ซูจิ้งเหยานอนเอนกายอยู่บนเตียงเอนกายอย่างเกียจคร้าน คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย ดวงตาหลับพริ้ม เริ่มครุ่นคิดถึงเรื่องการคัดเลือกนางงามเข้าวังในวันนี้อย่างละเอียด
พล็อตเรื่องในนิยายเล่มนั้นนางยังจำได้อย่างชัดเจน ตอนที่จวินเจ๋อเฉินยังเป็นองค์รัชทายาท นอกเหนือจากนางผู้เป็นเจ้าของร่างเดิมแล้ว วังตะวันออกก็ไม่เคยรับผู้หญิงคนใดเข้ามาจริงๆ
ยามที่พระเจ้าจิ่งเซิ่งฮ่องเต้ประชวรหนัก เคยเรียกจวินเจ๋อเฉินไปหารือเป็นการลับ ถึงแม้นางจะไม่รู้รายละเอียดของการสนทนาลับนั้น แต่จวินเจ๋อเฉินกลับเปลี่ยนบุคลิกไปอย่างมากจากการสนทนาครั้งนั้น
เมื่อสวมชุดคลุมมังกร เขาช่างเย็นชาและทรงอำนาจ ลึกล้ำคาดเดาไม่ได้ ไม่มีผู้ใดสัมผัสอารมณ์ของเขาได้
ความเย็นชาและความน่าเกรงขามของราชันแผ่ซ่านไปทั่วทั้งชีวิตของเขา ความอ่อนโยนที่เคยมีต่อหลิงเยวี่ยก็ค่อยๆ ถูกบั่นทอนลงจนหมดสิ้นในเวลาสิบกว่าปีหลังขึ้นครองราชย์
หลังจากขึ้นครองราชย์ เขาเริ่มการคัดเลือกนางงามเข้าวังตามคำทูลเสนอของเหล่าขุนนาง ต่อจากนั้นก็โปรดปรานนางสนมทั้งหลายอย่างทั่วหน้า
นางสนมคนใดที่เขาพอพระทัยล้วนได้รับความโปรดปรานแทบทั้งสิ้น
ในห้าหญิงสาวผู้เข้าคัดเลือกที่ฮองเฮาเลือกสรรให้จวินเจ๋อเฉินเมื่อวานนี้ อันจิ้นเยียนเป็นคนที่ทำให้นางประทับใจมากที่สุด เพราะนางเป็นสตรีคนแรกที่จวินเจ๋อเฉินโปรดปรานหลังจากขึ้นครองราชย์ และยังเป็นสนมเอกคนแรกในวังหลังที่ต่อสู้กับหลิงเยวี่ยผู้เป็นฮองเฮาได้อย่างสูสี
รัศมีนางเอกของหลิงเยวี่ยคงจะเป็นเพียงช่วงต้นที่ได้ครอบครองความรักอันจริงใจของจวินเจ๋อเฉิน ช่วงกลางที่ได้รับการสนับสนุนและความไว้วางใจจากจวินเจ๋อเฉินในการต่อสู้ในวังหลัง มิเช่นนั้น ภายใต้การวางแผนร้ายและกลั่นแกล้งของเหล่าสนมโปรดที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย นางไม่มีทางรอดชีวิตมาถึงตอนนี้ได้อย่างแน่นอน
ในช่วงท้าย จวินเจ๋อเฉินหมดรักเพราะการเปลี่ยนแปลงของหลิงเยวี่ย ในตอนจบ ทั้งสองเป็นสามีภรรยากันตลอดชีวิต
แต่หลังจากจวินเจ๋อเฉินเป็นฮ่องเต้แล้ว สตรีรอบกายเขาไม่เคยขาดสาย เมื่อเขาไม่รักหลิงเยวี่ยอีกต่อไป นั่นก็หมายความว่าเขาไม่รักใครอีกแล้ว เขาสูญเสียความสามารถในการรัก และไม่เข้าใจความรัก