เวลาหมุนเวียนผ่านไปโดยมิอาจหยุดยั้ง เพียงชั่วพริบตา สองเดือนก็ล่วงเลยไปอย่างเงียบเชียบ
เมื่อไม่นานมานี้เอง เหม่ยเหรินสวีและเหม่ยเหรินหยานต่างถูกเปิดเผยว่าตั้งครรภ์ และทั้งคู่ก็ตั้งครรภ์ครบสามเดือนแล้ว
จวินเจ๋อเฉินจึงเลื่อนตำแหน่งให้ทั้งสองคนขึ้นหนึ่งขั้นโดยทันที เหม่ยเหรินสวีกลายเป็นหรงหัวสวี และเหม่ยเหรินหยานกลายเป็นหรงหัวหยาน
จำได้ว่าขณะที่ข่าวนั้นมาถึง จวินเจ๋อเฉินบังเอิญอยู่ที่ตำหนักคุนหนิงพอดี
ซูจิ้งเหยาคิดย้อนกลับไปในตอนนั้น สีหน้าของจวินเจ๋อเฉินที่เผยความเก้อเขินออกมาเล็กน้อย ยังคงทำให้รู้สึกขบขันยิ่งนัก
ซูจิ้งเหยาคำนวณคร่าว ๆ ระหว่างที่นางกับจวินเจ๋อเฉินเงียบใส่กันจนกลับมาคืนดีได้ ประมาณหนึ่งเดือนเท่านั้น
หนึ่งเดือนก่อน เหม่ยเหรินสวีและเหม่ยเหรินหยานตรวจพบว่าตั้งครรภ์สามเดือน เช่นนั้นก็ไม่น่าใช่ว่าช่วงที่นางเงียบใส่เขานั้น เขาจะไปโปรดปรานหญิงอื่น
และในวันนั้นเอง จวินเจ๋อเฉินก็เปิดใจสารภาพกับนางเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ขึ้นครองราชย์ เกี่ยวกับข้อเรียกร้องของฮ่องเต้องค์ก่อนที่มีต่อเขา
ไม่แปลกใจเลยที่ในนิยายต้นฉบับ หลังจากจวินเจ๋อเฉินขึ้นครองราชย์แล้ว เขาก็เหมือนม้าตัวผู้ที่ผสมพันธุ์ไม่หยุด คอยโปรดปรานหญิงสาวไม่เว้นแต่ละวัน
กระนั้น ผู้ชายเพียงได้แตะต้องหญิงอื่น ก็จะไม่จมดิ่งอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของหญิงสาวได้อย่างไร
หญิงงามมากมายหลายแบบต่างก็มีจุดเด่นเป็นของตัวเองเปล่งประกาย
จวินเจ๋อเฉินยากที่จะรับประกันได้ว่าจะไม่มีใจชื่นชมหรือเกิดความรู้สึกชอบขึ้นมา
เพียงได้คลุกคลีกับหญิงอื่น หลิงเยวี่ยจะรักษารักอันเลื่อนลอยของราชาผู้หนึ่งไว้ได้ง่าย ๆ เช่นนั้นหรือ
สุดท้ายแล้วการมีจุดจบเช่นนั้นก็ถือว่าสมเหตุสมผล
ซูจิ้งเหยานึกถึงวันนั้น ความคิดก็ล่องลอยเข้าสู่ห้วงความทรงจำ
นางนั่งอย่างสบายอารมณ์บนตักของจวินเจ๋อเฉิน เอนกายพิงบ่าของเขาอย่างเกียจคร้าน
มือเล็กขาวผ่องเรียวบางประหนึ่งกำลังลูบไล้ของมีค่า ค่อย ๆ ดีดนิ้วเรียวยาวเป็นข้อ ๆ ของเขาอย่างแผ่วเบา
เอียงศีรษะเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"เจ็ดองค์ชายงั้นหรือ? ฝ่าบาทยังห่างไกลนัก"
"หม่อมฉันจะให้สำนักจิ้งซื่อยกป้ายมาให้ฝ่าบาทเลือกทุกเดือนดีหรือไม่?"