ซูจิ้งเหยามองเขานิ่ง ไม่ขยับเขยื้อน ดวงตาบริสุทธิ์ไร้เดียงสา ดั่งลำธารใสกระจ่าง
“พี่ชายเจ๋อเฉิน ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
ซูจิ้งเหยาเผยอริมฝีปากเล็กน้อย
จากนั้นก็สงบลงเดินเข้ามา ประสานมือคารวะเขา แล้วนั่งลงที่ข้างหนึ่ง
จวินเจ๋อเฉินกวักมือเรียก ท่าทางหยิ่งผยองแต่แฝงความอ่อนโยน อุ้มนางขึ้นมาวางบนตักของเขาอีกครั้ง
“เหตุใดจึงมาร่วมงานเลี้ยง?”
เขากดริมฝีปากบางลง สายตาไม่พอใจ
จวินเจ๋อเฉินจำได้ว่า ในชาติที่แล้ว หยาวเหยาแทบไม่เคยเข้าร่วมงานเลี้ยงเช่นนี้เลย
หญิงผู้นี้จะฟื้นความทรงจำแล้วจงใจหลอกเขาใช่หรือไม่ ยิ่งกว่านั้นยังคิดจะจากเขาไป คบหาชายอื่น?
จวินเจ๋อเฉินจ้องมองนาง สายตาแฝงความระแวง
“เป็นท่านแม่ให้ข้ามา ท่านพี่เจ๋อเฉินส่งของขวัญมามากเกินไป ท่านแม่จึงให้ข้ามาทำความรู้จักกับคุณชายคุณหญิงอื่น ๆ”
ซูจิ้งเหยาใช้มือเล็กบิดชายเสื้อ ท่าทางน้อยใจ
การโยนความผิดใส่คนอื่น นางถนัดนัก
“ข้าให้ของขวัญเจ้า เหตุใดท่านหญิงซูจึงให้เจ้าไปรู้จักชายอื่น?”
จวินเจ๋อเฉินสีหน้าไม่สู้ดีนัก
ท่านหญิงซูไม่ควรดีใจด้วยหรือ?
เขามีอำนาจ มีวาสนา หน้าตาหล่อเหลา แล้วยังรักหยาวเหยาเช่นนี้ ท่านหญิงซูมีอะไรไม่พอใจอีกเล่า?
“ท่านแม่กลัวว่าข้าจะถูกท่านพี่เจ๋อเฉินหลอก ข้าบอกแล้วว่าข้ายังเด็ก...”
เสียงของซูจิ้งเหยาเบาลงเรื่อย ๆ ดั่งแมวน้อยที่ถูกทำร้าย หลับตาลง ปิดบังอารมณ์ในแววตา ไม่กล้ามองเขา
จวินเจ๋อเฉินฟังนางพูด ก็เข้าใจในทันใด
จริงด้วย นางยังเป็นเด็ก ในสายตาของท่านหญิงซู ตัวเองเพิ่งพบหน้ากับหยาวเหยาเพียงครั้งเดียว
แม้หยาวเหยาจะงดงามน่ารักตั้งแต่เด็ก แต่ตนเองเป็นองค์รัชทายาท กลับมีความคิดไม่เหมาะสมกับเด็กสาวเช่นนี้ อย่างไรก็ดูผิดปกติอย่างยิ่ง
“ท่านหญิงซูเข้าใจข้าผิด ข้าจริงจังกับหยาวเหยามาก”
สีหน้าจวินเจ๋อเฉินอ่อนลงเล็กน้อย ยื่นมือออกมาลูบผมของนางอย่างอ่อนโยน
ซูจิ้งเหยาเห็นสีหน้าเขาไม่เคร่งขรึมอีกต่อไป แววตามีความอบอุ่นมากขึ้น จึงเอาศีรษะน้อยซบไหล่เขาอย่างสนิทสนม แขนทั้งสองโอบรอบคอของเขา
เอ่ยเสียงอ่อนหวาน “หยาวเหยาเชื่อท่านพี่เจ๋อเฉิน ของขวัญที่ท่านพี่เจ๋อเฉินส่งมา ข้าชอบทั้งหมด”