ซูจิ้งเหยามึนศีรษะ พระวรกายอ่อนปวกเปียกเอนพิงจวินเจ๋อเฉิน
สติของนางเลือนรางอยู่บ้าง แต่น้ำเสียงคล้ายซักถามของจวินเจ๋อเฉินกลับทำให้หัวใจซูจิ้งเหยาเกิดระลอกคลื่นประหลาด
ทั้งที่ประเด็นสำคัญในคำพูดของนางคือฟู่อวิ๋นเฉินแก้แค้นนาง เหตุใดเขาถึงเอาแต่ซักว่านางไปพบฟู่อวิ๋นเฉินหรือไม่
ซูจิ้งเหยาฝืนเงยหน้าขึ้น มองจวินเจ๋อเฉิน
ดวงตาของนางแดงเรื่อเล็กน้อย ราวกับสายน้ำวสันต์สองสายที่ถูกลมอ่อนพัดจนเกิดริ้วคลื่น เจือแววตัดพ้ออยู่ราง ๆ
“ไม่ได้พบเขา”
“พวกเขาบังคับให้ข้าดื่มสุราไปมากมาย”
ถ้อยคำของนางอู้อี้ไม่ชัดเจน จวินเจ๋อเฉินฟังแล้วก็สับสนไม่น้อย
เขาทำได้เพียงคาดเดาเอาเองว่า “ฟู่อวิ๋นเฉินเป็นคนจัดการหรือ?”
ซูจิ้งเหยาหลับตาลง ไม่พูดอะไร เพียงพิงร่างเขาแล้วส่ายหน้าเบา ๆ ราวกับบุปผางามที่โรยราไร้ชีวิตชีวา
จวินเจ๋อเฉินได้กลิ่นสุราเข้มข้นจากกายนาง ความสงสารที่ยากจะพรรณนาพลันเอ่อขึ้นในใจ
“ต่อไปไม่ต้องออกไปเข้าสังคมดื่มสุราแล้ว ข้าจะช่วยเจ้าเอง”
น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ คล้ายเจ็บปวดใจ คล้ายให้คำมั่น ชวนให้หัวใจหวั่นไหว
ที่จริงแล้ว ซูจิ้งเหยาไม่ได้รังเกียจการดื่มสุราเพราะงาน นั่นเป็นส่วนหนึ่งของการทำงาน ไม่มีผู้ใดประสบความสำเร็จได้ด้วยการก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงส่งในชั่วข้ามคืน
แต่นางทนไม่ได้ที่ฟู่อวิ๋นเฉินอาศัยอำนาจของตระกูลฟู่มาบีบบังคับให้นางยอมอ่อนข้อและกลับไปคืนดี ทั้งยังจงใจขัดขวางนางอีกด้วย
เช่นนั้นก็อย่าโทษนางที่คิดอาศัยจวินเจ๋อเฉินช่วยเหลือเลย
นางตาแดงก่ำ ส่ายหน้าอีกครั้งโดยไม่พูดอะไรสักคำ แต่กลับคล้ายบอกทุกอย่างไปหมดแล้ว
จวินเจ๋อเฉินก้มตาลง ซ่อนอารมณ์น่าหวาดหวั่นในดวงตาลึกล้ำเอาไว้
ไม่นานนัก ชาแก้เมาค้างที่เขาเพิ่งสั่งไว้ก็ถูกนำมาส่ง เขาเป่าเบา ๆ แล้วป้อนให้นางดื่มอย่างอ่อนโยน
หลังดื่มชาแก้เมาค้างแล้ว ซูจิ้งเหยาดูเหมือนจะสบายขึ้นเล็กน้อย นางหนุนศีรษะบนตักจวินเจ๋อเฉิน แล้วผล็อยหลับสนิทอยู่บนโซฟา
ลมหายใจของนางสม่ำเสมอและสงบ ขนตายาวทอดเงาจาง ๆ ลงบนแก้ม
จวินเจ๋อเฉินมองนางที่หลับสนิท แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความสงสาร
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แววตาพลันลุ่มลึก ก่อนกดโทรหาจางลี่
“สามท่านหนุ่ม?”