"ไพร่พวกนี้จงขึ้นไปให้หมด ใครกล้าถอยทัพ มีโทษถึงตายตามกฎทัพ"
ข้าศึกอยู่ตรงหน้า เขาคิดจะใช้กลยุทธ์ทะลวงด้วยกำลังพลมหาศาล หากเป็นเช่นนั้น ความสนใจขององค์ไท่จื่อย่อมกระจัดกระจาย ทหารพลีชีพย่อมมีชัยเหนือกว่า
เขาคิดไปไกลราวกับเห็นเฉินเฟิงตายอย่างน่าอนาถแล้ว
ฮ่า ๆ ๆ ขอเพียงองค์ไท่จื่อสิ้นชีพ ข้าก็จะเป็นผู้มีคุณูปการคว้าบัลลังก์...
ยังไม่ทันได้เอ่ยคำว่า "ผู้มีคุณูปการ" ก็พลันมืดดับไปตรงหน้า หลินเซียวได้ใช้กระสอบคลุมตัวเขาไว้แล้ว
เตะเข้าที่ต้นคอ จินขวงไห่ยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องก็สลบไสยไป
ฝีเท้าของหลินเซียวครั้งนี้โหดร้ายยิ่งนัก หลังเตะจินขวงไห่สลบแล้ว ก็ลากกระสอบใบใหญ่ฉวยโอกาสอันชุลมุนหายไปจากสมรภูมิ
ขณะเดียวกัน สายตาของเฉินเฟิงจับจ้องอยู่ที่สมรภูมิ จู่ ๆ หูของเขาก็ขยับ มุมปากเผยรอยยิ้มเย็นชา ยอดมือสังหารมาแล้ว
เขาตระเตรียมรับมือไว้ล่วงหน้าแล้ว แอบวางกับดักเล็ก ๆ มากมายในรัศมีสามจั้งรอบกาย ขอเพียงมือสังหารปรากฏตัว ก็จะสะดุดกลไกทันที
แต่เขากำลังคิดจะจับมือสังหารเหล่านี้ทั้งเป็น หยวนอิ่งกลับนำหน่วยรบพิเศษลงมือก่อน
"อ๊าาา——"
เสียงร้องโหยหวนน่าสยดสยองหลายสิบเสียงดังขึ้นพร้อมกัน ทหารพลีชีพยังไม่ทันได้ใกล้ตัวเฉินเฟิง ก็ถูกหน่วยรบพิเศษจัดการสิ้นแล้ว
คราวนี้มิใช่การซ้อมรบ หากแต่เป็นการลงมือสังหารจริง ๆ
จัดการทหารพลีชีพหลายสิบคนไปแล้ว หยวนอิ่งกลับมารายงานผล:
"ฝ่าบาท กลุ่มนี้เป็นทหารพลีชีพ ตัวเต็มไปด้วยพิษร้ายแรง ตั้งใจเอาชีวิตฝ่าบาท"
สีหน้าเฉินเฟิงมืดลง:
"ใครสั่งให้เจ้าทั้งหลายกลับมา?"