จวินเจ๋อเฉินค่อย ๆ อุ้มซูจิ้งเหยาไปวางบนเตียงอย่างทะนุถนอม สายตาจ้องไปที่คิ้วที่ขมวดมุ่นของนางเป็นเวลานาน พลางถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้
เขานิ่งมองนาง ดวงตาลึกล้ำและเต็มไปด้วยอารมณ์อันซับซ้อน ความทรงจำในอดีตมากมายผุดขึ้นมาในความคิดอย่างไม่ขาดสาย
ตั้งแต่วันแรกที่พบกันจนถึงวันนี้ กาลเวลาผันผ่านอย่างเงียบเชียบถึงสิบเอ็ดปีแล้ว
เวลาดูเหมือนจะโอบอ้อมอารีและเอ็นดูนางเป็นพิเศษ ความงามของนางไม่เพียงไม่เสื่อมคลายลงแม้แต่น้อย กลับยิ่งถูกแต่งแต้มด้วยกาลเวลาจนเพิ่มเสน่ห์และความเย้ายวนใจยิ่งขึ้นไปอีก
หลายปีมานี้ จวินเจ๋อเฉินรู้ดีแก่ใจมาตลอดว่า สถานะของเขาในใจนาง ย่อมเทียบกับจวินอี้หวนไม่ได้เป็นแน่
การปะทะกันอย่างดุเดือดในวันนี้ ก็เท่ากับเป็นการยืนยันและตอกย้ำความคิดที่เขามีอยู่ในใจมานานได้อย่างสิ้นเชิง
มุมปากของจวินเจ๋อเฉินเผยรอยยิ้มขื่นขมที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยตนเอง ปนด้วยความจนใจและความขมขื่น
ขึ้นครองราชย์มาจนถึงตอนนี้ ล่วงเลยมาสิบปีแล้ว กุมอำนาจใหญ่อยู่ในมือครบสิบปี เขาก็ก้าวพ้นธรณีประตูสามสิบปีมาแล้วเช่นกัน
การตกตะกอนของกาลเวลาทำให้บุคลิกน่าเกรงขามของเขายิ่งทวีความเข้มข้นหนักหน่วงขึ้น แต่ทว่า การที่เขาโปรดปรานนางอย่างไม่เสื่อมคลายตลอดสิบปี กลับทำให้เขาขาดท่าทีอันน่าเกรงขามของจักรพรรดิต่อหน้านาง
นี่เป็นผลจากการที่เขาตามใจนาง จวินเจ๋อเฉินยอมรับ
หรือบางที หากมองในอีกแง่หนึ่ง นางไม่มองเขาเป็นจักรพรรดิ แต่มองเป็นสามี นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาปรารถนาอยู่ลึก ๆ ในใจมากกว่าหรอกหรือ?
ผู้คนทั้งใต้หล้าต่างพากันมองเขาเป็นจักรพรรดิ เกรงขามและเคารพยำเกรงเขา มีเพียงนางที่อยู่เคียงข้าง จวินเจ๋อเฉินจึงจะไม่รู้สึกถึงความหนาวเหน็บและความเปล่าเปลี่ยวของการอยู่บนที่สูง
เขาถูกกำหนดชะตาให้มีเกียรติสูงส่งเป็นพิเศษมาตั้งแต่เกิด
ก่อนที่จะได้พบนาง ในความคิดเต็มไปด้วยเพียงการได้ขึ้นครองบัลลังก์อันสูงสุด และสุดท้ายเขาก็ได้สมปรารถนาตามเป้าหมายนั้นจริง ๆ
หลังจากขึ้นครองราชย์แล้ว ทุกสิ่งในโลกดูเหมือนจะเอื้อมถึงได้ง่ายดาย ไม่มีอะไรที่เขาอยากได้แล้วไม่ได้อีกต่อไป