ซูอวี่หนิงในฐานะคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลซู เติบโตมาอย่างสุขสบายและได้รับการทะนุถนอมมาโดยตลอด จึงไม่เคยใส่ใจเรื่องในแวดวงธุรกิจเลย
อีกทั้งจวินเจ๋อเฉินก็วางตัวเงียบขรึมมาโดยตลอด แทบไม่ปรากฏตัวในที่สาธารณะ นางจึงไม่รู้จักจวินเจ๋อเฉินเลย
เวลานี้เมื่อนางเห็นพี่ชายถูกจวินเจ๋อเฉินฟาดแส้ใส่ เพลิงโทสะในใจก็พลันลุกโชน
คิ้วเรียวโก่งชันขึ้น ดวงตาคู่งามเบิกกว้าง นางตวาดด้วยความโกรธทันทีว่า “เจ้าเป็นใคร รู้หรือไม่ว่าพวกเราเป็นใคร ตระกูลซูกับตระกูลฟู่ไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”
น้ำเสียงของนางแฝงท่าทีวางอำนาจเหนือผู้อื่น
แม้ซูอวี่ฉีจะเข้ามาสัมผัสงานของบริษัทได้ไม่นานเท่าพี่ชายทั้งสอง แต่ก็รู้จักชื่อเสียงของสามท่านหนุ่มแห่งตระกูลจวิน
เขาลอบประหลาดใจอยู่ในใจ
ไม่คิดเลยว่าซูจิ้งเหยาจะหาสามท่านหนุ่มมาเป็นที่พึ่งได้
“อวี่หนิง อย่าเสียมารยาท!”
เขารู้ว่าอำนาจของตระกูลจวินยิ่งใหญ่ ไม่ใช่ตระกูลซูจะล่วงเกินได้ง่าย ๆ
“พี่สาม!”
ซูอวี่หนิงเคยวางอำนาจบาตรใหญ่ในเมืองบีมาโดยตลอด นางคิดว่าตระกูลซูเองก็เป็นตระกูลมีหน้ามีตาในเมืองบี ยามนี้ตระกูลซูก็กำลังจะแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลฟู่ เมืองบีจะยังมีใครที่นางล่วงเกินไม่ได้อีกหรือ?
แววตาของนางเต็มไปด้วยความไม่ยอมและความโกรธ ทั้งยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดพี่ชายจึงขัดขวางนาง
ซูอวี่ฉีขมวดคิ้ว ส่งสายตาเตือนซูอวี่หนิงอีกครั้งว่าอย่าวู่วาม จากนั้นจึงหันไปมองจวินเจ๋อเฉิน
แววตาของเขาแฝงความระมัดระวัง
“ที่แท้นางก็เป็นสตรีของสามท่านหนุ่ม ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เห็นแก่หน้าสามท่านหนุ่ม ข้าจะไม่เอาความเรื่องที่นางตบน้องสาวข้าก็แล้วกัน”
อย่างไรเสีย ซูจิ้งเหยาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บจากเรื่องวันนี้ กลับเป็นซูอวี่หนิงที่ถูกนางตบหน้า
“หึ”
“เรื่องวันนี้ไม่ใช่ว่าเจ้าจะเอาความหรือไม่ แต่เป็นข้าจะเอาผิดหรือไม่ต่างหาก”
ดวงตาดำของจวินเจ๋อเฉินหรี่ลงเล็กน้อย สายตาเย็นชาเฉียบคมราวกับใบมีดบาง
สีหน้าซูอวี่ฉีเปลี่ยนไปเล็กน้อย เรื่องตระกูลจวิน เขาเคยได้ยินพี่ชายทั้งสองเอ่ยถึงอยู่บ้างว่าอย่าได้ล่วงเกิน แต่ไม่รู้แน่ชัดว่าอำนาจของตระกูลจวินยิ่งใหญ่เพียงใด
ไม่คิดว่าเขาอุตส่าห์ถอยให้แล้ว จวินเจ๋อเฉินกลับยังคงกดดันไม่หยุด