ตำหนักเฉียนชิง
คืนก่อนที่จวินเจ๋อเฉินเสด็จไปตำหนักเจาฉุน ถ้อยคำอันละเอียดของเหล่านางกำนัลก็เล็ดลอดเข้าพระกรรณของพระองค์อย่างแผ่วเบา
เมื่อทรงได้ยินข่าวลือเหล่านั้น พระขนงเรียวคิ้วดั่งกระบี่ก็ขมวดมุ่น ก่อนจะรับสั่งกับฝูฉวียนด้วยพระพักตร์เย็นชา ว่าตั้งแต่นี้ต่อไป หากมีความคิดเห็นใดเกี่ยวกับพระสนมซูผู้บริสุทธิ์ในวัง ให้รีบมากราบทูลทันที
เมื่อเห็นอาทิตย์อัสดงสีเลือดค่อยๆ ลับขอบฟ้าไปโดยประมาณว่า พระองค์คงทรงจัดการฎีกาใกล้จะเสร็จสิ้นแล้ว
ฝูฉวียนจึงย่องเบาเข้าไปในห้องพระตำหนักราชเลขาธิการ ท่าทางค่อนข้างเก้อเขิน ฝีเท้าเบามากเป็นพิเศษ
เตรียมจะกราบทูลข้อมูลบางอย่างที่สืบมาเมื่อเร็วๆ นี้แด่ฝ่าบาท
“กระหม่อมคารวะฝ่าบาท” ฝูฉวียนคำนับกาย กล่าวด้วยเสียงที่กดลงต่ำมาก
“ฝ่าบาท ระยะนี้ในวังมีข่าวลือเกี่ยวกับพระสนมซูผู้บริสุทธิ์อยู่บ้างพ่ะย่ะค่ะ”
ฝูฉวียนกล่าวเช่นนี้ด้วยความระมัดระวัง พร้อมกับแอบเงยหน้าขึ้นมองสีพระพักตร์ของฝ่าบาท เกรงว่าคำพูดของตนจะไปกระตุ้นพระพิโรธขององค์จอมราชันผู้อยู่เหนือหัว
จวินเจ๋อเฉินทรงได้ยิน ในเป้าตาสีดำหมึกก็วาบผ่านประกายอันฉุนเฉียวที่ยากจะคาดเดา
“ข่าวลืออะไร?” พระสุรเสียงราบเรียบ แต่กลับทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความกดดันอันน่าหวั่นเกรงโดยไม่รู้ตัว
“ตั้งแต่วันแรกที่ฝ่าบาทขึ้นครองราชย์ ในวังก็มีเสียงเล่าลือว่าฝ่าบาทโปรดปรานกุ้ยเฟยที่สุด”
“ทั้งยังกล่าวอีกว่า เพราะฝ่าบาททรงเห็นแก่กุ้ยเฟย ถึงแม้พระสนมซูผู้บริสุทธิ์จะเสด็จมายังตำหนักเฉียนชิงเพื่อเชิญเสน่ห์ด้วยพระองค์เอง แต่ฝ่าบาทก็ยังทรงละทิ้งพระสนมซูผู้บริสุทธิ์ แล้วเสด็จไปยังตำหนักอี้คุน”
ฝูฉวียนกล่าวเช่นนี้ เสียงสั่นเล็กน้อย เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก
พวกนางกำนัลเหล่านั้นช่างกล้าจริงๆ กล้าพูดคำเช่นนี้ออกมาได้
แต่ในวังหลังก็มีข่าวลือมากมายเช่นนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร หลังวังขององค์ฮ่องเต้พระองค์ก่อนก็ไม่ใช่อย่างนั้นหรือ? ใครได้รับความโปรดปราน ใครไม่ได้รับ ใครได้รับของรางวัลจากฝ่าบาท สิ่งเหล่านี้ก็เป็นเพียงการนินทากันระหว่างนางกำนัลเท่านั้นเอง