ผ่านไปเนิ่นนานเกือบสองยาม ในที่สุดซูจิ้งเหยาก็คลอดอย่างปลอดภัย
แม่นมหลินนำหมอตำแยสองคนออกมา ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะกลั้นไว้ พวกนางต่างอุ้มพระโอรสและพระธิดาอย่างทะนุถนอม ก้าวเท้าอย่างคล่องแคล่วออกมา
แม่นมหลินมุมปากหยิกขึ้น ดวงตาเป็นประกาย เอ่ยด้วยรอยยิ้ม"ขอแสดงความยินดีกับฝ่าบาท นายหญิงให้กำเนิดฝาแฝดมังกร-หงส์เจ้าค่ะ!"
จวินเจ๋อเฉินกวาดตามองเด็กทั้งสองอย่างรวดเร็ว แม้ในใจจะยินดีนัก แต่มิได้หยุดอยู่นาน
รีบสาวเท้าผ่านพวกนาง พุ่งเข้าไปในห้องคลอดดั่งสายลม
คนอื่นๆ ในห้องคลอดต่างมีไหวพริบ ถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ
ลี่จิ้นก้มคำนับ ตอนถอยออกไปก็เงยหน้าชำเลืองมองซูจิ้งเหยาที่หลับใหลไปแล้ว ใบหน้าเผยแววซับซ้อน ก่อนจะถอยออกไปเงียบๆ
ในห้องคลอด หมอตำแยคนหนึ่งกำลังเก็บข้าวของ ตามหลังหมอหลวงจินไป นางจ้องมองแผ่นหลังของหมอหลวงผู้นี้อย่างประหลาดใจ ช่างหนุ่มแน่นและมีความสามารถเสียจริง
แต่กลับสนิทสนมกับฮองเฮาเสียเหลือเกิน...
การคลอดครั้งนี้ ซูจิ้งเหยาไม่ให้เหมียวอวิ้นและคนอื่นๆ จัดเครื่องทรงให้นาง
นางต้องการให้จวินเจ๋อเฉินเห็นชัดๆ ว่าการให้กำเนิดบุตรให้เขา นางต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใด
จวินเจ๋อเฉินนั่งอยู่ข้างเตียง มือใหญ่กุมมือนางน้อยๆ ไว้แน่น
อีกมือหนึ่งค่อยๆ ลูบเส้นผมที่ชุ่มเหงื่อบนหน้าผากของนาง
ใบหน้าเต็มไปด้วยแววอาลัยอาวรณ์
พึมพำเบาๆ "หยาวเหยา เจ้ารู้หรือไม่ว่าเกรงกลัวเพียงใด"
จวินเจ๋อเฉินไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าหากสูญเสียนางไป เขาจะทำเช่นไร...
เมื่อได้ยินข่าวว่านางคลอดก่อนกำหนด ก็ยิ่งไม่อาจระงับความดุร้ายในใจ เขาอยากฆ่าคน
ขณะนั้นเอง เหมียวอวิ้นก็เดินเข้ามาอย่างแผ่วเบา
"ฝ่าบาท ขอรับใช้ทำความสะอาดให้กับนายหญิงเจ้าค่ะ"
จวินเจ๋อเฉินจึงได้สติ ค่อยๆ พยักหน้า แล้วเคลื่อนที่ออกไปอย่างไม่เต็มใจ
เมื่อเหมียวอวิ้นและเหมียวเซี่ยเช็ดเหงื่อให้ซูจิ้งเหยาและเปลี่ยนชุดที่สะอาดเรียบร้อยแล้ว จวินเจ๋อเฉินก็อุ้มนางอย่างนุ่มนวลกลับตำหนักบรรทม
อาจเป็นเพราะยังหวาดกลัวอยู่ ซูจิ้งเหยาจึงมิได้หลับนานนัก รีบตื่นขึ้นในไม่ช้า
นางขยับเปลือกตานิดหน่อย แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตายังคงมึนงงเล็กน้อย