เรื่องราวจบลงด้วยการหยดเลือดสาบานสายเลือด และเฉินเฟิงพิสูจน์ให้เห็นว่าตนคือองค์ไท่จื่อตัวจริง
ส่วนเฉินเฟิงทำได้อย่างไร คำตอบนั้นง่ายดายเกินไป
ตำหนักบูรพาในฐานะที่ประทับขององค์ไท่จื่อ ในคลังยามีสารส้มอยู่ และใครที่เคยเรียนวิชาฟิสิกส์ชั้นอนุบาลย่อมรู้ว่า สารส้มมีฤทธิ์เป็นอิเล็กโทรไลต์เข้มข้น ทำให้เม็ดเลือดแดงดูดซึมน้ำจนแตก และเยื่อหุ้มเซลล์ละลายได้โดยตรง
ซ่อนไว้ในซอกเล็บ พอถึงเวลาหยดเลือดก็โรยลงในถ้วยนิดหน่อย ต่อให้เป็นพ่อลูกคู่นั้น เลือดคนกับหมาก็ละลายรวมกันได้
จัดการปัญหาด้านนี้เรียบร้อย เฉินเทียนหลานมีพระบรมราชโองการ คัดเลือกทหารองครักษ์ ขันที และนางกำนัลจากพระราชวัง ตั้งแต่บนลงล่าง ทำการเปลี่ยนคนครั้งใหญ่ให้ตำหนักบูรพา
ประสิทธิภาพรวดเร็วอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน เมื่อเฉินเฟิงกลับถึงตำหนักบูรพา ทหารองครักษ์ 600 นายยืนเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ เบื้องหลังมีขันทีและนางกำนัลจำนวนมาก พร้อมด้วยแม่ครัวและบ่าวไพร่ มาประจำการครบถ้วน
คนที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดคือขันทีชราคนหนึ่ง ชื่อว่าฝูซุ่น เคยรับใช้อยู่ข้างพระนางฮองเฮามาโดยตลอด ภายหลังพระนางฮองเฮาสวรรคต เขาถูกจัดให้ทำหน้าที่สบาย ๆ อยู่ในวัยเกษียณ
การเปลี่ยนคนครั้งใหญ่ที่ตำหนักบูรพาครั้งนี้ ฝูซุ่นถูกเรียกกลับมาใช้ใหม่ ให้มาดำรงตำแหน่งมหาดเล็กราชสำนักชั้นในประจำตำหนักบูรพา
ฝูซุ่นเมื่อเห็นเฉินเฟิงดูตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง ทรุดตัวลงคุกเข่าทันที น้ำตาไหลพราก:
“องค์ไท่จื่อ...องค์ไท่จื่อ...ข้าน้อยในที่สุดก็ได้เห็นพระองค์อีกครั้ง...”
เฉินเฟิงประคองฝูซุ่นให้ลุกขึ้น มองขันทีชราผู้มีผมหงอกขาวแต่แต่งกายเรียบร้อยไม่บกพร่อง แล้วรู้สึกหดหู่ใจสารพัดอย่าง