เหมียวอวิ้นย่างสามขุมอย่างเบาเบา รับพระบัญชาขององค์รัชทายาทให้ไปซื้อชุดกระโปรงให้เจ้านายของตน
นางย่อมรู้ดีถึงแผนการของเจ้านายในวันนี้ และวันนี้เจ้านายก็มีคำสั่งอื่นแก่นางเป็นพิเศษ
เหมียวอวิ้นมาถึงร้านขายชุดที่คึกคักที่สุดบนถนนเฟินหวา สายตาของนางกวาดมองชุดอันงดงามเหล่านั้น ในที่สุดก็เลือกชุดที่แพงที่สุดในร้าน
นางหยิบชุดขึ้นมา แล้วหันหลังเดินตรงไปยังศาลาเมาฉิงบนถนนเฟินหวา
เมื่อเหมียวอวิ้นปรากฏตัวหน้าศาลาเมาฉิง ไม่อี้ซางซึ่งรออยู่ที่นั่นตามพระบัญชาของไท่จื่อเฟย เมื่อเห็นนาง สายตาก็แวบหนึ่งด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะกลายเป็นความสงสัย
เห็นเพียงไม่อี้ซางเบิกตากว้าง คิ้วขมวดเล็กน้อย รีบถามด้วยความร้อนใจว่า “เหมียวอวิ้น องค์หญิงซูอยู่ที่ใด?”
เหมียวอวิ้นเห็นไม่อี้ซาง แววตามีประกายผิดปกติแวบหนึ่ง จากนั้นบนใบหน้าก็ฉายรอยยิ้มที่พอเหมาะพอดี
“ชุดของเจ้านายเปื้อน ฝ่าบาทให้ข้ามาซื้อชุดใหม่ให้เจ้านาย”
“เช่นนั้นฝ่าบาทกับองค์หญิงซูอยู่ที่ใด?”
สายตาของไม่อี้ซางยังเต็มไปด้วยความระแวง นางจ้องเหมียวอวิ้นเขม็ง ราวกับจะหาความผิดปกติบางอย่างจากสีหน้าของนางให้ได้
เหมียวอวิ้นทำทีเป็นสบาย ๆ กล่าวว่า “ฝ่าบาทกับเจ้านายอยู่ที่ศาลาหม้อฟ้า ข้าจะนำชุดไปส่งให้ เจ้านายเปลี่ยนชุดเสร็จ คงจะรีบกลับมา”
“ร้านนิ่งฉางเจ๋อฝั่งนี้เป็นร้านที่เจ้านายมักจะมาซื้อชุดตอนอยู่บ้าน ข้าจึงมาทางนี้”
“ไท่จื่อเฟยยังอยู่ที่ศาลาเมาฉิงหรือไม่?” เหมียวอวิ้นถามเหมือนไม่ได้ตั้งใจ
สีหน้าของไม่อี้ซางจริงจังขึ้นเล็กน้อย นางกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “แน่นอน เจ้านายของเจ้าเที่ยวเล่นตามอำเภอใจ ไม่เพียงให้ฝ่าบาทต้องส่งคนออกตามหา ไท่จื่อเฟยก็ยังรอข่าวอยู่ที่ศาลาเมาฉิงตลอด”
พูดมาถึงตรงนี้ ในใจของไม่อี้ซางก็เกิดความไม่พอใจขึ้นมา องค์หญิงรองจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจกันแน่ วันนี้องค์รัชทายาทถึงกับต่อว่าฝ่าบาทเพราะองค์หญิงซู นางเพิ่งเคยเห็นฝ่าบาทโกรธขนาดนั้นเป็นครั้งแรก
“ข้าจะรีบกลับไปที่ศาลาหม้อฟ้า นำชุดไปส่งให้เจ้านาย แล้วจะรีบกลับมาในไม่ช้า รบกวนพี่สาวไม่อี้ซางช่วยบอกให้ไท่จื่อเฟยรอสักครู่”