นอกเมืองอวี้หัวโจว ภายในคลังสินค้าของคฤหาสน์ตระกูลหลี่ หลี่เสวียนเช่อมองสุรากลั่นกว่าสองหมื่นไหแล้วอดยิ้มไม่ได้
「พี่หวง เชิญ สุราดีเหล่านี้เป็นของท่านทั้งหมด」
หวงสือจิงเห็นสุรามากมายเช่นนี้ แววยินดีในดวงตาก็ปิดไม่มิด
「มากถึงเพียงนี้เชียวหรือ? มิใช่ว่าตกลงกันไว้หนึ่งหมื่นไหหรือ」
หลี่เสวียนเช่อตอบว่า「ในเมื่อข้าตั้งใจจะกลับไปยังแผ่นดินตะวันออก ราชวงศ์สุยใหญ่แล้ว สุราเหล่านี้ก็ไม่มีประโยชน์อีก ยกให้พี่หวงเถิด」
「ช่วงที่ผ่านมา ข้าอยู่กับพี่หวงอย่างมีความสุข ถือเสียว่าเป็นของฝากก่อนจากลา」
หวงสือจิงยินดีอยู่ในใจ ไตร่ตรองครู่หนึ่งก็หยิบแร่ขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือออกมา
「นี่คือวัสดุฟ้ากำเนิดภายหลัง เหล็กเร้นดารา เมื่อกระบี่เหินประจำชะตาของเจ้าบรรลุถึงรากวิญญาณกำเนิดภายหลังแล้ว จงหลอมมันเข้าไปในกระบี่ จะช่วยให้กระบี่เลื่อนขั้นเป็นสมบัติวิเศษกำเนิดภายหลังได้」
「แม้จะเป็นเพียงสมบัติวิเศษกำเนิดภายหลังระดับต่ำ แต่ก็เป็นของล้ำค่าที่เซียนแท้และเซียนเสวียนจำนวนมากยังหาได้ยาก กระทั่งใช้ได้จนถึงขอบเขตเซียนทอง」
หลี่เสวียนเช่อตื่นเต้นยินดีอย่างยิ่ง ไม่คิดเลยว่าจะมีเรื่องน่ายินดีเช่นนี้เกิดขึ้นอีก
หากได้มากกว่านี้ก็คงดี น่าเสียดายที่ของล้ำค่าเช่นนี้พบได้แต่ไร้วาสนาจะครอบครอง
「ขอบคุณพี่หวง ไม่ทราบว่าท่านมีวิชาหลอมโอสถหรือหลอมศาสตราหรือไม่ น้องชายผู้นี้ยังมีเงินอยู่หมื่นตำลึง สามารถนำมาแลกเปลี่ยนได้」
「ไม่ต้องเป็นวิชาชั้นเลิศ ขอเพียงเป็นพื้นฐานก็พอ」
หวงสือจิงหัวเราะกล่าวว่า「ถึงน้องชายไม่เอ่ย ข้าก็เตรียมไว้ให้แล้ว ในเมื่อน้องชายยินดีใช้เงินแลก เช่นนั้นพี่ใหญ่ก็ไม่เกรงใจ」
ระหว่างกล่าว เขาหยิบแผ่นหยกสามแผ่นออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วยื่นให้หลี่เสวียนเช่อโดยตรง
「ข้าได้มาจากผู้บำเพ็ญเซียนเผ่ามนุษย์ ก่อนจะมาตั้งถิ่นฐานที่นี่ มีผู้บำเพ็ญเซียนเผ่ามนุษย์ไม่น้อยคิดจะกำจัดปีศาจปราบมาร แต่กลับถูกข้าสังหารเสียก่อน」
「แม้แต่วิชาบำเพ็ญที่ข้าแลกให้น้องชายก็ได้มาจากพวกเขา น้องชายคงไม่คิดว่าข้ากระหายเลือดหรอกกระมัง」
กล่าวจบ หวงสือจิงก็หันมองหลี่เสวียนเช่อ
หลี่เสวียนเช่อตอบว่า「ในเมื่อพวกเขาคิดกำจัดปีศาจปราบมาร ก็ต้องเตรียมใจว่าจะถูกปีศาจกับมารสังหาร ยิ่งไปกว่านั้น พี่หวงก็มิใช่ปีศาจกระหายเลือด มิฉะนั้นคงไม่ทำการค้ากับมนุษย์」
หวงสือจิงพยักหน้าพอใจ พลางกล่าวว่า「น้องชายไม่เลว วางใจเถิด ข้าไม่เคยไปทวีปหนานจานปู้โจว และไม่เคยไปแผ่นดินตะวันออก」
หลี่เสวียนเช่อเข้าใจความหมายของเขา ที่พูดเช่นนี้ก็เพียงต้องการบอกว่าไม่เคยสังหารยอดฝีมือแห่งราชวงศ์สุยใหญ่
เรื่องนี้หลี่เสวียนเช่อไม่ได้ใส่ใจ มิใช่ว่าไม่สนใจมนุษย์ แต่เขาคิดว่าปีศาจตนนี้ไม่มีทางลงมือสังหารชาวบ้านธรรมดา
ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อให้ได้วิชาบำเพ็ญเซียน หลี่เสวียนเช่อเสียเวลาไปถึงสิบสามปี เริ่มวางแผนตั้งแต่อายุสิบห้า บัดนี้ก็อายุยี่สิบแปดแล้ว
กว่าจะได้วาสนาเซียนและก้าวเข้าสู่เส้นทางผู้บำเพ็ญเซียน เขาย่อมไม่คิดทำเรื่องใหญ่โตอย่างกำจัดปีศาจปราบมาร
จะกำจัดปีศาจปราบมารก็ต้องดูว่าตนมีฝีมือเพียงใด และปีศาจเหล่านั้นก่อความเดือดร้อนแก่มนุษย์หรือไม่
เขาไม่ใช่ฝ่าไห่ จะฆ่าปีศาจทุกตนที่พบเห็นก็ไม่ได้ ยิ่งยามนี้ยังอ่อนแอน่าสมเพช สิ่งสำคัญที่สุดคือเก็บตัวเอาชีวิตรอด
ตราบใดที่ไม่กระทบต่อการบำเพ็ญเพื่อความเป็นอมตะ เรื่องอื่นก็ไม่ใช่ปัญหา
「พี่หวง ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป คฤหาสน์นี้ยกให้ท่าน ท่านจัดให้ผู้ใต้บังคับบัญชามาพักอาศัยได้」
「ข้ามาเทียนจู๋นานมากแล้ว ถึงเวลาต้องกลับ หากพี่หวงยังมีของดีสิ่งใด ข้าก็ยังแลกด้วยสุรากับเงินทองได้」
หวงสือจิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบผลไม้หลายผลส่งให้หลี่เสวียนเช่อ
「ในเมื่อน้องชายจะจากไป สิ่งนี้ก็ยกให้น้องชายเถิด ไม่ต้องแลกกับสุราหรือเงินทอง」
「ผลไม้เหล่านี้เป็นผลวิญญาณกำเนิดฟ้า แม้จะเทียบกับผลจากรากวิญญาณกำเนิดฟ้าไม่ได้ แต่ก็ช่วยให้เจ้าบำเพ็ญถึงขั้นหยวนอิงได้」
「ส่วนหลังจากบรรลุขั้นหยวนอิงแล้วจะบำเพ็ญต่ออย่างไร ก็ขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเอง」
หลี่เสวียนเช่อรีบรับมา แววตาเปี่ยมความยินดี หลังไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งก็เผยรอยยิ้ม
「ในเมื่อพี่หวงมอบให้ ข้าก็ขอรับไว้」
หลังคนหนึ่งกับปีศาจหนึ่งตนแลกเปลี่ยนกันเสร็จ หลี่เสวียนเช่อก็จัดระเบียบกองคาราวานและกองทัพอย่างรวดเร็ว ก่อนเคลื่อนย้ายออกจากคฤหาสน์อย่างเอิกเกริก
สมาชิกกองคาราวานกว่าห้าร้อยคนล้วนเป็นยอดฝีมือ เพียงแต่ต่างจากกองทัพตรงที่พวกเขาฝึกยุทธ์ หลายคนบรรลุถึงขอบเขตปรมาจารย์แล้ว
เมื่อรวมกับกองทัพหล่อหลอมกายาแปดร้อยนาย ตราบใดที่ไม่มีปีศาจ มาร ผี หรือผู้บำเพ็ญเซียนปรากฏตัว ก็สามารถกวาดล้างเทียนจู๋ได้ทั้งแผ่นดิน
ด้วยเหตุนี้ เทียนจู๋จึงเป็นมิตรกับหลี่เสวียนเช่อมาก เขาทำการค้าที่นี่โดยไม่ต้องเสียภาษีแม้แต่น้อย
หลังย้ายออกจากคฤหาสน์ หลี่เสวียนเช่อก็พาคนเข้าเมืองอวี้หัวโจวโดยตรง เหล่าขุนนางในเมืองไม่กล้าขัดขวางแม้แต่น้อย
ครั้นหวงสือจิงตรวจดูคฤหาสน์ ก็พบห้องลับหลายห้อง ภายในมีสุราและเงินทองไม่น้อย บนเงินทองยังมีจดหมายฉบับหนึ่งที่หลี่เสวียนเช่อทิ้งไว้
「พี่หวง ขอบคุณท่านมาก หากไม่มีท่าน น้องชายคงก้าวเข้าสู่เส้นทางเซียนไม่ได้」
「เงินทองกับสุราเหล่านี้น้องชายขนกลับไปไม่ไหว จึงทิ้งไว้ให้พี่หวง」
「ขอเตือนพี่หวงสักคำ อย่าจับตาดูคราดให้มากนัก ไม่แน่ว่าอาจมีภัยใหญ่หลวงมาถึง」
เมื่อหวงสือจิงอ่านถึงประโยคสุดท้าย หัวใจก็พลันบีบรัด เขาหลับตาลงแล้วเริ่มทำนายชะตา
แต่กลับทำนายสิ่งใดไม่ได้ ยิ่งเป็นเช่นนั้น ในใจก็ยิ่งกระวนกระวาย
เขามองจดหมายในมือ ก่อนเปลวเพลิงกลุ่มหนึ่งจะปรากฏขึ้น เผาจดหมายจนกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา
「น้องชาย แม้ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้น แต่พี่ใหญ่จะจดจำไมตรีครั้งนี้ไว้」
「วันหน้าหากน้องชายมาเขาเป้าถูอีก พี่ใหญ่จะตอบแทนอย่างสาสม」
กล่าวจบ หวงสือจิงก็เก็บเงินทองกับสุรา แล้วกลายเป็นลมปีศาจสายหนึ่งหายไปจากที่เดิม
หลังเข้ามาในเมืองอวี้หัวโจว หลี่เสวียนเช่อก็พาคนไปพักที่โรงเตี๊ยมใหญ่ที่สุด
เจ้าเมืองอวี้หัวโจวรีบมาเยี่ยมเยือน ทั้งยังนำของดีมามอบให้ไม่น้อย
หลี่เสวียนเช่อรู้ว่าเจ้าเมืองอวี้หัวโจวให้ความสำคัญกับความปลอดภัยเป็นหลัก และหวาดกลัวกองทัพแปดร้อยนายใต้บัญชาของเขา จึงส่งของกำนัลชิ้นใหญ่ให้
หลี่เสวียนเช่อเก็บของที่เจ้าเมืองส่งมาไว้ทั้งหมด เพราะในนั้นมีทั้งโสมพันปี เห็ดหลินจือ และสมุนไพรที่เปี่ยมด้วยพลังวิญญาณ
แม้สมุนไพรเหล่านี้จะมีคุณภาพไม่สูงนัก แต่ใช้ฝึกฝนการหลอมโอสถได้ ไม่มีปัญหาหากจะนำไปหลอมเป็นยาเม็ด
รากฐานการบำเพ็ญของหลี่เสวียนเช่อวางไว้ด้วยปราณวิญญาณกำเนิดฟ้า ยาเม็ดที่หลอมจากสมุนไพรวิญญาณธรรมดาเหล่านี้จึงไม่อาจเพิ่มพูนระดับบำเพ็ญของเขาได้ ต่างจากผู้บำเพ็ญเซียนที่ฝึกฝนด้วยปราณวิญญาณกำเนิดภายหลัง
ยาเม็ดที่หลอมจากสมุนไพรวิญญาณอายุพันปีเช่นนี้อาจช่วยเพิ่มพูนการบำเพ็ญของผู้ฝึกถึงขั้นแก่นทองได้ เพราะสมุนไพรวิญญาณพันปีมิใช่สิ่งที่จะหาได้ง่าย
เมื่อเห็นหลี่เสวียนเช่อรับของกำนัลและยอมพบตน เจ้าเมืองอวี้หัวก็อดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้
รุ่งเช้าวันถัดมา หลี่เสวียนเช่อพากองคาราวานกับกองทัพแปดร้อยนายออกจากเมืองอวี้หัวโจว มุ่งหน้าไปยังแผ่นดินตะวันออก ราชวงศ์สุยใหญ่
ยามหลี่เสวียนเช่อจากมา ราชวงศ์สุยใหญ่เกิดความวุ่นวายขึ้นแล้ว ไม่รู้ว่าผ่านมานานเพียงนี้ ราชวงศ์ถังก่อตั้งขึ้นหรือยัง
หลายปีมานี้ หลี่เสวียนเช่อหาเงินทองและสมุนไพรได้มากมายในเทียนจู๋ สิ่งของเหล่านี้ล้วนถูกเก็บไว้ในแหวนเก็บของ
ดังนั้นคนกว่าหนึ่งพันสามร้อยคนจึงเดินทางอย่างเบาตัว แต่ละคนมีม้าดีหนึ่งตัว ควบม้าเร่งฝีเท้าออกจากเทียนจู๋
เมื่อราชาเทียนจู๋ทราบข่าว ก็อดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้ เพราะคนเหล่านั้นใต้บัญชาของหลี่เสวียนเช่อรับมือยากยิ่งนัก
คราวหลี่เสวียนเช่อมาถึงเทียนจู๋ใหม่ ๆ พวกเขาไม่ได้เป็นมิตรเช่นนี้ กองทัพห้าหมื่นนายกลับถูกกองทัพแปดร้อยนายตีแตกพ่าย แถมยังถูกสังหารไปกว่าครึ่ง
แม้แต่คนธรรมดาในกองการค้าของหลี่เสวียนเช่อก็เป็นยอดฝีมือแห่งวิถียุทธ์ ราชาเทียนจู๋จึงถูกตีจนหวาดกลัว
เมื่อถูกตีจนเข็ดหลาบ พวกเขาก็เชื่อฟังขึ้นมาก
พอรู้ว่าหลี่เสวียนเช่อมาเพื่อทำการค้า จึงค่อยถอนหายใจโล่งอก แล้วส่งของกำนัลมากมายไปให้
บัดนี้หลี่เสวียนเช่อจากไปแล้ว ราชาเทียนจู๋ก็โล่งอกอย่างแท้จริง ด้วยความยินดีล้นใจ ถึงกับจัดงานเลี้ยงใหญ่ให้เหล่าขุนนางเพื่อแสดงความยินดี
หลี่เสวียนเช่อพากองทัพมุ่งหน้าไปยังแผ่นดินตะวันออกอย่างเอิกเกริก ตลอดทางผ่านแคว้นต่าง ๆ ในดินแดนตะวันตก ไม่มีผู้ใดกล้าขวางทาง ทุกอย่างราบรื่นตลอดเส้นทาง
เขาไม่เห็นว่าตอนพาคนจากไป หวงสือจิงซ่อนตัวอยู่ในหมู่เมฆบนฟ้า คอยมองส่งเขาอยู่ตลอด
ไม่รู้ด้วยเหตุใด หวงสือจิงจึงไม่ได้ออกมาพบ รอจนหลี่เสวียนเช่อจากไปไกลแล้วจึงกลับคฤหาสน์
คฤหาสน์แห่งนั้นกลายเป็นคฤหาสน์หวงซือแล้ว ลูกน้องปีศาจตัวน้อยของเขาก็มาถึงกว่าสิบตน ส่วนใหญ่คอยเฝ้าดูแลและทำความสะอาดที่นี่
ส่วนถ้ำหูโข่วบนเขาเป้าถู หวงสือจิงยังคงอาศัยอยู่ที่นั่น เพราะที่นั่นมีตาน้ำพุวิญญาณกำเนิดฟ้า การบำเพ็ญที่นั่นได้ผลเป็นทวีคูณ คฤหาสน์แห่งนี้เทียบไม่ได้
คฤหาสน์นั้นมีไว้ให้เขาแวะพักผ่อนและดื่มสุราเป็นครั้งคราว มิใช่ที่อยู่อาศัยระยะยาว
เมื่อหวงสือจิงกลับมา เขาก็ลบร่องรอยทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับหลี่เสวียนเช่อทิ้ง แม้แต่ความทรงจำของปีศาจตัวน้อยที่เคยพบหลี่เสวียนเช่อก็ถูกลบไปด้วย
ปีศาจตัวน้อยเหล่านั้นรู้เพียงว่าหลี่เสวียนเช่อมักนำสุรามาขายให้หวงสือจิง แต่จำเรื่องที่ซื้อวิชาบำเพ็ญไม่ได้
หลี่เสวียนเช่อไม่รู้เรื่องเหล่านี้ ทั้งยังไม่ได้ใส่ใจ ขอเพียงเขาไม่ทำลายแผนการเดินทางสู่ตะวันตก ก็จะไม่ดึงดูดความสนใจจากเหล่าเทพเซียนทั่วหล้า