ขับไล่ผู้คุมออกไปแล้ว เฉินเฟิงก็เข้าไปในคุก พร้อมกับปิดประตูเหล็กตามหลัง
การกระทำชุดนี้ ทำให้หลินเซียวตะลึงไปชั่วขณะ พอฟื้นขึ้นมาก็ขมวดคิ้วจ้องเฉินเฟิง:
"รอบตัวเจ้าไม่มีผู้คุ้มกันแม้แต่คนเดียว ไม่กลัวข้าจะจับเจ้าเป็นตัวประกันหรือ?"
เฉินเฟิงเดินวนไปรอบ ๆ ในคุก มุมปากยังคงยิ้มบาง ๆ:
"สภาพแวดล้อมไม่เลวเลย อีกสองวันก็จะถูกประหารแล้ว มีคำสั่งเสียอะไรจะฝากไว้หรือไม่?"
หลินเซียวหรี่ตา:
"ข้าฆ่าขุนนางทุจริตทั่วหล้าไม่หมด นั่นคือความเสียใจที่สุดของข้า แต่เจ้าอย่าเพิ่งดีใจไป ใต้หล้านี้มีคนเก่งเกิดขึ้นเสมอ พวกสัตว์เดรัจฉานพวกนั้นเด้งไปได้ไม่กี่วันหรอก"
เฉินเฟิงหันมามองหลินเซียวที่สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน แล้วยิ้ม:
"ถึงเจ้าจะกล้าหาญเพียงใด ด้วยกำลังคนเดียว จะฆ่าขุนนางทุจริตได้สักกี่คน?"
กางมือทั้งสอง:
"สุดท้ายก็ต้องตกอยู่ในสภาพนี้ไม่ใช่หรือ?"
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ สายตาของหลินเซียวเริ่มเยือกเย็น พูดด้วยความโกรธ:
"ฮึ! ถ้าไม่ใช่เพราะพลาดท่าให้แม่นั่น พวกสุนัขรับใช้ของพวกเจ้าจะจับข้าได้หรือ?"
"ถุย!"
"พวกหลาน ๆ ไม่คู่ควรด้วยซ้ำ"
เฉินเฟิงถูกเขาทำให้หัวเราะลั่น ยิ่งมองเจ้าหนุ่มคนนี้ยิ่งรู้สึกสนใจ:
"แม่นั่นที่เจ้าพูดถึงคือใคร ต้องการให้ข้าช่วยแก้แค้นให้ไหม?"
"ฮึ!"
หลินเซียวเงยคอ:
"แม้เจ้าจะเป็นองค์ไท่จื่อ ก็สู้หล่อนไม่ได้"
เฉินเฟิงยิ้ม ไม่ได้ไปจดจ่อกับประเด็นนี้ ในสายตาของเขา เรื่องบาดหมางของพวกคนยุทธภพก็เหมือนเด็กเล่นกัน: