เฉินเทียนหลานถึงกับงงงัน เฉินเฟิงยิ้มพลางชี้ไปที่รอยแป้งขาวบนอกของเขา:
"เสด็จพ่อ เสด็จพ่อสิ้นพระชนม์แล้ว"
เฉินเทียนหลานตะลึง ชำเลืองมองที่อกชุดนอนของตนโดยไม่รู้ตัว เห็นรอยแป้งขาวที่ใช้ในการซ้อมรบติดอยู่จริง ๆ
ตามกติกา หากบนกายทหารมีจุดขาวปรากฏ นั่นหมายถึงถูกอาวุธของศัตรู เช่น ทวนยาว ธนู ฯลฯ โจมตี ก็ถือว่าสิ้นพระชนม์/ตายในสนาม
เฉินเทียนหลานเงยหน้าขึ้น มองเฉินเฟิงอย่างไม่อยากเชื่อ:
"เจ้าเข้ามาได้อย่างไร เอาชนะทหารราชองครักษ์ของข้าได้?"
เฉินเฟิงหัวเราะร่า:
"ยังไม่ทันได้ชนะเลย แต่ก็เร็วแล้วล่ะ"
พูดจบก็เตือนเสด็จพ่อ:
"เสด็จพ่อประทับให้มั่น ลูกขอให้เสด็จพ่อได้เห็นในวันนี้ว่า องครักษ์ในราชวังและทหารราชองครักษ์ที่อยู่รอบกายเสด็จพ่อ ใช่ถุงเหล้ากระสอบข้าวไร้ค่าหรือไม่"
เฉินเฟิงกวักมือ หลินเซียวปลุกขันทีแก่แล้วคุมตัวมาฉากหน้า เฉินเฟิงเอ่ยปาก:
"ตามกติกาการซ้อมรบ ตอนนี้ฝ่าบาทถูกข้าจับเป็นตัวประกัน ข้าสั่งให้เจ้าไปเรียกชุมนุมบรรดาขุนนาง องครักษ์ในราชวัง แม่ทัพนายกองใหญ่ทหารราชองครักษ์ แม่ทัพกลาง นายร้อย..."
ขันทีแก่ถึงกับงงสนิท มองเฉินเทียนหลาน:
"ฝ่าบาท... เรื่องนี้..."
"อย่าถามข้า ทุกอย่างทำตามกติกาการซ้อมรบ"
เฉินเทียนหลานก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนใต้บัญชาของตนนั้น ใช่พวกกินแห้วหรือไม่
เขาไม่เชื่อจริง ๆ ว่าองครักษ์ในราชวังรอบกายตน ล้วนเป็นยอดฝีมือในหมู่ยอดฝีมือ ไม่ต้องพูดถึงบรรดาขุนนางบุ๋นบู๊ ทหารราชองครักษ์ยิ่งเป็นสุดยอดในหมู่สุดยอด ยังไงก็ต้องช่วยข้าได้สิ?