ระยะเวลาที่ซีหลิ่นอยู่ในประเทศแซดนั้น สุดท้ายก็ไม่ได้ยาวนานนัก
แม้เขาจะเดินทางมาถึงประเทศแซดแล้ว ทว่านอกจากสองวันแรกที่ซูจิ้งเหยามีเวลาอยู่เป็นเพื่อนเขา หลังจากนั้นนางก็ยังจำต้องทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ให้กับสตูดิโอ
แม้แต่ตอนกลางคืนที่กลับถึงเพนต์เฮาส์ซึ่งซีหลิ่นซื้อไว้ นางก็แทบไม่มีเวลาว่างสักครู่ บ่อยครั้งที่เพิ่งกลับถึงบ้านก็รีบนั่งลงหน้าโต๊ะเขียนหนังสือ ใช้เวลาคิดไอเดียและเขียนโค้ดทันที
แม้แต่ตอนเล่นเกม นางก็ยังจดจ่ออยู่กับรายละเอียดของเกมอย่างเต็มที่ พยายามดึงแรงบันดาลใจจากเกมให้ได้มากที่สุด
นางไม่สะดวกพาแฟนหนุ่มไปที่สตูดิโอด้วย ซีหลิ่นจึงทำได้เพียงอยู่บ้านตามลำพัง รอให้นางกลับมาตอนกลางคืน
ซูจิ้งเหยารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าซีหลิ่นไม่ค่อยมีความสุข ในใจจึงเกิดความรู้สึกผิดและความลังเลปะปนกัน
แต่การแข่งขันที่ทีมของพวกเขาเข้าร่วมในตอนนี้มีกำหนดส่งผลงาน นางไม่อาจปล่อยให้ความพยายามของเพื่อนร่วมทีมสูญเปล่าได้
ถึงซีหลิ่นจะไม่พอใจ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร
หลังซีหลิ่นจากไป ซูจิ้งเหยารู้สึกทั้งเศร้าและโล่งใจ เป็นความรู้สึกที่ขัดแย้งกันอย่างยิ่ง
นางชอบความอบอุ่นทุกครั้งที่กลับจากสตูดิโอแล้วเห็นซีหลิ่นรออยู่ที่บ้าน เมื่อถูกเขากอดไว้ก็ราวกับได้พบกับท่าเรืออันอบอุ่น ความเหน็ดเหนื่อยทั้งหมดพลันมลายหายไปในพริบตา
นางชอบใช้เวลาอยู่กับซีหลิ่นเช่นกัน ความสุขที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนนั้นเป็นประสบการณ์แสนวิเศษที่ยากจะบรรยายเป็นคำพูด
เพราะฉะนั้นเมื่อซีหลิ่นจากไป นางจึงรู้สึกเศร้า
แต่ในใจนางก็มีภาระอยู่เช่นกัน ซีหลิ่นอุตส่าห์เดินทางมาหานางถึงประเทศแซด ทว่านางกลับไม่อาจอยู่เป็นเพื่อนเขาได้ตลอดเวลา
ในเมื่อซีหลิ่นไม่เป็นฝ่ายพูดออกมา ซูจิ้งเหยาก็ทำเป็นไม่รู้ ทั้งสองยังคงหวานชื่นกันต่อหน้าผู้อื่นดังเดิม
ปีสามของมหาวิทยาลัย ซูจิ้งเหยาใช้เวลาเกือบทั้งปีไปกับความวุ่นวาย
นางไม่รู้ว่าซีหลิ่นทำงานอะไร ส่วนซีหลิ่นก็เพียงเดินทางมาประเทศแซดทุกหนึ่งหรือสองเดือน