จวินเจ๋อเฉินก้าวเข้าสู่วัดฝานอินอีกครั้ง อาคารเก่าแก่ที่ผ่านการเคี่ยวกรำของกาลเวลามายาวนานแผ่กลิ่นอายลึกลับและเคร่งขรึมออกมา
ประตูบานใหญ่สีชาดตั้งตระหง่านอย่างสง่างามและน่าเกรงขาม งานแกะสลักอันประณีตบนชายคาที่ยกขึ้นดุจปีกนกเปรียบดังศิลปะที่กาลเวลาบรรจงรังสรรค์ ชวนให้ผู้พบเห็นอดเกิดความเคารพยำเกรงขึ้นมาไม่ได้
เขาก้าวผ่านประตูวัดอย่างช้า ๆ ควันธูปลอยอวลเป็นสายอยู่ในลานวัด เสียงพระธรรมกังวานก้องไปทั่ว แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ เกิดเป็นหย่อมแสงระยิบระยับ ราวกับเศษเสี้ยวของกาลเวลา
ก่อนจะตามหาหยาวเหยาพบ จวินเจ๋อเฉินเคยมาเยือนวัดฝานอินด้วยความคาดหวัง เพื่อเข้าพบพระอาจารย์เหลียวอู่และถามว่ามีทางตามหานางพบหรือไม่
แต่ในตอนนั้น คำตอบของพระอาจารย์เหลียวอู่ทุกครั้งล้วนคลุมเครือ ท่านเพียงกล่าวว่าเมื่อมีวาสนา ย่อมได้พบกันเอง
เรื่องนี้ทำให้ในใจจวินเจ๋อเฉินเปี่ยมด้วยความหวัง ขณะเดียวกันก็เจือด้วยความวิตกกังวลและไม่สบายใจอย่างไม่รู้จบ
ครานี้ทั้งสองกลับมาอีกครั้งหลังจากตกลงคบหากันแล้ว เพราะในใจจวินเจ๋อเฉินมีความปรารถนาแรงกล้าอยู่ประการหนึ่ง นั่นคือเขาอยากรู้ว่าหยาวเหยาของเขาจะมีโอกาสฟื้นความทรงจำในอดีตหรือไม่
ครั้งก่อนเขาส่งคนไปสืบเรื่องตระกูลซู ผลกลับพบว่าโลกใบนี้ช่างมหัศจรรย์และแคบเหลือเกิน
ที่แท้หยาวเหยาก็คือบุตรสาวที่พลัดหลงจากตระกูลซูจริง ๆ
บัดนี้ทั้งสองตกลงคบหากันมาได้สองเดือนแล้ว
เขาพานางกลับบ้านไปพบพ่อแม่ พี่ใหญ่ พี่รอง และคนอื่น ๆ
แม้ผู้อาวุโสของตระกูลจวินจะหัวโบราณอยู่บ้าง ทั้งยังดูแคลนชาติกำเนิดกำพร้าของหยาวเหยา แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา พวกเขาก็ไม่กล้าพูดจาพล่อย ๆ
จวินเจ๋อเฉินเองก็ไม่รู้ว่าหากนางรู้ว่าตนเป็นบุตรสาวของตระกูลซูแล้วจะมีปฏิกิริยาเช่นไร
ยิ่งไปกว่านั้น หากฐานะของนางถูกเปิดเผย จวินเจ๋อเฉินก็ไม่ปรารถนาให้นางเข้าไปเกี่ยวข้องกับฟู่อวิ๋นเฉินแม้แต่น้อย ต่อให้นางไม่มีทางแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับฟู่อวิ๋นเฉินก็ตาม
อีกทั้งตระกูลซูยังมีซูอวี่หนิงครองฐานะคุณหนูใหญ่ของตระกูลอยู่ เขายังไม่รู้แน่ชัดว่าพี่น้องทั้งสามของตระกูลซูอยากตามหยาวเหยากลับคืน หรือแท้จริงแล้วไม่ใส่ใจนางเลย