ฟางต้าโฉวยืดอกประสานมือ:
"บ่าวรับพระบัญชา! จะถ่วงกองกำลังหลักของข้าศึกไว้ให้มั่น ไม่ให้มันหลุดรอดไปได้!"
"กองที่สอง ให้นายพลทังคุมทหารม้าเหล็กแปดพันนายของกองทัพกุยอี้ เป็นคมมีดจู่โจมสายฟ้าแลบ"
"กองของท่านออกเดินทางพรางตัวยามหยินคืนนี้ ละทิ้งเส้นทางหลวง ใช้เส้นทางทะเลทรายกันดารทางเหนือ อุตส่าห์เดินทัพทั้งวันทั้งคืน อ้อมไปทางด้านหลังทุ่งหญ้าไป๋เฉ่า"
"ชนเชียงยงดำรงชีพด้วยการเร่ร่อนเลี้ยงสัตว์ รากฐานของเผ่าไม่ได้อยู่ที่เมือง แต่อยู่ที่ทุ่งหญ้า แหล่งน้ำ ฝูงสัตว์ และสัมภาระของคนแก่คนอ่อน กองของท่านไปถึงหลังข้าศึก อย่าไปยุ่งกับทหารหนีตาย แค่ทำสามอย่างเท่านั้น"
เฉินเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น กลยุทธ์ชัดเจนยิ่ง:
"ปิดล้อมแหล่งน้ำลับทั้งหมดในทุ่งหญ้า ตัดรากฐานการเลี้ยงสัตว์ของมัน เผาเสบียงและสัมภาระเต็นท์ที่กักตุนไว้ ทำลายรากฐานด้านเสบียง ขับไล่ฝูงวัวแกะ ตัดช่องทางทำมาหากินในฤดูหนาวของมัน"
"กองกำลังหลักของข้าศึกอยู่ด้านหน้าเพื่อต้านกองทัพใหญ่ของเรา ด้านหลังว่างเปล่า ไม่ทันตั้งตัว"
"เมื่อมันรู้ว่าฐานทัพถูกทำลาย ชีวิตขาดแคลน ขวัญกำลังใจของทหารจะแตกสลายโดยสิ้นเชิง ตอนนั้นให้กองของท่านหันกลับมาทันที ตัดเส้นทางหนีเพียงเส้นเดียวของทุ่งหญ้า ทำให้เกิดการโอบล้อมทั้งหน้าและหลัง"
ทังเจินตาเป็นประกาย รับคำอย่างแข็งขัน:
"บ่าวรับบัญชา! จะอ้อมไปทำลายรากฐานของมัน ล็อกเส้นทางหนีของข้าศึกให้ตาย!"
"กองที่สาม หลินเซียวนำหน่วยรบพิเศษทั้งหมด กระจายทั่วอาณาเขต ปฏิบัติการสังหารข่าวกรองและทำลายจุดสำคัญ"
"แทรกซึมเข้าไปในเผ่าต่าง ๆ ของเชียงยง ยุยงให้หัวหน้าเผ่าทั้งใหญ่และเล็กแตกแยก แพร่ข่าวลือว่า 'ราชวงศ์ทอดทิ้งเบี้ย เดชะหมดสิ้น' ทำให้ภายในข้าศึกแตกแยก"