การฝึกสุดโหดแห่งสัปดาห์ปีศาจ ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการที่จวนตระกูลฮวาซี
นี่คือสิ่งที่เฉินเฟิงคำนวณไว้แล้ว ห่างจากการล่าเนื้อที่เขาจินผิงในวันขึ้นหนึ่งค่ำของเดือนหน้าอีกสิบวัน
ในเจ็ดวันแห่งสัปดาห์ปีศาจนี้ เขาจะต้องบีบศักยภาพของเหล่าทหารออกมาให้ถึงขีดสุด
อีกทั้ง ในหมู่คนเหล่านี้ จะต้องคัดเลือกผู้ที่มีแววเป็นทหารหน่วยพิเศษด้วย
หน่วยรบพิเศษหานหลง ปัจจุบันมีเพียงสิบเก้าคน ในแผนการของเฉินเฟิง ยังไม่พออย่างยิ่ง
จะรบเล็กแค่บางส่วนยังพอไหว แต่หากเข้าสู่สนามรบใหญ่ กำลังเท่านี้ก็ยังเป็นเพียงหยดน้ำในมหาสมุทร
พูดแล้วก็ทำเลย เมื่อเฉินเฟิงเริ่มเป็นคนแรก เซียวหงอิงก็ตามติดไปทันที เบื้องหลังทหารกว่าสี่ร้อยนายส่งเสียงโหยหวนแล้วพุ่งไปข้างหน้า
องค์ชายร่วมฝึกกับเหล่าทหาร ใครเล่าเคยได้ยิน?
นี่เป็นโอกาสดีที่จะได้แสดงฝีมือ
อีกฝั่งหนึ่งกำลังฝึกกันอย่างคึกคัก หลินเซียวและคนอื่นๆ ก็ไม่ได้อยู่นิ่งๆ
ทหารหน่วยพิเศษทั้งสิบเก้าคนล้อมวงกันดูแบบวาดที่เฉินเฟิงให้มา ตาโตกันเป็นลูกหิน ใครก็ดูไม่ออกว่าองค์ชายวาดอะไร
“ไอ้ตาบอด มาดูสิว่านี่คืออะไร”
หลินเซียวในฐานะหัวหน้าหน่วย คิดจะแสดงฝีมือต่อหน้าผู้คน แต่ดูไปดูมาก็ยังมึนงงไม่หาย
เวลานี้ ชายร่างเตี้ยคนหนึ่ง สวมผ้าปิดตาข้างซ้าย ก้าวออกมา
ใช้ท่าทางดูแคลนดันผู้คนออกไป
“ถอยไปให้หมด พวกแกดูจะรู้เรื่องอะไรกัน”
ไอ้ตาบอดเดินดันเข้ามา ทุกคนในใจมีหลักขึ้นมาทันที จงใจหยอกล้อสองสามประโยค
“พวกเราดูไม่ออก เจ้าตาเดียวข้างเดียวจะดูออกหรืออย่างไร”
“ฮ่าๆ อย่าดูถูกไอ้ตาบอดของพวกเรา ตาข้างเดียวนั้นแหละ เจ้าเล่ห์นักล่ะ”
ไอ้ตาบอดไม่สนใจพวกเขา ใช้ตาข้างเดียวมองไปที่แบบวาดเพียงชั่วครู่ ก็จำได้
“องค์ชายวาดคือหน้าไม้”
ผู้คนทำปากยู่
“ไอ้ตาบอด อย่าพูดพล่าม หน้าไม้อะไรจะใหญ่ขนาดนี้”
“ใช่ ไอ้ตาบอด ถ้าแกดูผิด ระวังองค์ชายจะควักตาข้างเดียวนั้นของแกออกมานะ”
เมื่อเผชิญกับการล้อเลียนของทุกคน ไอ้ตาบอดไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย ตาข้างเดียวยังคงจับจ้องอยู่ที่แบบวาด พึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ