“ดี ข้าผู้เป็นทูตตกลง”
ดงชาน่าไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายเปลี่ยนใจแม้แต่น้อย ในการพนันที่ชนะแน่นอนเช่นนี้ เขาไม่มีเหตุผลที่จะไม่เล่น
แม้จะไม่มีเดิมพันที่เป็นรูปธรรม แต่การทำให้องค์ไท่จื่อแห่งต้าเจินคุกเข่าต่อหน้าตนต่อหน้าชาวโลก เมื่อแพร่กระจายออกไป นานาประเทศก็จะต้องมองทูฟานด้วยสายตาใหม่
และฐานะตำแหน่งของตนเองในประเทศก็ย่อมสูงขึ้นอีกขั้น เมื่อกษัตริย์ทรงทราบก็ต้องมีรางวัลตอบแทนอย่างแน่นอน
ดงชาน่ารีบยืนยันการพนันทันที ส่วนเฉินเทียนหลานบนบัลลังก์มังกรนั้นนั่งไม่ติดแล้ว
หากองค์ไท่จื่อคุกเข่าให้เขาเช่นนี้ เกียรติศักดิ์ของต้าเจินยังจะมีเหลือหรือไม่?
ให้เหล่าประเทศมองอย่างไร ให้ชาวโลกรู้สึกอย่างไร?
จึงรีบเอ่ยห้ามปราม:
“ช้าก่อน!”
“ตามที่ข้าเห็น การพนันครั้งนี้ยกเลิกไปเถิด ความสัมพันธ์ระหว่างต้าเจินกับทูฟานขาดสะบั้นมาร้อยปีแล้ว ฐานะแคว้นเล็กก็ไม่จำเป็นต้องสานต่ออีก ไม่มีประโยชน์จะไปเสี่ยงเพื่อสิ่งนี้”
“กลับมาพูดเรื่องหลักกันดีกว่า ครั้งนี้ที่ท่านมา ต้องการให้ต้าเจินใช้สิ่งใดแลกทหารกองทัพกุยอี้สามพันนาย?”
เฉินเทียนหลานพยายามดึงบทสนทนากลับมา เขาเข้าใจความหมายของดงชาน่าแล้ว
ไม่ใช่เพียงใช้ชีวิตของทหารกองทัพกุยอี้สามพันนายมาขอผลประโยชน์จากต้าเจินหรอกหรือ
เพียงแต่ไม่เกินเลย ก็พอจะเจรจาได้
ดงชาน่าจะถูกเฉินเทียนหลานหลอกให้ผ่านไปได้อย่างไร การพนันที่เกี่ยวกับชื่อเสียงนี้ เขาตั้งใจจะเอาชนะให้ได้:
“ฮ่องเต้ต้าเจิน เรื่องไถ่ตัวทหารสามพันนายไม่ต้องรีบร้อน ยามนี้องค์ไท่จื่อกล่าวหาว่าข้าผู้เป็นทูตนำคัมภีร์พิชัยสงครามปลอมมาหลอกลวง เรื่องนี้จะเลี่ยงไม่ได้เด็ดขาด มิเช่นนั้นชาวโลกจะไม่หัวเราะเยาะว่าทูฟานทำเรื่องเลวทรามหรือ!”