หยานซู่ฮั่นเห็นองค์รัชทายาทในพริบตา ก็รีบปล่อยมือจากองค์หญิงหมิงฮุยและซูจิ้งเหยาโดยทันที
“กระหม่อมคารวะองค์รัชทายาท”
บรรดาบุตรชายตระกูลขุนนางต่างก็โค้งคำนับ ศีรษะก้มต่ำเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงไปด้วยความยำเกรง
ซูจิ้งเหยาตกใจอยู่เล็กน้อยในใจ แต่ก็ไม่รีบร้อน จัดแขนเสื้อของนางให้เรียบร้อยอย่างไม่เร่งรีบ แล้วจึงค้อมตัวลงเล็กน้อยพร้อมกับฉู่ยินเสวี่ย
“หม่อมฉันคารวะองค์รัชทายาท”
องค์หญิงหมิงฮุยที่ถูกปล่อยมือ เมื่อเห็นพระเชษฐา ดวงตามีแววประหลาดใจปนกับความหวาดหวั่นอยู่เล็กน้อย
นางเพิ่งทำท่าทางดุร้ายเมื่อครู่ คงไม่ถูกพระเชษฐาเห็นเข้าใช่หรือไม่
องค์หญิงหมิงฮุยแสร้งทำเป็นสงบแล้วเดินไปเบื้องหน้าจวินเจ๋อเฉิน
“หม่อมฉันคารวะพระเชษฐา”
“พระเชษฐา วันนี้เสด็จกลับมา ฝ่าบาทและพระมารดาก็มิได้ตรัสบอก หากหม่อมฉันได้ทราบ หม่อมฉันจะได้ไปรับเสด็จพระองค์ทีเดียว”
องค์หญิงหมิงฮุยฝืนยิ้มออกมา ดวงตาเต็มไปด้วยทีท่าประจบประแจง
จวินเจ๋อเฉินมิได้สนพระทัยถ้อยคำขององค์หญิงหมิงฮุย สายพระเนตรจับจ้องอยู่ที่หยานซู่ฮั่น
หยานซู่ฮั่นถูกองค์รัชทายาทจ้องเขม็งด้วยสายตาคมกริบ รู้สึกไม่สบายกายไปทั้งตัว ใจเกิดความหวาดหวั่นขึ้นมา
หรือว่าเพราะเมื่อครู่ขัดขวางองค์หญิง แล้วองค์รัชทายาทไม่พอพระทัย? หยานซู่ฮั่นแอบคาดเดาอยู่ในใจ
“เจ้าเป็นใคร?”
จวินเจ๋อเฉินมองหยานซู่ฮั่นอย่างเย็นชาแล้วถาม
“ทูลองค์รัชทายาท กระหม่อมเป็นผู้ตรวจราชการหยานซู่ฮั่น บิดากระหม่อมดำรงตำแหน่งกวงลู่ต้าฟูในราชสำนัก”
หยานซู่ฮั่นข่มความตื่นตระหนกอันมิทราบสาเหตุในใจลง แล้วตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบและนอบน้อม
ที่แท้ก็ตระกูลเหยียน ไม่แปลกใจที่กล้าละโมบอยากได้หยาวเหยา
“ท่านเหยียนว่างนักสินะ ระหว่างที่ข้ากลับเมืองหลวงผ่านเขตชิงผิงแห่งเมืองจี้โจว ได้ยินว่าแถบถิ่นนั้นเพิ่งเกิดเรื่องขึ้นไม่นานมานี้ ท่านเหยียนในฐานะผู้ตรวจราชการ ไปตรวจสอบการปกครองของข้าราชการท้องถิ่นและสำรวจความเป็นอยู่ของประชาชนเสียหน่อย”
จวินเจ๋อเฉินสีพระพักตร์ไม่ปรากฏอารมณ์ น้ำเสียงไม่เปิดให้โต้แย้ง