวน?"
ชีเย่ยิ้ม รอยยิ้มสงบดุจพระธุดงค์ผู้บรรลุธรรม
"ไม่หรอก แค่ในที่สุดก็มองเห็นความจริง โลกนี้ จักรวาลนี้ คุณ ผม ห้องอาบน้ำนี้ ผ้าขนหนูนี่ ล้วนแต่คือความว่างเปล่า ล้วนไร้ความหมาย"
เขาก้มมองมือตัวเอง
"เมื่อก่อนเคยทุ่มเทขายไลท์โคน อยากเอาชีวิตรอด"
เขาพึมพำ
"แต่ตอนนี้คิดได้แล้ว จะอยู่หรือตาย สุดท้ายก็แค่การเปลี่ยนรูปจัดเรียงตัวของอะตอม จะไปใส่ใจทำไมกัน?"
เขาเงยหน้าขึ้น สายตามองข้ามซานเยว่ชี ผ่านทุกสิ่งในห้องน้ำ ราวกับทะลุกำแพงรถไฟดวงดาว เห็นท้องทะเลดวงดาวไร้ที่สิ้นสุด
"แบบนี้ จบ ๆ ไปก็ดีเหมือนกัน"
ชีเย่พูดเบา ๆ มุมปากยังมีรอยยิ้มที่มองโลกทะลุปรุโปร่ง
"ความตายครั้งที่สี่สิบแปด คงมาเยือนในเร็ววัน"