รุ่งเช้าวันถัดมา
หนิงเมิงเมิงซึ่งทำงานอยู่ที่หลิวจิน วันนี้เข้าเวรเช้า นางสวมชุดทำงานสะอาดเรียบร้อย เกล้าผมรวบไว้ด้านหลังอย่างเป็นระเบียบ ดวงตาเผยความตั้งใจและเอาใจใส่
นางเข็นรถทำความสะอาด กวาดล้างห้องรับรองและห้องพักทีละห้องตามลำดับ
เมื่อเปิดประตูห้องหนึ่งออก เงาร่างคุ้นตาก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าในทันใด
ฟู่อวิ๋นเฉินหรือ?
ดวงตาของหนิงเมิงเมิงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ในใจเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เหตุใดเขาจึงมานอนอยู่ที่หลิวจินได้?
สายตาของนางตกลงบนเสื้อคลุมที่วางไว้อย่างเรียบร้อยข้างกาย กลิ่นสุราเข้มข้นพลันโชยเข้าจมูก
ฟู่อวิ๋นเฉินอกหัก จึงอาศัยสุราดับทุกข์หรือ?
ระยะนี้มีคนไม่น้อยแอบพูดคุยกันในเว็บบอร์ดของชิงเป่ยว่า ฟู่อวิ๋นเฉินกับซูจิ้งเหยาเลิกรากันแล้วหรือไม่ หรือจะเป็นเรื่องจริง?
หนิงเมิงเมิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ความประหลาดใจในใจยิ่งเพิ่มพูน
แต่เมื่อมีคนอยู่ในห้อง นางก็ทำความสะอาดห้องนี้ไม่ได้
หนิงเมิงเมิงถอนหายใจเบา ๆ ขณะกำลังจะปิดประตูออกไป ฟู่อวิ๋นเฉินที่หลับอยู่ก็คล้ายส่งเสียงแผ่วเบาออกมา
“น้ำ...” เสียงของเขาแหบพร่าอย่างยิ่ง ราวกับดังมาจากทะเลทรายแห้งผาก
หนิงเมิงเมิงชะงักฝีเท้า ตั้งใจฟังให้ดี เมื่อแน่ใจว่าตนไม่ได้ฟังผิด นางจึงค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้
“ท่านต้องการดื่มน้ำหรือ?”
“ดื่ม...น้ำ...”
เสียงของฟู่อวิ๋นเฉินยังคงแหบพร่าเช่นเดิม
หนิงเมิงเมิงคาดว่าเมื่อวานเขาคงดื่มสุราไปไม่น้อย ตอนนี้ย่อมกระหายน้ำมาก นางรีบเปิดน้ำแร่ขวดหนึ่ง ประคองฟู่อวิ๋นเฉินให้ค่อย ๆ ดื่ม
ลำคอของฟู่อวิ๋นเฉินได้รับความชุ่มชื่นจากน้ำเย็น จึงรู้สึกสบายขึ้นมาก สติสัมปชัญญะก็ค่อย ๆ กลับคืนมา
เมื่อเขาลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นเป็นอย่างแรกคือใบหน้าคุ้นเคยของหนิงเมิงเมิง สมองพลันตื่นตัวขึ้นทันที
เหตุใดจึงเป็นหญิงสาวผู้นี้อีกแล้ว!
นับตั้งแต่วันเปิดภาคเรียนที่เขาชนกับหญิงสาวผู้นี้ ทุกครั้งที่ไปหาซูจิ้งเหยาที่ชิงเป่ย ก็มักเกิดเหตุไม่คาดฝันจนได้พบหญิงสาวผู้นี้อยู่ร่ำไป
แต่เวลาของซูจิ้งเหยามีค่าอย่างยิ่ง ฟู่อวิ๋นเฉินจึงมักไม่ถือสาความสะเพร่าของหญิงสาวผู้นี้ เพียงขมวดคิ้วแล้วจากไป
เมื่อวานเกิดอะไรขึ้นกันแน่?