บทที่ 1 ท่านชายแห่งแวดวงเมืองหลวง เขาดุดันและเร่าร้อน
บนเตียงคู่
ซ่งซินหย่าถูกร่างสูงใหญ่กำยำของชายหนุ่มโอบคลุมไว้ เรียวขาขาวเนียนถูกฝ่ามือร้อนผ่าวของเขาบีบเค้นอย่างแรง
หัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ลมหายใจพันเกี่ยว
ร่างอ่อนนุ่มของเธอสั่นสะท้านเพราะเขา
“ผมจะจูบคุณแล้วนะ”
ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาเหนือซ่งซินหย่า ลมหายใจขณะพูดพัดเส้นผมข้างหูของเธอ ลมหายใจร้อนแรงปะทะปลายจมูก
ริมฝีปากนุ่มนิ่มแนบชิดกัน ทำให้ใจสั่น
ซ่งซินหย่าขนตาสั่นระริก หลับตาลง แขนขาวนุ่มกอดคอเขาไว้
บนพื้นระเกะระกะ
สูทนอกสีดำทับอยู่บนชุดชั้นในลูกไม้สีชมพู
ชุดกระโปรงที่ถูกฉีกขาด รองเท้าส้นสูงกลิ้งอยู่ข้างประตูกระจก เสื้อเชิ้ตสีขาวมีรอยจูบสีแดง
“ครั้งแรกเหรอ?”
ฉินอวี่เฮ่อสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดของซ่งซินหย่า หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
เสียงต่ำทุ้มเปื้อนตัณหาของเขาปลอบโยนเธออย่างอ่อนโยน “ถ้าไม่สบายใจ บอกผมนะครับ”
ลมหายใจของเขาแนบกับใบหูของเธอ อบอุ่นยุบยิบ
ในยามที่อารมณ์ยากจะหักห้าม ซ่งซินหย่าอ้าปากกัดลูกกระเดือกของชายหนุ่ม
ริมฝีปากอวบอิ่มงามของเธอเปล่งคำสองคำออกมา: “ใส่ถุงยาง”
มือใหญ่ที่เส้นเอ็นปูดขึ้นของฉินอวี่เฮ่อยื่นไปทางหัวเตียง หยิบกล่องสิ่งหนึ่งออกมา
“ครับ”
เขาอ่อนโยนและรุนแรง
ในอากาศคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของเหงื่อและฮอร์โมนที่ผสมปนเปกัน
คืนแห่งการเกี่ยวพัน
………
ซ่งซินหย่าตื่นขึ้นอีกครั้ง ก็เป็นสองทุ่มของวันถัดไปแล้ว
เธอเหนื่อยเกินไป นับครั้งไม่ถ้วนที่ชายหนุ่มเอาตัวเธอไป
เธอสัมผัสด้วยตัวเองว่าอะไรคือตายแล้วเป็น แล้วเป็นแล้วตาย
ซ่งซินหย่าเจ็บระบมที่เอว
หัวเธอปวดบวม คล้ายมีความรู้สึกเมามายในความรัก ไม่รู้ว่าค่ำหรือเช้า
เปิดผ้าห่ม ขณะเตรียมลงจากเตียง ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีอะไรหนักที่เอว
ก้มมองลงไป แขนของชายหนุ่มพาดอยู่บนเอวของเธอ กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ สีผิวขาวเย็นดั่งหยก
ภาพร้อนแรงของเมื่อคืนหลั่งไหลเข้าสู่สมอง
ฉากต่อฉาก ตอนต่อตอน ล้วนร้อนแรงเร้าใจ มิอาจพรรณนา
ใจของเธอสั่นระรัว แก้มร้อนผ่าว
เมื่อคืน ซ่งซินหย่าถูกจางอิงอิงน้องสาวต่างพ่อเลี้ยงเมามอม แล้วยัดเข้าไปในห้องหนึ่ง
ดังนั้นเธอจึงได้พบกับชายหนุ่มที่มึนเมาเช่นเดียวกัน
ตลอดทั้งคืน ห้องถูกดึงม่านปิด ไม่เปิดไฟ ราวกับดวงตาถูกปิดบัง เธอไม่เห็นหน้าตาของชายหนุ่ม
ในเวลาเดียวกัน ความมืดทำให้ประสาทสัมผัสของเธอทั้งสัมผัส รส กลิ่น ถูกขยายอย่างไม่มีขีดจำกัด ไวต่อความรู้สึกอย่างยิ่ง
เขาให้ประสบการณ์ครั้งแรกที่ดีมากแก่เธอ
ชายหนุ่มสุภาพบุรุษมาก ไม่ได้เอาแต่ใจตัวเอง ดูแลความรู้สึกของเธอตลอดเวลา
แม้หลังจากที่เขาได้รับความพึงพอใจแล้ว ก็ไม่ได้ล้มตัวนอนหลับ แต่กอดเธอสัมผัสปลอบโยนอยู่นาน
เขาช่วยซับเหงื่อให้เธอ ใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำเช็ดทุกส่วนของร่างกายเธอจนสะอาด
มีมารยาทบนเตียงเป็นอย่างยิ่ง
สิ่งนี้ทำให้ซ่งซินหย่ารู้สึกว่าได้รับความเคารพ ความอ่อนโยนและความสุภาพอ่อนน้อมของเขาช่วยขจัดความไม่สบายใจและความเคลือบแคลงใจในตัวเอง
บอกตามตรงว่า ครั้งแรกก็ได้พบกับชายหนุ่มที่เข้ากันได้ดีเช่นนี้ ซ่งซินหย่าอยากรู้มากว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไร
เธอหันหน้ามองข้างตัว
และชะงักไปอีกครั้ง
ตอนนี้เธอสูง 170 เซนติเมตร น้ำหนัก 180 จิน
กลุ่มเพื่อนสาวไฮโซที่นำโดยจางอิงอิงน้องสาวต่างพ่อ ต่างพากันหัวเราะเยาะว่าเธออ้วน ตั้งฉายาให้เธอ เรียกว่า ฮีโร่หมูน้อย
ปิดไฟ ผู้หญิงก็เหมือนกัน เปิดไฟ ความแตกต่างก็ยิ่งใหญ่นัก
เธอกังวลว่าหากชายหนุ่มตื่นขึ้นมาเห็นเธอแล้ว จะด่าว่าเธอคางคกกินเนื้อหงส์
นี่ก็เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ จะใยต้องคิดถึงไม่ลืมเลือน
ซ่งซินหย่าตัดสินใจดึงกระโปรงขึ้นแล้วจากไป
เธอใช้สองมือยกแขนของชายหนุ่มที่พาดอยู่บนเอวของเธอ วางลงข้างๆ อย่างเบามือ
ขณะที่ฝ่าเท้าแตะพื้น ขาทั้งสองอ่อนยวบราวกับเส้นก๋วยเตี๋ยว เกือบล้มลง
ซ่งซินหย่านั่งอยู่ขอบเตียงพักอยู่นาน กว่าขาทั้งสองจะฟื้นแรงขึ้นบ้าง
เธอมองไปบนพื้นอันระเกะระกะ กระโปรงที่เคยดูดีถูกฉีกเป็นเศษผ้าหลายชิ้น
กางเกงในก็ไม่รอด ถูกฉีกเป็นสองซีก
ซ่งซินหย่าหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวของชายหนุ่มมาสวม ทับด้วยสูทนอกของเขา แล้วใส่กางเกงสูทของเขาอีก
เธอเอาเสื้อผ้าของเขาทั้งชุดใส่เดินออกไป
เมื่อถึงประตู ซ่งซินหย่าหันกลับมามองชายหนุ่มบนเตียงอีกครั้ง
เขาหันหลังให้เธอ แขนที่กอดเธอนอนวางอยู่นอกผ้าห่ม
แผ่นหลังของชายหนุ่มเปิดเผยอยู่ในอากาศ ไหล่กว้างแข็งแกร่ง เส้นสายลำตัวสอบลงด้านล่าง เอวสอบเล็กแข็งแรงหายเข้าไปในผ้าห่ม
คิดถึงว่าตนเองได้รับบริการดีๆ จากชายหนุ่ม ซ่งซินหย่าอยากทิ้งอะไรไว้ให้เขา
เธอค้นหาในกระเป๋าที่พกมาด้วย
ในยุคที่ใช้มือถือจ่ายเงินนี้ เธอไม่มีนิสัยพกเงินสด
เธอหาเจอเพียงเหรียญเกลี้ยงหนึ่งเหรียญ
เป็นเหรียญที่ได้จากการคีบตุ๊กตา
ซ่งซินหย่าวางเหรียญลงบนโต๊ะ เหรียญกลมหนึ่งเหรียญสีเงินขาว บนพื้นโต๊ะสีแดงชาดดูเด่นตาเป็นพิเศษ
เหรียญหงายด้านหลังขึ้น ใต้ภาพตราสัญลักษณ์มีปีที่พิมพ์: ปี 2000
ซ่งซินหย่าเปิดประตูห้อง เดินออกไป
ตอนนี้เธอสวมชุดผู้ชายที่ไม่พอดีตัว เดินไปตามบันไดหนีไฟที่ไม่มีคน แทนที่จะใช้ลิฟต์
ขณะก้าวเท้าลงไป เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังขึ้น
ตามติดด้วยเสียงผู้หญิงที่คุ้นเคย: “แม่จ๊ะ แม่สบายใจได้ ไอ้ฮีโร่หมูน้อยนั่นหนีไม่พ้นหรอก”
จางอิงอิงเดินไปข้างลิฟต์ มือถือแนบหู กำลังโทรหาแม่ หลี่ชุ่ยโหรว
“แม่จ๊ะ เมื่อคืนหนูลากซ่งซินหย่าเข้าไปในห้องของประธานจ้าวด้วยมือหนูเอง ประธานจ้าว 180 จิน ซ่งซินหย่าก็ 180 จิน ฮีโร่หมูน้อยทั้งคู่เหมาะสมกันดี”
“นอกจากอ้วนแล้ว ประธานจ้าวยังหัวล้าน ปากเหม็น พุงเบียร์ ตื่นขึ้นมาแล้วซ่งซินหย่าพบว่าตนเองถูกผู้ชายอย่างนี้ทำมิดีมิร้าย คงเสียใจจนอยากกระโดดตึกฆ่าตัวตาย”
ความจริงกลับตรงข้ามกับที่จางอิงอิงคิด ซ่งซินหย่าไม่เพียงไม่รู้สึกว่าตนเองถูกทำมิดีมิร้าย แต่ยังรู้สึกว่าตนเองกำไร
เธอเคยสัมผัสด้วยตัวเอง จึงรู้ดีว่า ชายหนุ่มที่ร่วมเตียงกับเธอเมื่อคืน มีหุ่นดีกว่านายแบบเสียอีก
ชายหนุ่มนั้นมีซิกซ์แพ็ก เธอเคยสัมผัสแล้ว
กล้ามอกของเขาก็แข็ง เธอก็เคยสัมผัสแล้ว
จางอิงอิง: “หากซ่งซินหย่าหายไปจากโลกนี้ ทรัพย์สินของตระกูลซ่งก็จะเป็นของพวกเราทั้งหมด”
ติ๊ง— ประตูลิฟต์เปิด จางอิงอิงเดินเข้าไป
เธอมองภาพสะท้อนของตัวเองบนผนังลิฟต์ พูดด้วยความรู้สึกเหนือกว่า: “ฉันสวยกว่าไอ้อ้วนซ่งซินหย่าเป็นหมื่นเท่า”
“ไอ้อ้วนอย่างซ่งซินหย่า สมควรคู่กับผู้ชายหัวล้านปากเหม็นพุงเบียร์”
“ซ่งซินหย่าจะไม่มีวันรู้เลย ว่าเธออ้วนขนาดนั้น เพราะเราเปลี่ยนวิตามินที่เธอกินเป็นฮอร์โมน”
ประตูลิฟต์ปิด กั้นเสียงหัวเราะฮ่าๆ ของจางอิงอิง
ตอนเด็ก ซ่งซินหย่ามีน้ำหนักปกติ แขนขาเรียวยาว รูปร่างเพรียวบาง
ตั้งแต่หลี่ชุ่ยโหรวพาจางอิงอิงเข้ามาในตระกูลซ่ง เธอก็เริ่มอ้วนขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนี้ ซ่งซินหย่ารู้เหตุผลแล้ว
ลูกพลับนิ่ม ใครๆ ก็อยากบีบ ตะบองเพชร ไม่มีใครกล้าถือ
เกิดเป็นคนเหมือนกัน ทำไมต้องทนให้คนอื่นสบายใจ
หมาตบเธอ เธอไม่เพียงต้องตบกลับ แต่ยังต้องตบสองที
ซ่งซินหย่ากลับมาที่พัก โยนขวดวิตามินปลอมนั้นลงถังขยะ
เธอจะลดน้ำหนัก!
เธอจะผอม!
เธอจะสวย!
เธอจะเอาทุกอย่างที่แม่ลูกคู่นั้นทำกับเธอ กลับคืนทวีคูณ!
การลดน้ำหนักไม่มีทางลัด หนึ่งคือควบคุมอาหาร สองคือขยับแข้งขา
หลายคนรู้ดี แต่คนทำได้มีน้อย
แต่ซ่งซินหย่าทำได้
เธอที่เคยชอบกินหม้อไฟ ไก่ทอด หมูย่าง มันฝรั่งทอดกรอบ ตลอดหนึ่งปีเต็ม 365 วัน เธอไม่แตะเลยสักครั้ง
หิวก็ดื่มน้ำ อยากกินก็ตบปาก
หิวตลอด หิวต่อเนื่อง หิวทุกวัน
ดึกๆ ตื่นขึ้นมาหิว กอดผ้าห่มร้องไห้สะอึกสะอื้น ทนเอาไว้ไม่กินสักคำ
และทุกวันมีแอโรบิก เวทเทรนนิ่ง รูปร่าง
วิ่งตอนเช้า เดินบนลู่วิ่ง ว่ายน้ำ ปั่นจักรยาน สควอท ท่าพายเรือ วิดพื้น แพลงก์ พิลาทิสยืดเส้น
หนึ่งเดือนต่อมา ซ่งซินหย่ายืนบนตาชั่ง 155 จิน
สองเดือนต่อมา ซ่งซินหย่ายืนบนตาชั่ง 143 จิน
สามเดือนต่อมา ซ่งซินหย่ายืนบนตาชั่ง 133 จิน
สี่เดือนต่อมา ซ่งซินหย่ายืนบนตาชั่ง 125 จิน
ยิ่งลดหนักขึ้นๆ ก็ยิ่งยาก
ไม่เป็นไร สู้ต่อไป โกโกโก!
เธอจะใช้ความพยายามอย่างเด็ดขาด เพื่อรับชัยชนะอย่างท่วมท้น!
เธอจะทำให้ทุกสายตาที่ชื่นชมและคำยกย่องมาหลอมรวมที่ตัวเธอ!
เธอจะบอกโลกทั้งใบว่า เธอชนะได้!
หกเดือนต่อมา ซ่งซินหย่ายืนบนตาชั่ง 114 จิน
เก้าเดือนต่อมา ซ่งซินหย่ายืนบนตาชั่ง 105 จิน
สิบสองเดือนต่อมา ซ่งซินหย่ายืนบนตาชั่ง 100 จิน!
คนอ้วนทุกคนคือหุ้นมีแวว
คำนี้เหมาะกับซ่งซินหย่ามาก
หลังจากผอมลง ตาของเธอโตขึ้น จมูกเป็นสันขึ้น คางสองชั้นหายไป เส้นกรอบหน้าเรียวยาวขึ้น เดินแล้วรู้สึกตัวเบา เสื้อผ้าที่ชอบก็ใส่ได้ตามใจ
การลดน้ำหนักคือศัลยกรรมความงามที่ดีที่สุด!
ตลอดมา ซ่งซินหย่าชอบสีแดงมาก
สีแดงเป็นสัญลักษณ์ของความเร่าร้อน สดใส โอ้อวด
ก่อนหน้านี้ เธอไม่กล้าใส่ชุดเดรสสีแดงเดินบนถนนใหญ่ เพราะกลัวเห็นสายตาเย้ยหยันของคนผ่านทาง กลัวถูกว่าคนขี้เหร่ชอบสร้างเรื่อง
เธอได้แต่แอบใส่ชุดเดรสสีแดงในห้องตอนไม่มีคน
ตอนนี้ เธอใส่ชุดเดรสสีแดงเพลิงเดินบนถนน เอวบางก้นเด้ง ขายาวเย้ายวน ผิวขาวหน้าสวย ทำอะไรก็แผ่ความมั่นใจ
คนเดินถนนที่ผ่านไปมาเห็นเธอ ในตาเต็มไปด้วยความตะลึงงัน หันกลับมามองบ่อยครั้ง
ปีที่ลดน้ำหนักนี้ ซ่งซินหย่ายังไม่ได้พบกับแม่ลูกหลี่ชุ่ยโหรวจางอิงอิงเลย
วันนี้ ซ่งซินหย่าได้รับโทรศัพท์จากหลี่ชุ่ยโหรว เสียงในมือถือฟังดูอ่อนโยนใจดีอย่างยิ่ง
“ซินซินจ๋า หนูคือแม่จ้ะ มีคู่ค้าอยู่คนหนึ่ง แม่เห็นว่าดีทีเดียว อายุห้าสิบ ก็แค่แก่กว่าหนูยี่สิบห้าปี หย่าร้างมีลูกสองคน ขาดแม่เลี้ยง หนูไปดูตัวกับเขาเถอะ เผื่อเขาเกิดชอบหนูขึ้นมา หนูก็จะได้แต่งเข้าตระกูลใหญ่เป็นคุณนายคุณหญิงแล้ว”
“ซินซินจ๋า หนูก็ไม่ใช่อายุน้อยแล้วนะ อย่าฝันกลางวันว่าจะมีหนุ่มสูงรวยหล่อมาหลงรักเลย ควรตื่นได้แล้ว ด้วยคุณสมบัติของหนู น้ำหนัก 180 จิน เอวเป็นถัง ขาเป็นช้าง เหมือนกับระเบิดดินระเบิด ที่จะมีเฒ่าหัวงูหย่าร้างมีลูกสองคนมาชอบหนู ก็เป็นบุญที่หนูบำเพ็ญมาสองชาติปางก่อนแล้ว”
“ซินซินจ๋า คู่ค้าคนนั้นสำคัญกับแม่มาก ถ้าหนูแต่งกับเขาได้ จะนำมาซึ่งธุรกิจมากมายให้กับแม่ อย่าลืมตอนดูตัวเอาใจเขาดีๆ นะ”
“สถานที่นัดบอดคือร้านกาแฟสวินเต่า โต๊ะหมายเลข 9”
ซ่งซินหย่าจะยังไม่เข้าใจอะไรอีกล่ะ นี่ที่ไหนได้เป็นการดูตัวกัน นี่มันต้องการขายเธอให้กับคู่ค้าเป็นแม่เลี้ยงต่างหาก
ในเมื่อคู่ค้าคนนี้สำคัญกับแม่ลูกหลี่ชุ่ยโหรวมากอย่างนั้น สบายใจได้ เธอจะทำให้ธุรกิจของพวกเขาพังแน่
เธอลุกขึ้นไปที่ร้านกาแฟสวินเต่า
………
รถโรลสรอยซ์สีดำคันหนึ่งจอดอยู่หน้าร้านกาแฟสวินเต่า
คนขับและผู้ช่วยที่อยู่ด้านหน้ามองไปด้านหลัง ที่นั่งตอนหลัง บุรุษผู้ทรงเกียรติหลับตาอยู่
บุรุษผมดำคิ้วเข้ม ผิวขาวเย็น สันจมูกสูงตรงดั่งสันเขาหิมะ ริมฝีปากแดงบางเป็นมันแต่กำเนิด สง่างามเป็นหนึ่ง งามถึงขั้นเย้ายวน
ฉินอวี่เฮ่อฝันถึงค่ำคืนอันเย้ายวนชื้นแฉะนั้นอีกครั้ง
ขาอ่อนขาวหิมะ เสียงหอบอันอ่อนใจ ลมหายใจร้อนกระชั้น ริมฝีปากแดงของเธอเผยอเสียงร้องไห้ดังพร่า เขาและเธอจมดิ่งอยู่ในความสุขสมขั้นสูงสุด
ครั้งแล้วครั้งเล่า
ค่ำคืนนั้นคืออุบัติเหตุ แต่กลับนำประสบการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อนมาสู่ฉินอวี่เฮ่อ
นั่นคือครั้งแรกของเขา
ในด้านเพศ ฉินอวี่เฮ่อเป็นคนอนุรักษนิยมมาก หากมีสัมพันธ์กับผู้หญิงแล้ว ก็จะรับผิดชอบผู้หญิงคนนั้น
คืนนั้น ไม่ว่าเขาทำอะไร เธอก็ให้ความร่วมมืออย่างดี
เขาและเธอเกี่ยวพันกันทั้งคืน สุดเหวี่ยงอย่างบ้าคลั่ง เข้ากันได้ดีมาก
เดิมทีเขาวางแผนไว้ว่าวันรุ่งขึ้นจะคุยเรื่องแต่งงานกับเธอดีๆ พอตื่นมาก็พบว่าเธอหนีไปแล้ว
บนโต๊ะไม้สีแดง เขาเจอเงินหนึ่งหยวนที่เธอทิ้งไว้
หนึ่งหยวน?
หนึ่งหยวน!
เธอกำลังเยาะเย้ยว่าเทคนิคของเขาห่วยหรือ?
นี่เป็นการดูถูกสำหรับผู้ชายนะ
หรือจะเป็นว่ามีแต่เขาคนเดียวที่รู้สึกว่าเขาและเธอเข้ากันได้?
เขาอยากตามหาเธอ ถามเธอต่อหน้าสักครั้ง
เสียดายที่หาไม่พบ
เพราะกล้องวงจรปิดของโรงแรมวันนั้น ถูกแม่ลูกหลี่ชุ่ยโหรวจางอิงอิงทำลายไป
ฉินอวี่เฮ่อตามหาผู้หญิงคนนั้นมาหนึ่งปีเต็ม ก็ยังไม่พบ
ริมฝีปากแดงบางเอ่ยคำถอนหายใจออกมา ขนตายาวตรงตวัดเป็นเงาบางกลางอากาศ เขาลืมตาขึ้น
ผู้ช่วยรู้งานผลักประตูรถออกไป เดินอ้อมมาที่เบาะหลัง โน้มตัวเปิดประตูรถ เอามือป้องขอบบนสุดของประตู ฉินอวี่เฮ่อก้าวลงจากรถ
วันนี้เขามาที่ร้านกาแฟสวินเต่าเพื่อดูตัว
หลังจากฉินอวี่เฮ่อเข้าร้านกาแฟไปได้ครู่หนึ่ง เงาสีแดงเพลิงของผู้หญิงก็เดินผ่านหน้ารถโรลสรอยซ์
หญิงสาวในชุดเดรสแดงราวกับเปลวไฟ ผิวขาวดุจหิมะ ผมยาวหยักศกดกดำเป็นประกาย ใบหน้างามสะคราญตาตื่นใจ โดดเด่นกว่าดอกไม้งามทั้งหลายโดยไม่ต้องพยายาม
ซ่งซินหย่าเดินเข้าร้านกาแฟเพื่อดูตัว