วันที่สอง แสงอรุณสาดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาภายในห้อง ซูจิ้งเหยางดงามดุจบุปผาที่อาบน้ำค้างยามเช้า ใบหน้าผุดผ่อง เปี่ยมชีวิตชีวา
นางตื่นจากห้วงนิทราแต่เช้าตรู่ ดวงตาสุกสกาวราวดวงดาว เปี่ยมด้วยชีวิตชีวาและความกระฉับกระเฉง
เมื่อสตรีหน้าใหม่เข้าวัง ตามธรรมเนียมต้องไปถวายพระพรไท่จื่อเฟย ซูจิ้งเหยาย่อมไม่อาจขาดได้เช่นกัน
“เหมียวเซี่ย วันนี้แต่งกายให้สดใสโดดเด่นหน่อย นำกระโปรงยาวสีแดงระเรื่อของข้าออกมา วันนี้ข้าจะสวมชุดนั้น”
ซูจิ้งเหยาเผยอริมฝีปากแดง เสียงใสกังวานไพเราะ
“ส่วนเครื่องประดับศีรษะ ก็สวมมงกุฎผีเสื้อสายโซ่ทองสักชิ้นก็พอ”
มงกุฎประดับศีรษะชิ้นนี้งดงามวิจิตร จนแทบจะโดดเด่นเหนือเครื่องประดับทั้งหมดได้เพียงชิ้นเดียว
สายโซ่ทองสองข้างห้อยลงมาราวพู่ ระยิบระยับสะท้อนแสง ตรงกลางเป็นลวดลายผีเสื้อที่ดูราวกับมีชีวิต ส่วนเหนือหน้าผากยังมีจี้ระย้าประดับอัญมณีเจิดจรัส แกว่งไกวเบา ๆ ตามการเคลื่อนไหวของนาง
“เจ้าค่ะ วันนี้นายหญิงต้องงามเหนือสตรีทั้งปวงแน่นอน”
เหมียวเซี่ยยิ้มพลางขานรับ มือที่กำลังจัดแต่งพระเกศาและแต่งกายให้ซูจิ้งเหยายิ่งนุ่มนวลและประณีตขึ้น
เมื่อเหมียวเซี่ยจัดแต่งกายให้นางเรียบร้อย ซูจิ้งเหยาก็สวมกำไลหยกหยกต้นม่วงกับกำไลทองเส้นเล็กที่จวินเจ๋อเฉินประทานให้ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของฐานะภรรยาเอก
เมื่อสวมเรียบร้อยแล้ว นางยกมือซ้ายขึ้นเล็กน้อยแล้วแกว่งเบา ๆ กำไลทองกับกำไลหยกกระทบกัน ส่งเสียงใสไพเราะ ราวกับธารน้ำใสไหลรินบนภูเขา หรือกระดิ่งลมที่ไหวระริก
“เสียงไพเราะจริง ๆ”
นางยกมุมปาก เผยรอยยิ้มพึงพอใจ
ขณะนั้นเหมียวอวิ้นที่อยู่ข้าง ๆ ก็เดินเข้ามาอย่างแช่มช้อย ก่อนยอบกายเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “นายหญิง สตรีหน้าใหม่ทั้งสามมาถึงตำหนักฉีหลวนแล้วเจ้าค่ะ”
ซูจิ้งเหยาพยักหน้าเบา ๆ ท่วงท่าสง่างามเรียบร้อย
“ไปกันเถิด ตอนนี้ไปตำหนักฉีหลวนกัน”
น้ำเสียงแฝงความภาคภูมิใจและสุขุมอยู่หลายส่วน
ผู้ที่ได้รับความโปรดปรานย่อมให้ทุกคนรอคอยได้เป็นธรรมดา
ซูจิ้งเหยาก้าวเข้าสู่ตำหนักฉีหลวน มือข้างหนึ่งวางอย่างสง่างามบนมือของเหมียวอวิ้น เอวคอดบิดพลิ้วเล็กน้อย ยามก้าวเดินช่างอ่อนช้อยมีเสน่ห์