วันนี้แสงอาทิตย์สดใส สายลมแผ่วเบาเฉกเช่นปลายนิ้วที่ละมุนละไมแตะต้องผ่าน
ภายในพระราชวัง เนื่องในโอกาสต้อนรับไทเฮาเสด็จกลับวัง ทั่วทั้งราชสำนักเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุขและความสงบ
ชุดหงส์ของซูจิ้งเหยาปักลายนกฟีนิกซ์ที่ราวกับมีชีวิต หากพร้อมจะโบยบินขึ้นสู่ฟ้า
บนศีรษะสวมมงกุฎหงส์อันเลอค่า อัญมณีทุกเม็ดเปล่งประกายแสงเจิดจ้า
นางแต่งองค์ทรงเครื่องอย่างประณีต ทุกอิริยาบถล้วนแสดงออกถึงความสง่างาม ริมฝีปากมุมหนึ่งยกขึ้นเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มที่พอเหมาะพอเจาะ
จวินเจ๋อเฉินสวมชุดคลุมมังกรสีเหลืองสดใส มังกรทองบนชุดคลุมดูดุดันน่าเกรงขามยิ่งนัก
คาดเข็มขัดหยก ทำให้รูปกายของเขาดูสูงสง่าดั่งต้นสน คิ้วและดวงตาสื่อให้เห็นถึงความน่าเกรงขามโดยกำเนิด สายตามุ่งมั่นจดจ้องตรงไปข้างหน้า
ทั้งสองยืนเคียงข้างกัน มือของจวินเจ๋อเฉินวางอยู่บนมือของซูจิ้งเหยาเบา ๆ เงียบรอคอยการเสด็จกลับของไทเฮา
เหล่าขุนนางสวมชุดราชการ เรียงรายอย่างเป็นระเบียบบนลานกว้างหน้าพระราชวัง ต่างมีสีหน้าเคร่งขรึม สายตามุ่งตรงไม่เหลียวมอง
เหล่าสนมตั้งแต่ตำแหน่งประมุขวังหลักขึ้นไปก็แต่งองค์ทรงเครื่องอย่างเต็มยศ
ในหมู่ผู้คน เหมยเหรินฉู่ก็อยู่ในนั้นด้วย
นางสวมชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อน ผ้าดีมีคุณภาพ ชายกระโปรงพลิ้วไหวตามสายลมแผ่วเบา
แต่งหน้าอย่างพิถีพิถัน คิ้วงามดั่งภูเขาไกล สายตาคมคาย แต่แววตากลับแฝงความรู้สึกสลับซับซ้อนที่ยากจะสังเกตเห็นอยู่เล็กน้อย
ในที่สุด ก็ได้ยินเสียงกลองและฆ้องดังมาจากแดนไกล เสียงดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ อึกทึกครึกโครม
พระที่นั่งของไทเฮาเคลื่อนเข้ามาอย่างช้า ๆ เหล่าทหารองครักษ์โดยรอบต่างมีจิตใจกระตือรือร้น
ซูจิ้งเหยาและจวินเจ๋อเฉินก้าวไปข้างหน้าเพื่อต้อนรับ
เหล่าขุนนางและสนมต่างคุกเข่าลงถวายความเคารพอย่างพร้อมเพรียงเป็นระเบียบ
"ขอต้อนรับไทเฮาเสด็จกลับวัง ทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นปีหมื่นหมื่นปี!"
ซูจิ้งเหยาและจวินเจ๋อเฉินช่วยกันประคองไทเฮาลงจากพระที่นั่ง ไทเฮามีใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดูมีชีวิตชีวาเป็นอย่างยิ่ง
แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและเมตตา
"ทุกคนลุกขึ้นเถิด!"