เพื่อเตรียมวันเกิดอายุยี่สิบสี่ปีอันน่าจดจำให้ซูจิ้งเหยา จวินเจ๋อเฉินจึงตัดสินใจพานางเดินทางมุ่งสู่แดนซีอวี่ ดินแดนที่ทั้งสองยังไม่เคยไปเยือน
วันแรกที่ซูจิ้งเหยามาถึงแดนซีอวี่ นางก็รีบใช้สาวใช้ข้างกายไปซื้อเครื่องแต่งกายงดงามของสตรีท้องถิ่นมาชุดหนึ่ง
บนศีรษะประดับเครื่องห้อยพู่เป็นสายโซ่แนบชิดศีรษะ อัญมณีระยิบระยับห้อยลงมากลางหน้าผาก
เสื้อผ้าและกางเกงทำจากผ้าไหม เนื้อบางเบาดุจหมอก ทุกอณูแผ่กลิ่นอายต่างแดนอันเข้มข้น
ท่อนแขนและข้อเท้าที่เผยออกมา ประดับกำไลข้อมือกับกำไลข้อเท้าที่เตรียมไว้อย่างพิถีพิถัน ส่งเสียงกระทบกันกังวานไพเราะ
จากนั้น ซูจิ้งเหยาก็นั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองกระจกทองแดง พลางแต่งแต้มเครื่องสำอางบริเวณดวงตาให้เข้มจัดอย่างประณีต
หางตาที่ยกขึ้นเล็กน้อยกับอายแชโดว์เข้มข้น ทำให้นางดูเย้ายวนและมีเสน่ห์ ราวกับเทพธิดาต่างแดนที่ก้าวออกมาจากภาพวาด
เมื่อนางแต่งกายเสร็จเรียบร้อย ก็เดินออกจากห้อง
เวลานี้ จวินเจ๋อเฉินซึ่งเปลี่ยนมาสวมเครื่องแต่งกายต่างแดนแล้ว รออยู่ด้านนอกก่อนหน้านั้นนานแล้ว
เขามีรูปร่างสูงสง่า หล่อเหลาโดดเด่น ทว่าสายตากลับชะงักค้างทันทีที่เห็นซูจิ้งเหยา
ตอนแรกเขาชะงักไป ก่อนที่ดวงตาดำสนิทจะหม่นลงเล็กน้อย
ซูจิ้งเหยาเห็นเขาเงียบไปครู่ใหญ่ จึงเดินไปตรงหน้า ขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อยแล้วถามอย่างไม่พอใจว่า “ไม่สวยหรือ”
“หยาวเหยาแต่งตัวเช่นนี้ แปลว่าไม่อยากออกไปแล้วหรือ”
“อย่างไร สามีแต่งตัวหล่อเหลาเพื่อดึงดูดเหม่ยเหรินต่างแดนได้ แต่ข้ากลับแต่งตัวเป็นสตรีต่างแดนตามธรรมเนียมไม่ได้หรือ”
ซูจิ้งเหยาพูดจบก็ยกมุมปากขึ้น
นางยังแบมือทั้งสองออกตรงหน้าเขา แล้วหมุนตัวอย่างแผ่วเบาหนึ่งรอบ
“ข้าถูกหยาวเหยาดึงดูดเพียงผู้เดียวเท่านั้น”