ซูจิ้งเหยาไม่ได้รั้งจวินเจ๋อเฉินไว้อีก เมื่อจวินเจ๋อเฉินจากไปแล้ว เหมียวอวิ้นก็เดินเข้ามา
“นายหญิง ตอนที่ท่านย้ายมาประทับยังตำหนักสุ่ยหนิง เพราะตำหนักใหญ่ขึ้นไม่น้อย จึงรับบ่าวในวังเข้ามาเพิ่มเจ้าค่ะ”
“แต่บ่าวในวังเหล่านี้อยู่ภายใต้การสอดแนมอย่างเข้มงวดของหม่อมฉันกับแม่นมหลินทั้งหมดเจ้าค่ะ”
เหมียวอวิ้นก้มศีรษะลงเล็กน้อย สีหน้าเคร่งขรึม
“นางกำนัลที่ออกไปเชิญฝ่าบาทในวันนี้คือชิงจื้อ นับตั้งแต่ชิงจื้อเข้ามาอยู่ในตำหนักสุ่ยหนิง นางไม่เคยประพฤติผิดระเบียบ และไม่เคยออกจากตำหนักสุ่ยหนิงเลย คงเป็นคนที่ไท่จื่อเฟยจัดเตรียมไว้ตั้งแต่แรก แล้วแฝงตัวอยู่ในตำหนักสุ่ยหนิงมาโดยตลอดเจ้าค่ะ”
เหมียวอวิ้นขมวดคิ้วแน่น แววตาฉายความกังวลอยู่เล็กน้อย
ตอนนายหญิงเพิ่งเข้ามาในวังตะวันออก ไท่จื่อเฟยก็ระแวดระวังนายหญิงเสียแล้ว ช่างเป็นคนเจ้าแผนการลึกล้ำ ทั้งยังเสแสร้งทำเป็นใจกว้างต่อหน้าองค์รัชทายาท แท้จริงแล้วหาได้มีบุคลิกของภรรยาเอกแม้แต่น้อย
“ชิงจื้อทำหน้าที่อะไรในตำหนักสุ่ยหนิง”
ซูจิ้งเหยาหรี่พระเนตรลงเล็กน้อย
“บางครั้งก็ช่วยขนย้ายดอกไม้ต้นไม้ในตำหนัก บางครั้งก็ช่วยตากเสื้อผ้าของนายหญิง บางครั้งก็ช่วยเหมียวอวิ้นก่อไฟเจ้าค่ะ”
“นางกำนัลในตำหนักสุ่ยหนิง นอกจากหม่อมฉันทั้งสี่คนกับแม่นมหลินแล้ว อีกหกคนที่เหลือ รวมถึงชิงจื้อ ล้วนเป็นคนที่กรมวังภายในส่งมา ทำแต่งานจิปาถะทั้งนั้นเจ้าค่ะ”
สีหน้าของเหมียวอวิ้นเผยความลำบากใจ
นี่ก็เป็นเรื่องที่เหมียวอวิ้นเห็นว่าจัดการได้ยาก กรมวังภายในอยู่ในการดูแลของฮองเฮา ไม่ว่าจะลงโทษบ่าวในวัง หรือกล่าวหาว่าชิงจื้อเป็นคนของไท่จื่อเฟย ล้วนต้องมีหลักฐานแน่ชัด
“ชิงจื้อมาอยู่ตำหนักสุ่ยหนิงสามเดือนแล้ว วางตัวซื่อสัตย์และทำตามหน้าที่มาตลอด ไม่เคยเกี่ยวข้องกับไท่จื่อเฟย ต่อให้พวกเราระมัดระวังเพียงใด ก็ไม่อาจไม่ใช้บ่าวในวังเหล่านี้ได้”
เหมียวอวิ้นกล่าวอย่างขุ่นเคือง “ไท่จื่อเฟยเริ่มวางแผนต่อนายหญิงตั้งแต่นายหญิงเพิ่งเข้าจวนจริง ๆ เจ้าค่ะ!”
“ไท่จื่อเฟยต่างจากภาพที่ข้าเคยคิดไว้ก่อนเข้าวังตะวันออกอย่างสิ้นเชิง ยามนี้ถึงกับกุมอำนาจแท้จริงในจวนองค์รัชทายาทไว้แล้ว น่าเสียดาย...”