ส่งพี่ชายจากไปแล้ว ซูจิ้งเหยาก็ขึ้นพระราชยานหงส์อีกครั้ง ใบหน้ามีแววครุ่นคิด
เพียงชั่วครู่เดียวก็ทำให้พี่ชายหัวปักหัวปำไปเสียแล้ว นับว่าเก่งจริงๆ
"เหมียวอวิ้น ไปตำหนักเฉียนชิง" ซูจิ้งเหยาสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ไม่นานนัก พระราชยานหงส์ของซูจิ้งเหยาก็มาถึงตำหนักเฉียนชิง
ตลอดทาง บ่าวกำนัลและขันทีต่างหลบทางให้ นางเดินทางอย่างราบรื่นจนถึงห้องพระตำหนักราชเลขาธิการ
จวินเจ๋อเฉินกำลังจดจ่อกับฎีกาอยู่ รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวเล็กน้อย จึงเงยหน้าขึ้นมองโดยไม่ตั้งใจ
พอเห็นว่าเป็นนาง สีหน้าก็เผยความประหลาดใจอยู่บ้าง พู่กันแดงในมือก็ชะงักลงชั่วครู่
"หยาวเหยามาเวลานี้ได้อย่างไร?"
ซูจิ้งเหยาไม่ตอบทันที แต่โบกมือเบาๆ เป็นสัญญาณให้ทุกคนถอยออกไป
จากนั้นนางก็เดินไปข้างกายจวินเจ๋อเฉิน
"ฝ่าบาททรงงานอยู่หรือไม่เพคะ?"
"ไม่มากนัก เป็นเพียงฎีกาทั่วไปเท่านั้น"
เห็นว่าเขาไม่ยุ่งนัก ซูจิ้งเหยาก็ยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อย แล้วนั่งลงบนตักเขาด้วยความเต็มใจ
จวินเจ๋อเฉินโอบแขนรับเอวบางของนางไว้อย่างคล่องแคล่ว
นางซบศีรษะลงบนซอกไหล่ของเขา ทำให้จวินเจ๋อเฉินยากจะมองเห็นสีหน้านางในขณะนี้
เสียงของซูจิ้งเหยาที่แฝงการหยั่งเชิงลอยมาจากซอกไหล่ของจวินเจ๋อเฉินอย่างช้าๆ ดั่งควันบางๆ คลุมเครือ
"ฝ่าบาททรงสนิทสนมกับฮูหยินชิงผิงหรือไม่เพคะ?"
จวินเจ๋อเฉินได้ยินคำถามนี้ สายตาก็พลันเหมือนเปลวเทียนที่ถูกลมพัด วูบไหวอย่างไม่รู้ตัว
"ไม่สนิทสิ หยาวเหยาถามเช่นนี้ทำไม?"
น้ำเสียงที่จวินเจ๋อเฉินตอบออกมานั้นกระชากขึ้นเล็กน้อย
แม้ตอนเด็กจะรู้จักกับฉีว่านหยิน แต่ก็ไม่ถึงกับสนิทสนมนัก
"ครั้งก่อนมารดาของหม่อมฉันมาเยือนตำหนักคุนหนิง บอกว่าจะจัดงานเลี้ยงลำธารให้พี่ชาย เชิญคุณชายคุณหญิงในเมืองหลวงมาร่วมแต่งกลอนโต้ตอบ พี่ชายอายุยี่สิบสี่แล้ว ควรได้แต่งงานมีครอบครัวเสียที"
เสียงของซูจิ้งเหยาอ่อนโยนไพเราะ แต่แฝงนัยบางอย่างไว้อย่างมิดชิด
"หากหม่อมฉันอยากทูลขอให้ฝ่าบาททรงมีพระบรมราชโองการอภิเษกให้พี่ชายกับฮูหยินชิงผิง ฝ่าทาบาททรงเห็นเป็นเช่นไรเพคะ?"
มือของซูจิ้งเหยาเคาะบนอกเขาอย่างไม่ใส่ใจ ทุกครั้งที่เคาะ ราวกับเคาะลงบนปลายหัวใจของจวินเจ๋อเฉิน