ในโลกไซอิ๋ว ทางเหนือของเมืองอวี้หัวโจวแห่งเทียนจู นอกถ้ำหูโข่วบนเขาเป้าถู หลี่เสวียนเช่อยืนอยู่หน้าปากถ้ำด้วยท่าทีนอบน้อม มารน้อยสองตนเฝ้าอยู่ตรงประตู มองเขาด้วยความประหลาดใจ
“อะไรนะ? เจ้าบอกว่าจะซื้อเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรกับทรัพยากรฝึกฝนหรือ?”
เตียวจวนกู่ไกวกับกู่ไกวเตียวจวน ซึ่งเฝ้าอยู่หน้าปากถ้ำ เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
ถึงกับมีคนมาหาปีศาจเพื่อซื้อเคล็ดวิชาและทรัพยากรฝึกฝน เรื่องนี้ช่างลบล้างความเข้าใจของพวกเขาโดยสิ้นเชิง
หลี่เสวียนเช่อกล่าวว่า “พี่ชายทั้งสองวางใจเถิด พวกเราเคยค้าขายกันมาหลายครั้งแล้ว พวกท่านก็รู้ว่าข้ามีเงินไม่ขาดมือ”
“ขอเพียงราชาของพวกท่านยินดี ไม่ว่าเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรชนิดใดที่มนุษย์ฝึกได้ ข้าจ่ายให้หมื่นตำลึงเงิน”
เมื่อได้ยินคำว่าหมื่นตำลึงเงิน มารน้อยทั้งสองก็กลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว
กู่ไกวเตียวจวนกล่าวว่า “เจ้ารออยู่ก่อน ข้าจะไปเรียนให้ราชาของข้าทราบ”
กล่าวจบ เขาก็หายวับเข้าไปในถ้ำอย่างรวดเร็ว โดยไม่รอให้หลี่เสวียนเช่อพูดสิ่งใด
เตียวจวนกู่ไกวถามเสียงเบาว่า “พี่ชาย เจ้าจะซื้อเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรจริงหรือ? วางใจเถิด ในมือราชาของพวกเราต้องมีแน่”
หวงสือจิงมีภูมิหลังไม่ธรรมดา เป็นหลานบุญธรรมของจิ่วหลิงหยวนเซิ่ง นับว่ามีที่มามั่นคง เพียงแต่ไม่รู้เหตุใดจึงดูโง่งมอยู่เสมอ
แต่สำหรับหลี่เสวียนเช่อ ปีศาจเช่นนี้ยิ่งโง่หน่อยยิ่งดี เขาชอบที่สุด
นับแต่ข้ามมายังโลกไซอิ๋ว หลี่เสวียนเช่อก็แสวงหาวิถีเซียนมาตลอด ทว่าคล้ายไร้วาสนากับเซียน ผ่านมานานถึงเพียงนี้ก็ยังไม่เคยพบเซียนหรือผู้บำเพ็ญเซียนสักคน
ทั่วทั้งทวีปหนานจ้านปู้โจวคล้ายไม่มีผู้บำเพ็ญเซียนอยู่เลย เขาหาไม่พบแม้แต่คนเดียว
เมื่อหาเซียนไม่พบ ก็มีแต่ต้องเริ่มจากปีศาจ
เขารู้เรื่องเคราะห์ทั้งแปดสิบเอ็ดของไซอิ๋วไม่มากนัก แต่รู้จักปีศาจประหลาดอยู่หลายตน
หวงสือจิงก็เป็นหนึ่งในนั้น ซื้อของจากมนุษย์ก็ยังจ่ายเงิน อีกทั้งเงินเหล่านั้นยังหามาได้ด้วยตนเอง
เพราะเหตุนี้ หลี่เสวียนเช่อจึงใช้เวลาหลายปี ในที่สุดก็มาถึงเทียนจูและสืบจนรู้ที่ตั้งถ้ำของหวงสือจิง
ตอนแรกหลี่เสวียนเช่อเองก็ไม่มั่นใจ ถึงกับหยั่งเชิงอยู่หลายครั้ง
ท้ายที่สุดจึงพบว่าปีศาจตนนี้ทั้งซื่อและขัดสนเงินทอง ซื้อของแต่ละครั้งยังต้องต่อรองราคาอยู่พักใหญ่
เพราะเหตุนี้ หลี่เสวียนเช่อจึงมาถึงหน้าถ้ำของหวงสือจิง
สำหรับปีศาจที่รักษากฎเกณฑ์ตนนี้ หลี่เสวียนเช่อไม่หวาดกลัวอีกแล้ว กระทั่งรู้สึกชื่นชอบอยู่บ้าง
“ผู้ใดต้องการซื้อเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรกับราชา?”
ขณะที่หลี่เสวียนเช่อกำลังครุ่นคิด เสียงของหวงสือจิงก็ดังมาจากในถ้ำ
ชั่วอึดใจต่อมา เงาร่างหนึ่งก็เดินออกมาจากถ้ำอย่างรวดเร็ว เป็นหวงสือจิงนั่นเอง
หลี่เสวียนเช่อยิ้มพลางกล่าวว่า “พี่หวง ยังจำข้าน้องหลี่เสวียนเช่อได้หรือไม่?”
เมื่อหวงสือจิงเห็นหลี่เสวียนเช่อ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้น ก่อนจะหัวเราะเสียงดัง
“จำได้สิ จะจำไม่ได้ได้อย่างไร?”
“ที่แท้ก็เป็นน้องเสวียนเช่อ เจ้ามาหาข้าเพื่อซื้อเคล็ดวิชาบำเพ็ญเซียนของมนุษย์หรือ?”
หลี่เสวียนเช่อพยักหน้า “ใช่แล้ว พี่หวงมีวิชาสืบทอดในตระกูลอันลึกซึ้ง ข้ายินดีจ่ายในราคาสูงเพื่อซื้อ”
หวงสือจิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราเข้าไปคุยกันในถ้ำเถิด”
“เสวียนเช่อมาเยือนถ้ำของพี่ พี่ต้องต้อนรับเจ้าให้ดี”
หลี่เสวียนเช่อไม่ปฏิเสธ เดินตามหวงสือจิงเข้าไปในถ้ำ
เตียวจวนกู่ไกวกับกู่ไกวเตียวจวนก็เดินตามเข้าไปด้วย หลังจากหลี่เสวียนเช่อกับหวงสือจิงนั่งลง ทั้งสองก็รู้กาลเทศะ รีบนำสุรากับผลไม้มาวางให้
แม้สุราจะเป็นสุราธรรมดา แต่ผลไม้เป็นผลวิญญาณจากภูเขา เพียงแต่คุณภาพไม่สูงนัก
หวงสือจิงยิ้มกล่าวว่า “น้องเสวียนเช่อ เจ้าช่างมาถูกเวลา สุรานี้ข้าเพิ่งซื้อจากเชิงเขา อาจเทียบกับสุราชั้นดีของเจ้าไม่ได้ แต่ผลไม้นี่เป็นของดี”
“ผลนี้เรียกว่าผลชิงอวี้ปี้ เป็นเพียงผลวิญญาณระดับต่ำ ทว่าช่วยชำระสิ่งเจือปนในร่างของคนธรรมดา ปรับปรุงพรสวรรค์ได้เล็กน้อย ทำให้มีพรสวรรค์ในการฝึกฝน”
ดวงตาของหลี่เสวียนเช่อเป็นประกาย เขารีบคว้าผลไม้ลูกหนึ่งขึ้นมากินหมดในสองสามคำ
ทันทีที่กินเสร็จ ความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นออกมาจากภายในร่าง รู้สึกได้ว่าพลังสายแล้วสายเล่ากำลังชะล้างร่างกายอย่างไม่หยุดยั้ง
สีหน้าของหลี่เสวียนเช่อเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขากัดฟันทนไว้ เลือดเสียค่อย ๆ ซึมออกจากร่าง
ครึ่งชั่วยามผ่านไป พลังงานจึงสลายหาย หลี่เสวียนเช่อถึงค่อยผ่อนลมหายใจ
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาอดกลั้นไว้ตลอด ไม่ส่งเสียงครางออกมาแม้แต่น้อย
หวงสือจิงมองหลี่เสวียนเช่อ ก่อนเอ่ยชมว่า “น้องเสวียนเช่อไม่เลวเลย ถึงกับอดทนไว้ได้”
กล่าวจบ เขาก็โบกมือใหญ่คราหนึ่ง คราบเลือดบนร่างหลี่เสวียนเช่อพลันหายไป ร่างกายสะอาดสดชื่นขึ้นทันตา
“น้องชาย ผลชิงอวี้ปี้ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
หลี่เสวียนเช่อตอบว่า “เป็นของดีจริง ๆ พี่หวง ผลชิงอวี้ปี้นี้ยังให้ผลกับข้าได้อีกหรือไม่?”
หวงสือจิงกล่าวว่า “แม้ประสิทธิผลจะค่อย ๆ ลดลง แต่กินไม่เกิน 100 ลูกก็ยังเห็นผล”
“หากเจ้ากินต่อเนื่องได้ถึง 100 ลูก พรสวรรค์ในการฝึกฝนของเจ้าก็น่าจะไปถึงระดับกายาวิญญาณขั้นต่ำ”
หลี่เสวียนเช่อถามอย่างสงสัยว่า “พี่หวง กายาวิญญาณขั้นต่ำคืออะไร? พรสวรรค์ในการฝึกฝนของข้าในยามนี้เป็นอย่างไร?”
หวงสือจิงยิ้มกล่าวว่า “พรสวรรค์ในการฝึกฝนของมนุษย์แบ่งเป็นระดับต่ำ ระดับกลาง ระดับสูง กายาวิญญาณเทียม กายาวิญญาณขั้นต่ำ กายาวิญญาณขั้นกลาง กายาวิญญาณขั้นสูง กายาวิญญาณชั้นเลิศ และกายาเซียนในลำดับถัดไป”
“แต่เดิมน้องเสวียนเช่อไม่มีพรสวรรค์ในการฝึกฝน หลังจากกินผลชิงอวี้ปี้ลูกนั้น ตอนนี้จึงพอจะมีพรสวรรค์ระดับต่ำ”
“หากกินผลชิงอวี้ปี้ได้ 5 ลูก ก็จะถึงระดับกลาง กิน 20 ลูก จะมีพรสวรรค์ในการฝึกฝนระดับสูง กิน 50 ลูก ก็จะได้กายาวิญญาณเทียม”
“หากกินผลชิงอวี้ปี้ได้ 100 ลูก ก็จะกลายเป็นผู้มีกายาวิญญาณขั้นต่ำ”
“หากต้องการพรสวรรค์ที่สูงกว่านี้ ผลชิงอวี้ปี้ก็ช่วยไม่ได้แล้ว น้องเสวียนเช่อต้องไปหาทรัพยากรระดับสูงกว่านี้”
หลี่เสวียนเช่อรีบถามว่า “พี่หวง แล้วผลชิงอวี้ปี้ของท่านยังเหลือเท่าใด? ราคาเท่าไร?”
หวงสือจิงพลันจริงจังขึ้นมา นี่เกี่ยวข้องกับการค้าหาเงินของเขา จะประมาทไม่ได้
“น้องเสวียนเช่อ ผลชิงอวี้ปี้ของข้าเป็นของดี หากซื้อด้วยเงิน ลูกละหนึ่งพันตำลึง”
“แต่ข้าไม่ต้องการเงินของน้องชาย ข้าขอสุราชั้นดีที่เจ้าหมักแทน สุราหนึ่งไหแลกผลชิงอวี้ปี้หนึ่งลูก เป็นอย่างไร?”
หลี่เสวียนเช่อพยักหน้าเล็กน้อย “สุราไม่มีปัญหา แต่ถึงตอนนั้นพี่หวงต้องไปที่บ้านข้า ข้าไม่มีพลังฝึกฝนเช่นพี่หรอก จะขนขึ้นมาส่งไม่ได้”
“บัดนี้พวกเรามาคุยเรื่องเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรกันเถิด พี่หวงคงมีอยู่ใช่หรือไม่ ข้าสามารถแลกด้วยสุราได้เช่นกัน”
ดวงตาของหวงสือจิงเป็นประกายวาบ รีบกล่าวว่า “ดี ๆ เจ้าต้องการเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรใช่หรือไม่?”
“ข้ามีเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรของมนุษย์อยู่สามชุด ได้แก่ เคล็ดกระบี่แสงคราม คัมภีร์อสนีห้าสาย และกายาวานรขาวอมตะ”
“ในเคล็ดกระบี่แสงครามมีวิชาที่ฝึกฝนไปได้ถึงขอบเขตเซียนสวรรค์ ทั้งยังมีวิชาควบคุมกระบี่กับเทพอิทธิฤทธิ์แห่งวิถีกระบี่อีกหลายวิชา”
“เคล็ดวิชานี้ไม่เลว อานุภาพไม่อ่อนด้อย ทั้งยังดูสง่างาม ข้าไม่ขายแลกเงินอย่างเดียวหรอก”
“สุราชั้นดี 3,000 ไห กับเงินอีก 3,000 ตำลึง เป็นอย่างไร?”
หลี่เสวียนเช่อพูดไม่ออก หวงสือจิงชอบสุราชั้นดีก็พอเข้าใจได้ ไม่ว่ามนุษย์ธรรมดาหรือปีศาจในโลกนี้ ต่างก็ไม่อาจต้านทานเสน่ห์ของสุรากลั่นได้
แต่เหตุใดถึงชอบเงินด้วยเล่า? อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ไม่เป็นปัญหาสำหรับเขา
อย่าว่าแต่เงิน 3,000 ตำลึงเลย ต่อให้เป็นทองคำ 3,000 ตำลึง เขาก็ยังนำออกมาได้
“ตกลง ไม่มีปัญหา”
เมื่อเห็นเขาตกลง หวงสือจิงก็ดีใจยิ่ง กล่าวต่อว่า “คัมภีร์อสนีห้าสายประกอบด้วยเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรและวิชาอสนี เคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรฝึกได้ถึงขอบเขตเซียนมนุษย์ ส่วนวิชาอสนีก็ทรงพลังยิ่ง”
“หากน้องชายต้องการ สุราชั้นดี 1,000 ไห กับเงินอีก 2,000 ตำลึง เป็นอย่างไร?”
หลี่เสวียนเช่อยิ้มกล่าวว่า “ดี ตกลงตามที่พี่ชายว่า”
หวงสือจิงถามว่า “ไม่มีปัญหาจริงหรือ?”
หลี่เสวียนเช่อตอบอย่างจริงจังว่า “ก็แค่สุราหลายพันไหเอง หากพี่หวงต้องการ ข้ามอบให้พี่ได้ถึงหมื่นไห”
หวงสือจิงซาบซึ้งใจ รู้สึกละอายที่ก่อนหน้านี้ตนต่อรองอย่างละเอียดยิบ
“ในเมื่อน้องชายกล่าวเช่นนี้ เคล็ดวิชาชุดสุดท้ายข้าก็ไม่เอ่ยราคาแล้ว มอบให้น้องชาย”
“เพียงแต่กายาวานรขาวอมตะนี้ต้องใช้เลือดวานรขาวสร้างรากฐาน เมื่อฝึกถึงขั้นสุดท้าย ร่างกายจะต่อกรกับเซียนแท้ได้”
หลี่เสวียนเช่อกล่าวว่า “ข้าต้องการเคล็ดวิชาทั้งสามชุด อีกสักครู่พี่หวงไปที่บ้านข้า ข้าเตรียมสุราชั้นดีไว้ 30,000 ไหกับเงิน 10,000 ตำลึง ทั้งหมดมอบให้พี่”
“เพียงแต่ข้ามีเงื่อนไขข้อหนึ่ง พี่ต้องมอบผลชิงอวี้ปี้ให้ข้าเพิ่มอีกหน่อย แล้วสอนข้าเริ่มฝึกฝน”
หวงสือจิงรีบกล่าวว่า “ไม่มีปัญหา น้องชายใจกว้าง พี่ชายอย่างข้าก็จะตระหนี่ไม่ได้เช่นกัน ทรัพยากรที่น้องชายต้องใช้เพื่อทะลวงสู่ขั้นแก่นทอง ข้าจะจัดการให้เอง”
“ยิ่งกว่านั้น ถึงตอนนั้นข้าจะเตรียมของขวัญให้น้องชายอีกชิ้น”
หลี่เสวียนเช่อดีใจยิ่ง คิดไม่ถึงว่าจะได้ผลตอบแทนเช่นนี้ ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีเหนือความคาดหมาย
การนำสิ่งของสามัญแลกวาสนาเซียนได้ นับว่าหลี่เสวียนเช่อได้กำไรมหาศาล