บทที่ 27 เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น
บริษัทใหญ่ก็คือรวยจริง ๆ
ซ่งซินหย่าก้าวเข้าไปในโถงใหญ่ของบริษัทฉิน พลางอดถอนหายใจด้วยความรู้สึกนี้ไม่ได้
เพดานโดมปิดทองประดับเพชรเต็มไปหมด ส่องประกายระยิบระยับราวกับทางช้างเผือก
พื้นหินหรูหราโทนเย็นปูเรียงราย เงางามราวกระจก สะท้อนแสงสะอาดตาทอดยาวไปจนสุดสายตา
โคมระย้าคริสตัลทรงวงแหวนขนาดมหึมาแขวนอยู่กลางโถง
เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ผสานพื้นผิวโลหะขัดเงาเข้ากับกระจกฝ้า ดูหรูหราโอ่อ่า
เมื่อได้มายืนอยู่ในโถงที่หรูหราฟุ่มเฟือยเช่นนี้ ลมหายใจแทบจะมีกลิ่นอายของเงินหยวนลอยอบอวลอยู่ด้วย
พนักงานเดินขวักไขว่ผ่านหน้าซ่งซินหย่า ทุกคนแต่งกายด้วยชุดทำงานสุภาพเรียบร้อย ดูเป็นมืออาชีพเต็มตัว
ซ่งซินหย่านึกถึงบริษัทเก่าที่ตัวเองเคยทำงาน ประธานหวังผู้มีพุงพลุ้ยคนนั้น บางครั้งก็ใส่กางเกงขาสั้นตัวโคร่ง ลากรองเท้าแตะเดินเข้าบริษัทมาเฉย ๆ
เจ้าของบริษัทยังเป็นแบบนี้ พนักงานก็ย่อมเอาอย่างกัน ไม่ใส่ใจเรื่องการแต่งกาย จนทั่วทั้งบริษัทมีแต่ผู้ชายใส่กางเกงขาสั้นตัวโคร่ง
เมื่อเทียบกับพนักงานมืออาชีพและเคร่งครัดของบริษัทฉินแล้ว บริษัทหนึ่งดูเหมือนกองทัพประจำการ ส่วนอีกบริษัทก็เหมือนทหารรับจ้างที่ถูกกองทัพประจำการตีจนแตกกระเจิง
ซ่งซินหย่าแจ้งธุระกับพนักงานประชาสัมพันธ์ หลังตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว พนักงานก็ช่วยรูดบัตรให้เธอผ่านประตูอัตโนมัติ
สถานที่สัมภาษณ์อยู่ชั้นแปด ส่วนห้องทำงานของฉินอวี่เฮ่ออยู่ชั้นบนสุด ชั้นสามสิบแปด
มีผู้เข้าสัมภาษณ์อยู่ก่อนซ่งซินหย่าสิบคน เธอเป็นคนสุดท้าย
เธอนั่งรออยู่ตรงนั้น มองผู้สมัครงานทยอยเดินออกมาจากห้องสัมภาษณ์ทีละคน
ทุกคนดูหมดอาลัยตายอยาก ก้มหน้าคอตก
ห้องพักพนักงานของบริษัทมีเครื่องชงกาแฟ ซ่งซินหย่าหยิบแก้วใช้แล้วทิ้งขึ้นมา แล้วกดกาแฟที่เพิ่งบดสดใหม่หนึ่งแก้ว
เมล็ดกาแฟชั้นดีถูกบดเป็นผง กลิ่นหอมเข้มข้นอบอวลไปทั่วอากาศ
ซ่งซินหย่าถือกาแฟเดินไปหาผู้สมัครงานคนหนึ่งที่เพิ่งออกมาจากห้องสัมภาษณ์ “ฉันชวนคุณดื่มกาแฟค่ะ”