ซูจิ้งเหยาเดินตามจวินเจ๋อเฉินไปจนถึงข้างเตียงน้อยขององค์ชายสาม
ยามนี้องค์ชายสามหลับไปแล้ว ใบหน้าเล็ก ๆ กลับแดงเรื่อบาง ๆ คาดว่าคงเป็นเพราะก่อนหน้านี้หายใจติดขัดและไอจนเป็นเช่นนี้
ในดวงตาของซูจิ้งเหยาเต็มไปด้วยความห่วงใย สายตาดั่งจะละลายเป็นน้ำ เบามือทอดลงบนตัวองค์ชายสาม
เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเวทนา “ฝ่าบาท องค์ชายสามช่างเป็นเด็กน้อยที่น่าสงสารนัก เพิ่งจะสองเดือนกว่า ๆ ก็ต้องมาทนทุกข์ทรมานถึงเพียงนี้”
“หากเป็นฝีมือของใคร จะต้องลงโทษอย่างเด็ดขาดไม่ละเว้น”
สายตาของจวินเจ๋อเฉินซับซ้อนเล็กน้อย จ้องมององค์ชายสามนิ่ง ๆ
นับตั้งแต่องค์ชายสามประสูติ พระองค์ทรงพบเพียงไม่กี่ครั้ง ตอนพิธีอาบน้ำแรกเกิดทรงพบครั้งหนึ่ง บวกกับครั้งนี้ รวมแล้วเพียงสองครั้งเท่านั้น
องค์ชายสาม คือสิ่งชดเชยสุดท้ายที่พระองค์มอบให้เต๋อเฟย (หลิงเยวี่ย) ดังนั้นตั้งแต่ทารกน้อยประสูติ จวินเจ๋อเฉินก็ไม่เคยก้าวเข้าตำหนักอี้คุนอีกเลย
ยิ่งไปกว่านั้น ทรงห่างเหินเต๋อเฟยมานานแล้ว บางทีอาจเป็นเพราะปัจจัยทางด้านจิตใจบางอย่าง พระองค์ไม่อาจแตะต้องนางได้อีกต่อไป
“ฮองเฮามีจิตเมตตา เจ้าดูแลวังในทั้งหกอยู่ เรื่องนี้มอบให้เจ้าสืบสวน ข้าสบายใจ”
จวินเจ๋อเฉินกล่าวจบ ก็หันไปทางเต๋อเฟย “เต๋อเฟย คืนนี้ให้หมอหลวงหลี่ดูแลองค์ชายสามอย่างดี พรุ่งนี้ฮองเฮาจะสืบสวนเรื่องนี้ให้กระจ่างเอง”
เต๋อเฟยได้ยินว่าฝ่าบาทให้ฮองเฮาสืบสวน สีหน้าแค้นเคืองแทบกลั้นไม่อยู่
ต้นเหตุที่แท้จริงก็คือฮองเฮา แล้วฮองเฮาจะสืบหาอะไรได้เล่า?
“ฝ่าบาท ถึงแม้ยามนี้ยังไม่ทราบสาเหตุที่องค์ชายสามอาเจียนไม่หยุด แต่ในเครื่องนอนขององค์ชายสามกลับมีคนแอบใส่ปุยฝ้ายวิเศษ และเครื่องนอนชุดนี้มาจากกรมวังภายใน”