“อัญเชิญพระดำรัสของพระพันปีหลวง
บัดนี้ฝ่าบาทเสด็จขึ้นครองราชย์แล้ว เดิมทีไท่จื่อเฟยเป็นภรรยาหลวงในวังตะวันออก ทว่าคุณธรรมความดีของนางบกพร่อง
ในยามที่พระบรมศพอดีตฮ่องเต้ยังประดิษฐานอยู่ กลับกล้าทำการลบหลู่ยศศักดิ์ ดูหมิ่นพระบรมศพอดีตฮ่องเต้ อีกทั้งยังทำให้ถังเฟิ่งอีแท้งบุตร ยากที่จะรับหน้าที่อันหนักหน่วงของตำแหน่งฮองเฮาได้
ทว่าฝ่าบาททรงคำนึงถึงความสัมพันธ์เดิม จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าสถาปนาให้นางเป็นกุ้ยเฟย ประทานตำหนักอี้คุนให้ประทับ
ตั้งแต่นี้ต่อไป กุ้ยเฟยจงสำนึกในความผิดของตนอย่างลึกซึ้ง สำนึกผิดด้วยใจจริง ปฏิบัติตามกฎมณเฑียรบาลอย่างเคร่งครัด ห้ามกระทำการอันขัดขืนอีกเป็นอันขาด
บุคคลในวังทั้งปวงจงถือเป็นอุทาหรณ์ ปรนนิบัติรับใช้ด้วยความเคารพ รักษาระเบียบวังอย่างเข้มงวด มิให้มีการขัดขืนแม้เพียงเล็กน้อย
หากมีผู้ฝ่าฝืนอีก จะลงโทษอย่างเด็ดขาดไม่ละเว้น
รับสั่งเป็นอันขาด!”
ขันทีประจำวังของพระพันปีเหล่ายืดหลังตรง สีหน้าเคร่งขรึม อ่านพระเสาวนีย์ของพระพันปีหลวงต่อหน้าหลิงเยวี่ยอย่างชัดเจนทีละคำทีละประโยค
อ่านจบ ขันทีถือพระเสาวนีย์ ค่อยๆ เดินเข้ามาหน้าหลิงเยวี่ย
ก้มกายเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “กุ้ยเฟยเสด็จแม่ ขอรับพระเสาวนีย์เถิดเพคะ ตำหนักอี้คุนจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว วันนี้ท่านก็ย้ายไปได้เลยเพคะ”
ยามนี้หลิงเยวี่ย ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ สีหน้าบัดนี้แทบจะบิดเบี้ยว
นางคือภรรยาหลวงของฝ่าบาท!
ฝ่าบาทขึ้นครองราชย์ นางสมควรได้เป็นฮองเฮาสิ!
แต่... ฝ่าบาทกลับเพียงสถาปนานางเป็นกุ้ยเฟยเท่านั้น
ถอดจากภรรยาหลวงเป็นอนุภรรยา... ช่างอัปยศอดสูเพียงใด!
ไม่อี้ซาง สาวใช้ใหญ่ข้างกายหลิงเยวี่ย เห็นนางมีสภาพเสียใจจนสุดจะทน ก็เจ็บปวดใจยิ่งนัก
ค่อยๆ ขยับกายที่คุกเข่าอยู่ ขยับชายอาภรณ์ของหลิงเยวี่ยเบาๆ เพื่อเตือนสตินาง
หลิงเยวี่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ
ก่อนหน้านี้จวินเจ๋อเฉินเพื่อให้นางเป็นไท่จื่อเฟยที่คู่ควร จึงส่งแม่นางกำนัลอาวุโสหลายคนมาอบรมสั่งสอนนางอย่างทะนุถนอม
นางก็รู้ในใจดี พระเสาวนีย์ฉบับนี้นางไม่อาจขัดขืนได้ มีแต่ต้องยอมรับ