ภายในห้องพักของโรงเตี๊ยม
แสงเทียนไหวระริก ส่องใบหน้าซีดขาวของจวินเจ๋อเฉิน
ซูจิ้งเหยานั่งอยู่ริมเตียง สายตาจับจ้องรอยประทับหงส์เพลิงตรงหน้าอกของเขา
——เหตุใด……จึงรู้สึกคุ้นเคยถึงเพียงนี้?
นางยื่นมือออกไปอย่างไม่รู้ตัว ปลายนิ้วแตะลงบนรอยประทับนั้น
ชั่วพริบตา ลวดลายหงส์เพลิงก็เปล่งแสงสีแดงจาง ๆ สัมผัสร้อนผ่าวทำให้นางชักมือกลับอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกลวก
ในยามนั้นเอง จวินเจ๋อเฉินก็ลืมตาขึ้น
เขาคว้าข้อมือของนางไว้ แรงมือไม่หนักนัก แต่นางกลับสะบัดให้หลุดไม่ได้
“ปล่อยมือ” นางเอ่ยเสียงเย็นชา
เขายิ้มขื่น เสียงแหบพร่า “ครั้งนั้นเป็นข้าที่มืดบอด คิดไปเองว่าการจากไปคือสิ่งที่ดีต่อเจ้า……ทำให้เจ้าเสียใจ เป็นความผิดของข้า”