เมื่อหัวหน้าเผ่าถูกคุมตัวออกไป เฉินเฟิงยืนอยู่กลางห้องโถง ปลายนิ้วลูบคลำวาละรูปหัวหมาป่าทำจากทองสัมฤทธิ์ครึ่งชิ้นที่ค้นได้จากตัวคนสนิท แววตาแวบหนึ่งของความเจ้าเล่ห์เย็นชา
เขาหันไปมองนอกกระโจม แล้วเอ่ยเรียบๆ ว่า
"หลินเซียว"
"ขอรับ!"
หลินเซียวรีบก้าวเข้ามา คำนับด้วยความเคารพ สีหน้าเคร่งขรึม
"คำให้การของหัวหน้าเผ่าเมื่อครู่ เจ้าได้ยินชัดแล้ว"
เฉินเฟิงยื่นป้ายคำสั่งรูปหัวหมาป่าให้เขา น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง
"จงไปคัดเลือกคนที่รอบคอบและสำเนียงเหมือนชาวต้าเฉิงอย่างไม่มีที่ติ เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าคนสนิทของหัวหน้าเผ่า ถือป้ายคำสั่งครึ่งชิ้นนี้ ไปพบกันที่ป่าหูหยางแห้งนอกประตูตะวันตกตามเวลาที่กำหนด"
หลินเซียวตาเป็นประกาย เข้าใจความหมายทันที
"ฝ่าบาทหมายถึง ฉวยโอกาสตอนพบคน ส่งข่าวปลอมให้ทูฟานหรือ?"
"ใช่"
เฉินเฟิงพยักหน้า แววตาเย็นเยียบ "กาเอ่อร์เสียท่าให้เราไปหลายครั้ง ตอนนี้คงแค้นเราจนกัดฟัน อยากซุ่มโจมตีแน่นอน เจ้าจงให้ทหารองครักษ์ที่ปลอมตัวไป ใช้รหัสลับติดต่อหมาป่าสีเทาสายลับของทูฟาน ส่งข่าวกลับไปว่า กองทัพกุยอี้เดินทัพเร่งด่วนผ่านทะเลทราย แม้ได้พักที่ต้าเฉิง แต่เสบียงเหลือไม่ถึงครึ่ง ทหารอ่อนล้า ข้าตัดสินใจพรุ่งนี้นำทัพออกเดินทาง ไปพักที่เมืองหงเหว่ยซึ่งอยู่ห่างออกไปร้อยลี้ ที่นั่นเสบียงบริบูรณ์ เมืองแข็งแกร่ง ตั้งใจจะประจำการระยะยาว แล้วค่อยๆ กวาดล้างเศษกำลังทูฟานในดินแดนตะวันตก"
เขาหยุดเล็กน้อย แล้วกำชับเป็นพิเศษ