วันรุ่งขึ้น
จวินเจ๋อเฉินตื่นขึ้นอย่างช้า ๆ หญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของเขายังคงหลับใหลอย่างสุขสงบ โดยที่แขนข้างหนึ่งของเขาถูกนางหนุนอยู่เนิ่นนาน แต่กลับไม่รู้สึกชาแม้แต่น้อย
เขาค่อย ๆ โอบนางไว้ สายตามองไปที่แผ่นหลังขาวผ่องดั่งหยกของนาง บนนั้นปรากฏรอยฟันอันชัดเจน
ปลายนิ้วเรียวยาวของจวินเจ๋อเฉินไล้ไปตามร่องรอยเหล่านั้นอย่างแผ่วเบา แววตาในห้วงลึกลับราวกับทะเลสาบอันลึกซึ้ง สลับซับซ้อนและไม่อาจหยั่งรู้ได้
จะให้อภัยนางง่าย ๆ เช่นนี้ ดูจะเป็นการง่ายเกินไปหรือไม่?
ตนเป็นจ้าวแห่งใต้หล้า ผู้คนนับหมื่นนับแสนเคารพเทิดทูน เหตุใดจึงได้อ่อนโยนต่อนางเพียงนี้?
สองวันมานี้ จวินเจ๋อเฉินรู้สึกวุ่นวายใจอย่างยิ่ง ถึงกับตั้งคำถามกับตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า ว่าเขาจำเป็นต้องมีนางเพียงผู้เดียวจริงหรือ?
ในวังหลังของเขานั้น มีสาวงามมากมายดั่งเมฆ ทุกคนล้วนยอมทำตามเขา ครุ่นคิดหาทางเอาใจเขาสารพัด เหตุใดเขาจึงได้ยึดติดกับนางผู้ที่บางครั้งดื้อรั้น บางครั้งอ่อนแอเช่นนี้?
จวินเจ๋อเฉินเติบโตมาในฐานะบุตรชายโดยตรงของฮองเฮา มีฐานะสูงศักดิ์ที่สุดในหมู่เหล่าองค์ชาย ต่อมาจึงได้เป็นองค์รัชทายาท และขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ ตำแหน่งสูงส่งและอำนาจยิ่งใหญ่ ดูเสมือนว่าทุกสิ่งในโลกล้วนอยู่ในกำมือของเขาโดยง่ายดาย
ผู้คนทั้งปวงต่างประจบประแจงและยกยอเขาเป็นอย่างมาก
ไม่ว่าจะเป็นนางหลิงในวังตะวันออกเมื่อครั้งก่อน หรือเหล่าสนมมากมายหลังจากขึ้นครองราชย์ จวินเจ๋อเฉินเพียงแค่พระราชทานของมีค่าเล็กน้อยและพูดคุยหยอกเย้ากับพวกนางเพียงไม่กี่คำ ก็ทำให้นางเหล่านั้นพอใจและซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณ
แต่ตัวจวินเจ๋อเฉินเอง กลับไม่เคยได้รับการปลดปล่อยอารมณ์ที่แท้จริงจากสตรีเหล่านี้เลย
เขาสุขุมเยือกเย็นและมีอารมณ์มั่นคงมาโดยตลอด
สำหรับเขาแล้ว สตรีเป็นเพียงสิ่งเสริมความงามบนดอกไม้ สามารถทำให้เขาผ่อนคลายกายและใจได้ชั่วขณะหนึ่งหลังจากจัดการราชกิจอันหนักหน่วง ก็เพียงพอแล้ว
อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่พบนาง จิตใจอันสงบนิ่งของจวินเจ๋อเฉินก็มักถูกคลื่นลมโหมกระหน่ำเป็นระยะ
เขาไม่ค่อยมีความรู้สึกที่รุนแรงเช่นนี้ หรือพูดได้ว่าสิ่งที่สามารถทำให้เขาใส่ใจมีน้อยเหลือเกิน