ไม่นานนัก ประตูจวนตระกูลเซียวก็เปิดออกอีกครั้ง ท่านผู้ดูแลคนชรายื่นมือเชิญ:
"เชิญฝ่าบาทองค์ไท่จื่อเสด็จยังห้องโถงใหญ่"
เฉินเฟิงยื่นบัญชีของขวัญชุดหนึ่งให้ท่านผู้ดูแล พร้อมเอ่ยยิ้มๆ:
"นี่คือของบำรุงที่เตรียมไว้สำหรับฮูหยิน น้ำใจเล็กน้อย ไม่ถือเป็นการแสดงความเคารพ"
อาศัยจังหวะที่ท่านผู้ดูแลตะลึงงัน เฉินเฟิงพาจิงเฉาก้าวเข้าจวนตระกูลเซียว ส่วนที่เหลือปล่อยให้คนขับเกวียนจัดการกับเขา
ของขวัญมากมายไม่มีใครรังเกียจ ต่อให้ส่งของขวัญมา ก็คงไม่ไล่คนออกไปหรอกกระมัง?
มาถึงห้องโถงใหญ่จวนตระกูลเซียว เฉินเฟิงเห็นผู้เฒ่าคนหนึ่งนั่งสง่าอยู่บนตำแหน่งประธานเป็นบุคคลแรก
นางมีผมขาวโพลนดั่งหิมะ อายุเกินเจ็ดสิบปีแล้ว นางคือสตรีใหญ่แห่งตระกูลเซียว ท่านยายเซียว
ท่านยายมีสีหน้านิ่งขรึม ถึงแม้หน้าจะเต็มไปด้วยรอยย่น แต่กลับมีเลือดฝาด ระหว่างคิ้วและดวงตามีความสง่างามของผู้ปกครองโดยธรรมชาติ
เมื่อเห็นเฉินเฟิงก้าวเข้าห้องโถงใหญ่ นางก็ยันไม้เท้าหัวมังกรลุกขึ้นยืน พยักหน้าเพียงเล็กน้อย:
"หม่อมฉัน คารวะองค์ไท่จื่อ"
เฉินเฟิงรีบคารวะกลับ:
"คารวะท่านยาย"
ท่านยายยื่นมือออกมา มีสาวใช้เช็ดเก้าอี้ให้ เฉินเฟิงนั่งลงแล้ว ท่านผู้ดูแลก็ยื่นบัญชีของขวัญให้ท่านยาย:
"นี่คือของขวัญที่องค์ไท่จื่อส่งมา"
ท่านยายเพียงเหลือบมองอย่างเฉยเมย น้ำเสียงไม่มีความผันผวนใดๆ:
"ตระกูลเซียวของข้า หลายชั่วอายุคนสูงส่งบริสุทธิ์ รักษาไว้ซึ่งจารีตของตระกูล ไม่เคยคุ้นเคยกับของมีค่าทางโลกเหล่านี้"
"เมื่อฝ่าบาทเสด็จกลับ ขอเชิญนำกลับไปด้วยเถิด"
เฉินเฟิงตะลึง คิดไว้ว่าจะโดนกระทำทารุณ แต่ไม่คิดว่าจะโดนหนักขนาดนี้ ถึงกับปฏิเสธของขวัญเลยหรือ?
เมื่อลุกขึ้นจะเอ่ยเกรงใจอีกครั้ง ท่านยายก็ยกมือห้าม:
"องค์ไท่จื่อย่อมไม่มาโดยไร้เหตุอันควร มีอะไรเชิญตรัสมาตรงๆ เถิด"