"นายหญิง ฝ่าบาทส่งชุดชาวเมืองมาให้ บ่าวจะแต่งองค์ทรงเครื่องให้ท่านเดี๋ยวนี้แล้วเจ้าค่ะ"
เหมียวเซี่ยยืนอยู่อย่างนอบน้อมข้างกาย กำลังสั่งการเหล่านางกำนัลให้นำชุดกระโปรงนั้นเข้ามา
ซูจิ้งเหยาเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งแล้วนั่งลง
เหมียวเสวี่ยยืนอยู่ด้านหลังนาง มืออันคล่องแคล่วสางเส้นผมให้พลาง ปากน้อยก็ไม่หยุดพูดจา
"นายหญิง ฝ่าบาทรับสั่งว่าจะพาท่านและไท่จื่อเฟยไปเสวยมื้อค่ำที่ศาลาเมาฉิง หลังเสวยเสร็จก็จะไปเดินเล่นที่ถนนเฟินหวา"
"ถึงแม้ถนนเฟินหวา ปีก่อน ๆ ท่านก็ไปมาไม่น้อยครั้ง แต่ทุกปีถนนสายนี้ก็จะตกแต่งแปลกใหม่ไม่ซ้ำกัน ยังน่าเดินเล่นอยู่"
ซูจิ้งเหยามองดูเงาของตนเองในกระจก ดวงตาบริสุทธิ์ไร้ตำหนินั้นสงบนิ่งและเย็นชา
"ทุกปีเทศกาลดอกไม้ ถนนเฟินหวานั่นก็ครึกครื้นที่สุดจริง ๆ ตกแต่งก็งดงามที่สุด สองข้างทางจะประดับด้วยดอกไม้นานาพันธุ์เป็นร้อยเป็นพันชนิด"
"แต่ดูมาหลายปีก็ชักเบื่อแล้ว กลับเป็นของเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ถนนหลินหลางที่ดึงดูดข้าเสียมากกว่า"
เหมียวเซี่ยถอนหายใจเบา ๆ อย่างเสียดาย
"จริงสิ ถนนหลินหลางทั้งของกินทั้งเครื่องประดับมีครบครัน เพียงแต่องค์รัชทายาทต้องไปเดินเล่นที่ถนนเฟินหวากับไท่จื่อเฟย ท่านเกรงว่าจะไม่มีโอกาสไปถนนหลินหลางแล้วล่ะ"
"องค์รัชทายาทกับไท่จื่อเฟยเขาไปเที่ยวเล่นกัน แล้วข้าจะไปปะปนกับพวกเขาทำไม?"
ซูจิ้งเหยาค่อย ๆ เลือกเครื่องประดับอย่างไม่ใส่ใจ นิ้วเรียวขาวของนางไล้ไปตามเครื่องประดับอย่างแผ่วเบา ประหนึ่งกำลังดีดเพลงอันเงียบงัน
"นายหญิงจะไปเที่ยวเองหรือเจ้าคะ?" เหมียวเซี่ยถามอย่างสงสัย
องค์รัชทายาทเกรงว่าจะไม่ยอมเป็นแน่
ซูจิ้งเหยามองเงาตนเองในกระจก แล้วชักคิ้วเล็กน้อย
"เมื่อออกนอกวังแล้ว ให้ลี่จิ้งไปรอข้าที่ศาลาหม้อฟ้า ถนนหลินหลาง ข้าจะไปหาเขาเอง"
เหมียวเสวี่ยสีหน้าเป็นกังวล
"นายหญิง หากองค์รัชทายาททรงรู้จะเป็นอย่างไรเล่า"
ซูจิ้งเหยาหัวเราะเบา ๆ ด้วยความดูแคลนเล็กน้อย
"องค์รัชทายาทกับไท่จื่อเฟยเขากำลังเคล้าเคลียกันอยู่ที่ถนนเฟินหวา ที่ไหนจะมีเวลามาสนใจข้าเล่า ไม่ต้องกังวลหรอก"