ตอนกินมื้อเช้า เฉินฉางอันดูใจลอยอย่างเห็นได้ชัด
เวินหน่วนสังเกตเห็นได้อย่างรวดเร็ว
“เป็นอะไรไป?”
“ไม่มีอะไร”
“ไม่สบายหรือเปล่า?”
“เปล่า”
“แล้วทำไมเหม่ออยู่ได้ล่ะ?”
เฉินฉางอันเงยหน้าขึ้น มองเวินหน่วน แล้วก็มองเวินโหรว
ใบหน้างดงามสองใบที่เหมือนกัน
คนหนึ่งเย็นชา
อีกคนหวานละมุน
สองชื่อนี้วนเวียนอยู่ในหัวเขาตลอด
เวินหน่วน
เวินโหรว
แถมยังมีพ่อที่หวงลูกสาวสุดขีด ถึงขั้นวิปริต
ยิ่งคิด เฉินฉางอันก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคย
แต่ชั่วขณะหนึ่ง เขาก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอเรื่องแบบนี้ที่ไหน
“เมื่อคืนอาจนอนไม่ค่อยพอ”
เขาหาข้ออ้างส่ง ๆ ไป
เวินหน่วนขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เมื่อคืนคุณเข้านอนตั้งแต่สี่ทุ่มครึ่งแล้ว”
“ฝันร้ายน่ะ”
“ฝันว่าอะไร?”
“ฝันว่ามีคนจะสับฉันเป็นชิ้น ๆ เอาไปให้หมากิน”
เวินหน่วนหันไปมองเวินโหรว
เวินโหรวกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยสีหน้าใสซื่อ
“พี่ มองฉันทำไม?”
“เธอพูดอะไรกับเขา?”
“ฉันแค่ล้อเล่นเอง”
“ล้อเล่นอะไร?”
“ฉันบอกว่า ถ้าพ่อรู้ว่าเขามาอยู่ที่นี่ พ่ออาจสับเขาเป็นชิ้น ๆ เอาไปให้หมากิน”
สีหน้าเวินหน่วนพลันเคร่งขรึม
“เวินโหรว”
“อะไร?”
“เรื่องแบบนี้ไม่ตลกนะ”
เวินโหรวเบ้ปาก
“รู้แล้วน่า”
เฉินฉางอันสังเกตว่าเวินหน่วนไม่ได้ปฏิเสธเรื่องนี้ตรง ๆ
ถ้าคนปกติได้ยินเรื่องแบบนี้ อย่างน้อยก็น่าจะพูดว่า “พ่อไม่ทำแบบนั้นหรอก” ไม่ใช่หรือไง?
แต่เวินหน่วนกลับพูดแค่ว่าเรื่องแบบนี้ไม่ตลก
หรือว่านี่หมายความว่า...พ่อของเธอมีโอกาสทำแบบนั้นจริง ๆ?
คิดถึงตรงนี้ เฉินฉางอันก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นมาตามแผ่นหลังอย่างไม่มีสาเหตุ
“คุณเวิน”
“หืม?”
“คุณอาทำธุรกิจอะไรเหรอ?”
เวินหน่วนเงยหน้าขึ้นมอง
“เมื่อก่อนคุณไม่เคยถามเลย”
“เมื่อก่อนไม่ถาม ไม่ได้แปลว่าตอนนี้จะถามไม่ได้สักหน่อย”
“ทำไมจู่ ๆ ถึงสนใจเขาล่ะ?”
“ผมอยู่บ้านคุณมาตั้งสามปีแล้ว ขอรู้เรื่องครอบครัวเจ้าของบ้านบ้างก็คงปกติใช่ไหม?”
เวินหน่วนนิ่งไปครู่หนึ่ง
“ธุรกิจของพ่อมีหลายอย่าง”
“ขอแบบเจาะจงหน่อย”
“อสังหาริมทรัพย์ โลจิสติกส์ การค้าระหว่างประเทศ แล้วก็การลงทุนอีกหลายอย่าง”
เฉินฉางอันพยักหน้า
ฟังดูเหมือนคนรวยธรรมดาคนหนึ่ง
คงเป็นเขาที่คิดมากไปเอง
คนที่ชื่อเวินหน่วนกับเวินโหรวมีตั้งเยอะแยะ จะสงสัยว่าตัวเองทะลุเข้าไปในนิยายสักเรื่อง เพียงเพราะชื่อสองชื่อนี้ฟังดูพิเศษไม่ได้หรอก
ใช่แล้ว
ทะลุเข้าไปในนิยาย
เฉินฉางอันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าในชาติก่อน เขาเหมือนจะเคยอ่านนิยายแนวพระเอกเก่งเทพในเมืองเรื่องหนึ่ง
ชื่อเรื่องคือ “หลงเถิงเจียงเฉิง”
นิยายเรื่องนี้เล่าถึงหวังเถิง พระเอกที่กลับมาหลังเรียนวิชาจนสำเร็จ แล้วเดินทางมาถึงเมืองเจียง ก่อนจะอวดเก่งตบหน้าคนอื่น พิชิตสาวงาม และสร้างอาณาจักรธุรกิจไปตลอดทาง
เนื้อเรื่องสูตรสำเร็จมาก
พระเอกกลับมาถึงเมืองเจียง ก็ช่วยคุณปู่ตระกูลมหาเศรษฐีก่อน จากนั้นรู้จักกับซีอีโอสาวผู้เย็นชาราวภูเขาน้ำแข็ง แล้วค่อยเหยียบพวกคุณชายเศรษฐี ต่อกรกับเจ้าพ่อใต้ดิน และกวาดล้างตระกูลใหญ่
ตอนนั้นเฉินฉางอันอ่านนิยายเรื่องนี้เพราะทำงานล่วงเวลาจนเหนื่อย อยากหาอะไรอ่านแบบไม่ต้องใช้สมองเพื่อผ่อนคลายเท่านั้น
ตอนนี้เขาจำเนื้อเรื่องส่วนใหญ่ไม่ได้แล้ว
แต่มีตัวร้ายตัวใหญ่คนหนึ่งที่เขาจำได้แม่น
เวินหูจิ่ว
เจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลระดับแนวหน้าของเมืองเจียง
คนผู้นี้โหดเหี้ยม เจ้าแผนการ กุมเครือข่ายอิทธิพลและธุรกิจมืดเอาไว้มากมาย เป็นหนึ่งในตัวร้ายที่แข็งแกร่งที่สุดช่วงต้นเรื่อง
เวินหูจิ่วมีลูกสาวสองคน
เขารักลูกสาวทั้งสองยิ่งกว่าชีวิต
ผู้ชายคนไหนคิดจะเข้าใกล้พวกเธอ สุดท้ายก็ไม่มีใครลงเอยดีสักคน
ส่วนลูกสาวสองคนนั้นชื่ออะไร...
มือของเฉินฉางอันที่วางอยู่ใต้โต๊ะค่อย ๆ กำแน่น
เขาจำได้ว่าเหมือนจะมีคนหนึ่งชื่อเวินโหรว
ในนิยายต้นฉบับ หลังจากพระเอกหวังเถิงมาถึงเมืองเจียง เขาก็บังเอิญช่วยเวินโหรวไว้
เวินโหรวจึงเริ่มรู้สึกดี ๆ ต่อหวังเถิง
พอเวินหูจิ่วรู้เรื่อง ก็คิดว่าหวังเถิงเข้าหาลูกสาวเพราะมีเจตนาแอบแฝง จึงเริ่มกดดันหวังเถิงทันที
ความขัดแย้งเล็ก ๆ ของทั้งสองฝ่ายค่อย ๆ บานปลายจนกลายเป็นความแค้นถึงตาย
ท้ายที่สุด หวังเถิงร่วมมือกับตระกูลใหญ่ต่าง ๆ ในเมืองเจียง โค่นเวินหูจิ่วลงได้อย่างราบคาบ
ลูกสาวทั้งสองของเวินหูจิ่วก็เป็นตัวละครสำคัญที่ช่วยขับเคลื่อนเนื้อเรื่อง
เวินโหรว น้องสาว เป็นหนึ่งในนางเอกของนิยายต้นฉบับ
ส่วนพี่สาวชื่ออะไรนะ...
ลมหายใจของเฉินฉางอันเริ่มถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ
เหมือนจะชื่อเวินหน่วน!
ไม่มั้ง?
จะบังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอ?
เฉินฉางอันพยายามบังคับตัวเองให้ใจเย็น
ชื่อและนามสกุลเหมือนกันเป็นเรื่องปกติ
อีกอย่าง เขามาอยู่บนโลกนี้ตั้งสามปีแล้ว
ตลอดสามปีที่ผ่านมา ไม่มีระบบ ไม่มีภารกิจ และไม่เคยเจอราชามังกรเขยแต่งเข้าบ้านหรือหมอเทวดาทหารชั้นยอดอะไรทั้งนั้น
นอกจากโครงสร้างของโลกจะแตกต่างจากชาติก่อนอยู่บ้าง ที่อื่นก็ปกติทุกอย่าง
เขาคิดมาตลอดว่าตัวเองแค่ทะลุมิติมาอยู่ในโลกคู่ขนาน
จะจู่ ๆ กลายเป็นทะลุเข้าไปในนิยายได้ยังไง?
“พี่เขย ทำไมหน้าซีดแบบนั้นล่ะ?”
เสียงของเวินโหรวดึงเฉินฉางอันออกจากภวังค์
เฉินฉางอันได้สติกลับมา
“ไม่มีอะไร”
“เหงื่อออกเต็มเลยนะ”
“ร้อนนิดหน่อย”
เวินโหรวเงยหน้ามองเครื่องปรับอากาศ
“ตอนนี้อุณหภูมิในห้องยี่สิบสององศาเองนะ”
“ร่างกายฉันค่อนข้างพิเศษ”
เฉินฉางอันหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก
เขาต้องยืนยันเรื่องหนึ่งให้ได้
ถ้าโลกนี้มีหวังเถิงอยู่จริง เรื่องก็ยุ่งแล้ว
เฉินฉางอันพยายามนึกถึงเนื้อเรื่องต้นฉบับ
ตอนเปิดเรื่องของ “หลงเถิงเจียงเฉิง” พระเอกหวังเถิงเหมือนจะเดินทางมายังตระกูลซูในเมืองเจียง เพื่อทำตามสัญญาหมั้นหมาย
คุณหนูใหญ่ตระกูลซูชื่อซูชิงหาน
ส่วนในเมืองเจียงก็มีกลุ่มบริษัทที่มีอิทธิพลมากอยู่แห่งหนึ่ง เหมือนจะชื่อซูกรุ๊ป
เฉินฉางอันหันขวับไปมองเวินหน่วน
“เมื่อวานตอนเที่ยง คุณไปพบคนของซูกรุ๊ปใช่ไหม?”
เวินหน่วนพยักหน้า
“ใช่”
“อีกฝ่ายชื่ออะไร?”
“ซูชิงหาน”
ตูม!
ราวกับมีเสียงฟ้าผ่าดังกึกก้องขึ้นในหัวเฉินฉางอัน
ซูชิงหาน!
นางเอกคนแรกของนิยายต้นฉบับ!
ทายาทซูกรุ๊ปแห่งเมืองเจียง!
ชื่อของเธอโผล่มาจริง ๆ ด้วย!
สีหน้าของเฉินฉางอันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เวินหน่วนวางตะเกียบลง
“คุณรู้จักเธอเหรอ?”
“ไม่รู้จัก”
“แล้วทำไมถึงตกใจขนาดนั้น?”
“ผมเคยได้ยินชื่อเธอ”
“ได้ยินจากไหน?”
“ในอินเทอร์เน็ต”
เฉินฉางอันตอบปัด ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาทันที
เขาเปิดเครื่องมือค้นหา แล้วพิมพ์สองคำลงในช่องค้นหา
หวังเถิง
หน้าจอเปลี่ยนไป
ข้อมูลไม่เกี่ยวข้องกองโตปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
มีทั้งบัญชีวิดีโอสั้น บริษัทชื่อเดียวกัน และนักแสดงระดับปลายแถวในวงการบันเทิงอีกหลายคน
ไม่มีคนที่เขากำลังหา
เฉินฉางอันผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย
บางทีอาจเป็นแค่เรื่องบังเอิญ
โลกนี้มีซูชิงหาน ก็ไม่ได้แปลว่าจะต้องเป็นโลกในนิยายเรื่องนั้นเสมอไป
ยังไงชื่อในนิยายแนวเมืองก็วนเวียนอยู่ไม่กี่ชื่อ
ไม่ซูชิงหาน ก็หลินชิงเสวี่ย
ไม่เย่เฉิน ก็เซียวฝาน
ชื่อซ้ำกันไม่ใช่เรื่องแปลกเลย
“พี่เขย กำลังค้นหาใครอยู่เหรอ?”
จู่ ๆ เวินโหรวก็ขยับเข้ามาใกล้
กลิ่นหอมจาง ๆ ลอยมาจากตัวเธอ ปอยผมยาวหลายเส้นตกลงบนไหล่เฉินฉางอัน
เฉินฉางอันรีบปิดหน้าจอ แล้วขยับตัวออกห่าง
“ไม่มีใครหรอก”
“หวังเถิงเป็นใคร?”
“เพื่อนคนหนึ่ง”
“เมื่อกี้ยังค้นไม่เจอเลยไม่ใช่เหรอ?”
“คนรู้จักในอินเทอร์เน็ต”
“ผู้ชายหรือผู้หญิง?”
“ผู้ชาย”
“แล้วจู่ ๆ คุณหาเขาทำไม?”
เวินโหรวซักไม่หยุด
เฉินฉางอันเริ่มรำคาญที่ถูกถามไม่เลิก
“กำลังสอบประวัติฉันอยู่หรือไง?”
“ฉันแค่อยากรู้นี่นา”
เวินโหรวกลับไปนั่งบนเก้าอี้ แล้วมองเขาพลางยิ้มตาหยี
“อีกอย่าง ฉันเหมือนเคยได้ยินชื่อหวังเถิงด้วย”
หัวใจเฉินฉางอันกระตุกวูบ
“เธอเคยได้ยินจากไหน?”
“นึกไม่ออกแล้ว”
“ลองคิดดูดี ๆ”
“คุณสนใจขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“แน่นอนสิ เขาติดเงินฉันอยู่”
“เท่าไหร่?”
“ห้าล้าน”
เวินโหรวเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย
“เยอะขนาดนั้นเลย?”
“เพราะงั้นรีบนึกสิ”
เวินโหรวใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ ราวกับกำลังทบทวนความจำจริง ๆ
ผ่านไปสิบกว่าวินาที เธอก็ส่ายหน้า
“ลืมแล้ว”
เฉินฉางอันผิดหวังอยู่บ้าง
แต่เขายังไม่ยอมแพ้
ในนิยายต้นฉบับ หวังเถิงกลับมาหลังเรียนวิชาจากบนเขา
ตอนนี้จะยังค้นข้อมูลในอินเทอร์เน็ตไม่เจอก็เป็นเรื่องปกติ
ตามเนื้อเรื่องต้นฉบับ เขาจะไปตระกูลซูก่อนเพื่อทำตามสัญญาหมั้นหมาย จากนั้นในงานเลี้ยงวันเกิดของคุณปู่ตระกูลซู ก็จะใช้วิชาแพทย์ช่วยชีวิตคุณปู่ซูที่เกิดอาการป่วยกะทันหัน
เรื่องนี้จะสร้างความฮือฮาไปทั่วเมืองเจียง
แค่ตรวจดูว่าช่วงนี้ตระกูลซูจะจัดงานวันเกิดหรือไม่ ก็พอจะคาดเดาได้ว่าเนื้อเรื่องเริ่มขึ้นเมื่อไหร่
คิดได้ดังนั้น เฉินฉางอันจึงถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า “ช่วงนี้คุณปู่ตระกูลซูจะฉลองวันเกิดใช่ไหม?”
แววตาของเวินหน่วนยิ่งแปลกไปเรื่อย ๆ
“อีกครึ่งเดือน”
หัวใจที่เพิ่งสงบลงของเฉินฉางอันกลับลอยขึ้นมาอีกครั้ง
อีกครึ่งเดือน!
ในนิยายต้นฉบับ หวังเถิงก็ปรากฏตัวอย่างเป็นทางการในงานวันเกิดของคุณปู่ซู!
เวลา คน และสถานที่ตรงกันหมด
นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญธรรมดาแล้ว
ใบหน้าเฉินฉางอันซีดเผือด
ถ้าเขาทะลุเข้าไปใน “หลงเถิงเจียงเฉิง” จริง ๆ พ่อของเวินหน่วนกับเวินโหรว...
ก็คือเวินหูจิ่ว ตัวร้ายใหญ่ที่ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา!
ส่วนเขา เฉินฉางอัน
อยู่บ้านลูกสาวคนโตของเวินหูจิ่วมาสามปีเต็มแล้ว
ทุกเดือนใช้เงินลูกสาวเขาสามแสน
อยู่บ้านของลูกสาวเขา
ขับรถของลูกสาวเขา
ที่สำคัญที่สุด ทุกคืนเขายังนอนกับลูกสาวเขาอีก!
ในนิยายต้นฉบับ แค่คุณชายเศรษฐีคนหนึ่งส่งดอกไม้ให้เวินโหรวไม่กี่ครั้ง ก็ถูกเวินหูจิ่วหักขาทั้งสองข้าง แล้วโยนออกจากเมืองเจียง
ส่วนผู้ชายอีกคนพยายามวางยาเวินหน่วน วันรุ่งขึ้นก็หายสาบสูญไปจากโลกนี้ทันที
แล้วสถานการณ์ของเขาจะเรียกว่าอะไรดี?
ยิ่งคิด เฉินฉางอันก็ยิ่งรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ
ด้วยนิสัยของเวินหูจิ่ว ถ้ารู้ว่าลูกสาวคนโปรดใช้เงินเลี้ยงผู้ชายคนหนึ่งมาสามปี เขาคงสับเขาเป็นชิ้น ๆ เอาไปให้หมากินจริง ๆ แน่!
ไม่ได้การแล้ว
ต้องยืนยันให้แน่ชัดอีกขั้น
เฉินฉางอันสูดหายใจลึก แล้วทำทีเหมือนไม่ใส่ใจ หันไปมองเวินหน่วน
“เออใช่”
“อะไร?”
“ผมเหมือนยังไม่รู้เลยว่าคุณอาชื่ออะไร”
เวินหน่วนมองเขา แต่ไม่ได้ตอบทันที
“ทำไมจู่ ๆ ถึงถามเรื่องพวกนี้?”
“ก็แค่รู้สึกว่าเรารู้จักกันมาตั้งสามปีแล้ว แต่ผมยังไม่รู้แม้แต่ชื่อพ่อคุณ มันดูไม่ค่อยเหมาะน่ะ”
เวินหน่วนเงียบไปหลายวินาที
ดูเหมือนเธอไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ ก่อนจะตอบอย่างสงบนิ่งว่า “พ่อฉันชื่อเวินหูจิ่ว”
แกร๊ก
ตะเกียบในมือเฉินฉางอันร่วงลงพื้นพร้อมเสียงดัง
เวินหูจิ่ว
เป็นเวินหูจิ่วจริง ๆ!
ในวินาทีนั้น ความหวังริบหรี่สุดท้ายก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
เขาไม่ได้แค่ทะลุมิติมาเฉย ๆ
เขาทะลุเข้าไปในนิยายจริง ๆ ด้วยโว้ย!
แถมยังนอนกับลูกสาวคนโปรดของตัวร้ายใหญ่ตั้งสามปีเต็ม!