สองเดือนต่อมา
ซูจิ้งเหยาอยู่ในเรือนหลังหนึ่ง ณ ชานเมืองหลวง ที่นี่เงียบสงบร่มรื่น
นางเอนกายพิงตั่ง สายตามองไกลผ่านหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ สีหน้าสงบนิ่งอย่างสุขสงบ
เรือนหลังนี้เป็นทรัพย์สินของลี่จิ้ง หลังจากแกล้งตายในกองเพลิงและออกจากวังมาได้ ช่วงเวลาที่ผ่านมานางก็พักฟื้นหลังคลอดอย่างสบายใจอยู่ที่นี่ บัดนี้ร่างกายฟื้นตัวเกือบสมบูรณ์แล้ว
ลี่จิ้งจัดหาตัวตนใหม่ให้นาง บัดนี้นางเป็นคุณหนูแห่งตระกูลหนิง ตระกูลผู้สันโดษแห่งแคว้นจุน
ในช่วงแรกที่แคว้นจุนก่อตั้งขึ้น ตระกูลหนิงเคยเป็นตระกูลขุนนางผู้ทรงเกียรติชั้นแนวหน้าของแผ่นดิน ต่อมาด้วยเหตุเปลี่ยนแปลงบางประการ คนทั้งตระกูลจึงเลือกปลีกวิเวกจากโลกภายนอก
ลูกหลานในตระกูลบางส่วนทำการค้า จนรุ่งเรืองในวงการพาณิชย์ บางส่วนเข้ารับราชการ ทว่าล้วนวางตัวต่ำต้อยเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะผู้ที่เข้ารับราชการในราชสำนัก ยิ่งปกปิดชาติกำเนิดของตนอย่างระมัดระวัง
สาเหตุที่ลี่จิ้งสามารถจัดหาตัวตนเช่นนี้ให้ซูจิ้งเหยาได้ เป็นเพราะเขาเคยช่วยชีวิตบิดาของประมุขตระกูลหนิง ซึ่งก็คือท่านผู้อาวุโสที่ได้รับความเคารพสูงสุดในตระกูลหนิงยามนี้
ลี่จิ้งมีวิชาแพทย์สูงส่งและเส้นสายซับซ้อน ไม่ว่าจะในวงการพาณิชย์หรือยุทธภพ เขาล้วนคบค้าสมาคมกับผู้มีอำนาจไม่น้อย
ท่านผู้อาวุโสตระกูลหนิงเคยให้คำมั่นอย่างจริงจังว่าจะทำตามเงื่อนไขข้อหนึ่งของลี่จิ้ง เพื่อตอบแทนที่เขาช่วยชีวิต ลี่จิ้งจึงใช้เงื่อนไขนี้แลกกับการให้ตระกูลหนิงรับซูจิ้งเหยาเป็นบุตรบุญธรรม ทว่าไม่ได้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของนางแก่ตระกูลหนิง
บัดนี้นางมีชื่อใหม่แล้ว — หนิงเฉียน
สายน้ำตื้นไหลเอื่อยยาวนาน มาไม่รู้สิ้น ไปไม่รู้จบ
คำว่าเฉียนนี้เป็นชื่อที่ซูจิ้งเหยาตั้งให้ตนเอง
แผนการที่นางกับลี่จิ้งวางไว้อย่างรอบคอบดำเนินไปได้อย่างสมบูรณ์แบบทีเดียว
ภายนอกนั้น นางกำนัลผู้วางยาพิษทำลายหลักฐานที่เกี่ยวข้องทั้งหมดจนหมดสิ้น แม้แต่เย่หยาหมินก็ไม่ได้ทิ้งหลักฐานใดไว้ในมือของนางกำนัลผู้นั้น
ถึงจวินเจ๋อเฉินจะสงสัยเย่หยาหมินอยู่ในใจ ก็คงยากจะเอาผิดนางได้