หนึ่งยามผ่านไป ซูจิ้งเหยาดวงตาไร้แวว ทั้งร่างราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด พระวรกายสั่นเทาแผ่วเบา
จวินเจ๋อเฉินโอบเอวนางจากด้านหลังอย่างอ่อนโยน กระซิบถามข้างหูว่า “รู้หรือยังว่าผิดแล้ว”
ผิดหรือ?
นางไปทำผิดตั้งแต่เมื่อไรกัน
“ไม่จูบก็ไม่จูบสิ!”
ซูจิ้งเหยาพลันมีโทสะขึ้นมา “ไปให้พ้น!”
นางดิ้นรนจะออกจากอ้อมกอดเขา ทว่าแรงเพียงเท่านี้ในสายตาจวินเจ๋อเฉินไม่ต่างอะไรกับมดปลวกเขย่าต้นไม้ เขาหมุนร่างนางกลับมาอย่างนุ่มนวล
เขาเชยคางเล็กของนางขึ้น แล้วก้มลงจูบอีกครั้ง จุมพิตนี้ช่างเอาแต่ใจและดุดันยิ่ง ราวกับจะบดขยี้นางทั้งร่างให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับตน
ซูจิ้งเหยาวางมือทั้งสองลงบนอกแกร่งของเขาอย่างไร้เรี่ยวแรง เงยหน้ารับลมหายใจร้อนผ่าวของบุรุษ
เนิ่นนานต่อมา นางหลับตาลง อกกระเพื่อมขึ้นลงแผ่วเบาขณะหอบหายใจ ปลายนิ้วที่แตะแต้มสีชมพูวางอยู่บนแผ่นอกของจวินเจ๋อเฉิน
จวินเจ๋อเฉินก็หลับตาพักผ่อนเช่นกัน นิ้วยาวเรียวลูบไล้เส้นผมนุ่มสลวยของนางโดยไม่รู้ตัว ประกายในดวงตาพร่างพรายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนละมุนละไม ซึ่งแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันรู้สึกตัว
“เห็นทีจะเป็นความผิดของข้าเอง อารมณ์ของเจ้าร้ายขึ้นทุกวัน ถึงกับกล้าไล่ข้าไปให้พ้น”
“เห็นชัด ๆ ว่าฝ่าบาทรังแกคน...”
จวินเจ๋อเฉินเองก็นึกไม่ถึงว่า อ่านตำราบำเพ็ญตนขัดเกลาจิตใจมาสิบกว่าวัน พอมาอยู่ต่อหน้านางกลับทำผิดคำสอนไปเสียหมด
“เช่นนั้นก็ถือว่าเสมอกัน”
ซูจิ้งเหยาส่งเสียงฮึดฮัดสองครั้ง นับว่ายอมรับคำพูดนั้น
จากนั้นจวินเจ๋อเฉินก็ถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า “เจ้าชอบหยกหยกต้นหรือไม่ ในห้องคลังของข้าเพิ่งได้มาใหม่ชุดหนึ่ง พรุ่งนี้ไปเลือกดูสักหน่อย แล้วให้ทำเป็นเครื่องประดับที่เจ้าชอบ”
รอให้นางเลือกเสร็จแล้วค่อยส่งต่อไปให้หลิงเยวี่ย
ซูจิ้งเหยารู้สึกเหนื่อยล้าไปทั้งร่าง แม้แต่ตอนพูดยังฟังดูเกียจคร้าน