เวลาล่วงเลยไปอีกกว่าครึ่งเดือน ฝ่าบาทจวินเจ๋อเฉินประทับอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ ทอดพระเนตรรายงานลับที่คนของพระองค์ส่งขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ
มุมพระโอษฐ์ค่อยๆ ปรากฏรอยยิ้มแห่งความมั่นใจ ตระกูลเย่ อีกไม่นานก็จะตกเป็นของพระองค์เสียที
กำลังอยู่ระหว่างนี้เอง จู่ๆ อันซุ่นก็เดินหน้าตาตื่นเข้ามาอย่างเร่งรีบ
“ฝ่าบาท! ฝ่าบาทกุ้ยเฟย ทรงละอโลหิตและสลบไสยไป ยังมิฟื้น!”
น้ำเสียงของอันซุ่นสั่นเทา ใจเต้นระส่ำจนสุดขีด ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์ฝ่าบาทในยามนี้
จวินเจ๋อเฉินรู้สึกเพียงพระทัยร่วงหล่นลงอย่างแรงดั่งตกสู่เหวลึกไร้ก้นบึ้ง “เกิดอันใดขึ้น!”
ชายผู้ไม่เคยแสดงสีหน้าให้ผู้อื่นล่วงรู้ถึงอารมณ์มาก่อน บัดนี้แววพระเนตรเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและร้อนใจอย่างชัดเจน พระสุรเสียงสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“เหมียวอวิ้นมารายงานว่า ฝ่าบาทกุ้ยเฟยทรงทราบเรื่องที่ฝ่าบาทส่งกองทัพไปล้อมตระกูลซู่แล้วเพคะ” อันซุ่นเอ่ยต่ออย่างระมัดระวัง
สีพระพักตร์ของจวินเจ๋อเฉินเปลี่ยนไปในพริบตา เกิดความรู้สึกหวาดกลัวที่ยากจะเอ่ยถึงขึ้นมาในพระทัย หยาวเหยาต้องเข้าใจผิดเป็นแน่
ที่พระองค์ทำกับตระกูลซู่ ก็เพียงแค่วางอุบายลวงให้ตระกูลเย่หลงกลเท่านั้นเอง
“ข้ามิได้สั่งให้เจ้าปิดบังฝ่าบาทกุ้ยเฟยหรือ!”
พระสุรเสียงของจวินเจ๋อเฉินแฝงด้วยความโกรธที่ยากจะระงับ เส้นพระโลหิตที่พระนลาฏปูดโปนขึ้น
นางช่วงนี้จิตใจหม่นหมอง เดิมทีพระองค์ไม่ต้องการให้เรื่องราชสำนักมาเพิ่มความทุกข์ใจแก่นาง แต่ไม่คิดว่าอันซุ่นจะจัดการเรื่องเพียงเท่านี้ก็ยังไม่ได้
“ฝ่าบาทกุ้ยเฟยเมื่อวานนี้ทรงพระอารมณ์หม่นหมอง เดิมทีทุกวันประทับอยู่แต่ในตำหนักเจาฉุน ตำหนักเจาฉุนอยู่ภายใต้การควบคุมของกระหม่อม อย่างไรก็ไม่สามารถรับรู้ข่าวราชสำนักใดๆ ได้เพคะ”