จวินเจ๋อเฉินขึ้นนั่งบนรถโรลส์-รอยซ์ เอนกายพิงเบาะนุ่มสบาย แววตาเผยความเหนื่อยล้าจากการกล่าวสุนทรพจน์ติดต่อกันสองชั่วโมงในหอประชุมใหญ่ ทว่าเมื่อนึกถึงแผ่นหลังที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ เขาก็จมสู่ห้วงความคิดอีกครั้ง
ผู้ช่วยจางลี่นั่งตัวตรงอย่างสำรวมอยู่ตรงข้ามเขา
ก่อนหน้านี้ จวินเจ๋อเฉินคิดมาตลอดว่าหยาวเหยาน่าจะเป็นคนประเทศแซดเช่นเดียวกับเขา จึงไม่เคยสั่งให้ใครออกตามหาถึงต่างประเทศ
เดิมทีการตามหานางก็ยากประหนึ่งงมเข็มในมหาสมุทรกว้างใหญ่ หากต้องตามหาถึงต่างประเทศจริง ๆ ความยากลำบากย่อมเกินจินตนาการ
เดิมทีเขาก็ฉลาดอยู่แล้ว ประกอบกับประสบการณ์เกิดใหม่ ตั้งแต่เล็กตระกูลจวินจึงจัดการศึกษาให้เขาโดยข้ามชั้นเรียนเป็นส่วนใหญ่
เมื่ออายุสิบขวบ เขาเริ่มเข้ามาเรียนรู้งานของตระกูลจวิน ตอนที่ยังไม่มีอำนาจ เขาไม่กล้าเปิดเผยจุดอ่อนให้ศัตรูล่วงรู้ จึงได้แต่ลอบตามหานางอย่างเงียบ ๆ แม้แต่การส่งคนออกตามหาก็ยังต้องทำอย่างระมัดระวังและติดขัดไปหมด
เมื่ออายุสิบห้าปี เขาก็ทำให้เหล่าผู้อาวุโสทั้งหลายในตระกูลจวินยอมรับในความสามารถของเขาอย่างหมดใจ ถึงขั้นได้ก้าวขึ้นนั่งตำแหน่งผู้นำตระกูลจวินอย่างไม่เป็นทางการ คำสั่งเสียของบรรพชนตระกูลจวินคือผู้มีความสามารถย่อมได้ปกครอง ขอเพียงทำให้ตระกูลจวินสืบทอดความรุ่งเรืองต่อไปได้ คนในตระกูลก็จะไม่ใส่ใจอายุของเขา
ปีนั้นเอง เขาจึงขยายขอบเขตการตามหาหยาวเหยาให้กว้างขวางยิ่งขึ้น
หลังจากจวินเจ๋อเฉินมายังโลกใบนี้ เขาจึงค่อย ๆ เดาออกในที่สุดว่าเหตุใดหยาวเหยาจึงเกลียดที่เขาสนิทสนมกับผู้หญิงคนอื่น และให้ความสำคัญกับความเท่าเทียมถึงเพียงนั้น
ก่อนหน้านี้ จวินเจ๋อเฉินคิดเพียงว่านางหวงแหนเขามาก เช่นเดียวกับที่เขารักนาง แม้ก่อนนั้นเขาจะไม่เข้าใจเรื่องความเท่าเทียมที่นางปรารถนา แต่เมื่อนางต้องการ เขาก็ยินดีมอบให้
หลังได้รับการศึกษาในโลกใบนี้มาหลายปี ในที่สุดเขาก็เข้าใจ บางทีหยาวเหยาอาจเป็นคนของโลกใบนี้ก็ได้
เมื่อรวมกับความทรงจำสองชาติของตัวเขาอีกคน จวินเจ๋อเฉินก็ค้นพบความแตกต่างระหว่างซูจิ้งเหยาทั้งสองคน