เฉินเฟิงยังคงแบ่งงานอย่างละเอียด:
“เจ้าซ่อนตัวอยู่ที่เรือนลับนอกเมือง ไม่ต้องเปิดเผยตัว เจ้าอยู่ข้างนอกคอยควบคุม ส่วนไท่จื่อเฟยอยู่ข้างในคอยรับมือกับสถานการณ์”
“พวกเจ้าคนนอกคนใน ตัดขาดความเกี่ยวข้องที่เปิดเผยโดยสิ้นเชิง ถึงจะปกป้องความปลอดภัยของพวกเจ้าทั้งสองได้มากที่สุด”
ตัวต่อตัวจดจำอย่างจริงจัง จากนั้นก็พูดถึงความเสี่ยงที่เกิดขึ้นจริงที่สุด
และเป็นสิ่งที่หล่อนกังวลที่สุด:
“เพคะ ทหารราชองครักษ์ในจวนองค์ไท่จื่อสอดส่องเป็นชั้นๆ ไม่ห่างแม้ก้าวเดียว หากภายในและภายนอกจวนติดต่อกันลับๆ ก็ง่ายที่จะเปิดโปง เมื่อความลับถูกเปิดเผย เกรงว่าจะเหลืออะไรไว้ไม่ได้ หม่อมฉันกลัวว่าจะทำให้ไท่จื่อเฟยเดือดร้อน...”
เว่ยมี่ก็รีบพูดสนับสนุนทันที:
“เพคะ ภายใต้การตรวจสอบและควบคุมอย่างเข้มงวด ความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยก็จะนำภัยมา หม่อมฉันกับตัวต่อตัวไม่สามารถติดต่อกันได้ ความเสี่ยงมากเกินไป”
เฉินเฟิงมีแผนอยู่แล้ว หยิบป้ายเหล็กดำไร้ลวดลายสองอันออกมา
“นี่คือป้ายคำสั่งที่ข้าสั่งทำขึ้นเป็นพิเศษ พวกเจ้าสองคนถือคนละอัน”
“ต่อไปถ้าไม่มีเรื่องอย่าติดต่อกันเด็ดขาด หากมีคำสั่งให้เคลื่อนย้ายหรือถอนกำลัง ให้ดูที่ป้ายเท่านั้น ไม่ต้องดูที่ตัวคน”
เขามองไปที่ตัวต่อตัว กำชับอย่างหนักแน่น:
“องค์หญิงน้อย เจ้าจำให้ขึ้นใจ ต่อไปไม่ว่าใคร จะส่งข่าวอะไร มาจากที่ใด ถ้าไม่มีป้ายนี้ ไม่ต้องสนใจทั้งหมด ต่อให้เป็นข้าเอง ถ้าไม่มีป้าย เจ้าก็ปฏิเสธได้”
ตัวต่อตัวกำป้ายเย็นเฉียบแน่น ปลายนิ้วกดลงเบาๆ
ป้ายนี้มันคือการนำทรัพย์สินและเส้นทางการเงินขององค์ไท่จื่อทั้งหมด มากองไว้ที่หล่อนกับเว่ยมี่