เมื่อสนมทั้งหลายถอนตัวออกไปหมดแล้ว ซูจิ้งเหยาก็ยังคงยืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง ตลอดมาไม่เอ่ยปากพูดแม้แต่คำเดียว
จวินเจ๋อเฉินโอบนางเข้าสู่อ้อมกอด เสียงของเขาอ่อนโยน "หยาวเหยาตกใจหรือ?"
ซูจิ้งเหยาส่ายหน้าเบา ๆ "หม่อมฉันเพียงรู้สึกในใจมิรู้ว่าจะรู้สึกเช่นไร และก็ประหลาดใจที่หลิงเฟยกล้าเอาชีวิตเข้าเสี่ยงเพื่อช่วยหม่อมฉันโดยไม่เห็นแก่ความปลอดภัยของตนเอง"
สายตาของนางดูคล้ายจะหาความมั่นคงไม่ได้ จ้องมองไปที่จวินเจ๋อเฉิน ประหนึ่งกำลังแสวงหาคำตอบบางอย่าง
ใจของจวินเจ๋อเฉินเกิดความเวทนาขึ้นมา เขาเข้าใจถึงความขัดแย้งและความทุกข์ใจในใจของนาง เนื่องจากก่อนหน้านี้นางเคยต้องสูญเสียบุตรเพราะหลิงเฟย แต่วันนี้หลิงเฟยกลับมาช่วยเหลือนางไว้ สถานการณ์ที่ขัดแย้งกันเช่นนี้ยากที่จะปล่อยวางได้จริง ๆ
"หยาวเหยาอย่าคิดมากไปเลย เรื่องในวันนี้ ข้าจะสืบให้กระจ่างแน่นอน หากหลิงเฟยมิได้คิดกลั่นแกล้ง และช่วยหยาวเหยาด้วยใจจริง ข้าก็จะให้รางวัลแก่นางตามสมควร หยาวเหยาไม่ต้องทุกข์ใจกับเรื่องนี้"
ซูจิ้งเหยาพยักหน้าเบา ๆ ก้มหน้าลงเล็กน้อย
ทว่าในแววตาที่หลุบต่ำลงนั้น กลับมีประกายความโหดเหี้ยมวาบผ่านอย่างเงียบเชียบ
หลิงเฟยช่างฉลาดขึ้นจริง ๆ ที่รู้จักดึงนางเข้ามาพัวพันในการต่อสู้กับหลินกุ้ยปินด้วย ฮ่า ๆ ช่างน่าขันยิ่งนัก
จวินเจ๋อเฉินสัมผัสได้ว่านางยังคงไม่สบายใจอยู่บ้าง จึงหยิกแก้มอันเนียนนุ่มของนางอย่างเอ็นดู
"เอาล่ะ ข้าจะพาเจ้าไปล่าเนื้อ"
พูดจบ จวินเจ๋อเฉินก็จูงมือนาง เดินไปที่หน้าเสวี่ยเฟิ่งอันทรงพลัง เขาพยุงนางขึ้นไปนั่งบนหลังอย่างมั่นคง
จากนั้นทั้งสองก็ขี่ม้าค่อย ๆ เคลื่อนไปยังอีกทิศทางหนึ่งของป่าลึก ทางนี้จะไม่มีขบวนผู้เข้าแข่งขันผ่านมา
ส่วนองครักษ์ของจวินเจ๋อเฉินก็ติดตามไปอย่างเงียบ ๆ ประหนึ่งเงาตามร่าง คอยพิทักษ์ความปลอดภัยของพวกเขาตลอดเวลา