เฉินเฟิงกำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าโต๊ะ ใช้ผ้าป่านสะอาดเช็ดดอกแดนดิไลออนที่เพิ่งล้างอย่างพิถีพิถัน โดยไม่เงยหน้าขึ้น แต่น้ำเสียงหนักแน่น:
“ธรรมเนียมเก่าในกองทัพมีข้อจำกัด แต่การติดเชื้อในตอนนี้ ยาต้มธรรมดาไม่อาจระงับได้ นางมีไข้สูงยอกย้อน พิษร้อนเข้าสู่เส้นเลือด ใช้เพียงเหง้าบอระเพ็ดอย่างเดียว รักษาได้เพียงปลายเหตุ ไม่ถึงต้นเหตุ”
เขากางดอกแดนดิไลออนตากแดด ปลายนิ้วลูบผ่านใบบาง แล้วชี้ไปที่สมุนไพร: “เจ้าดูเหง้าบอระเพ็ดนี้ รสขมเย็นยิ่งนัก ระบายไฟได้ดีที่สุด ดอกทองกวาวเบาสะอาดลอยขึ้น กระจายพิษในร่างกายส่วนบน ดอกแดนดิไลออนแก้พิษและทำให้เลือดเย็นลง โจมตีฝีหนองโดยเฉพาะ สามอย่างใช้ร่วมกัน เป็นทั้งตัวนำและตัวช่วย นี่จึงเป็นรากฐานของการแก้อักเสบ”
หมอทหารฟังแล้วเหมือนเข้าใจแต่ไม่เต็มนัก จ้องเฉินเฟิงด้วยความประหลาดใจ
นี่... ตัวเองไม่รู้เลย องค์ไท่จื่อผู้นี้ ยังเข้าใจการแพทย์ด้วยหรือ?
หรือว่าจะเห็นว่าคุณหนูใหญ่ไม่ไหวแล้ว เลยเอามาเป็นหนูทดลองยา?
ถอนหายใจในใจ แม้จะเป็นเช่นนั้น ก็เป็นองค์ไท่จื่อ ตัวเองก็ห้ามไม่ได้
ยังไงคุณหนูเซียวคนนี้ ก็เป็นคนที่เท้าข้างหนึ่งเหยียบโลงแล้ว
แล้วก็ทำตามท่า หยิบคันชั่งขึ้นมา:
“เช่นนั้น... สัดส่วนจะกำหนดอย่างไร?”
เฉินเฟิงลุกขึ้นยืน รับตะกร้ายา เอามือชั่งเอง
“ดอกทองกวาวหกตำลึง เหง้าบอระเพ็ดสี่ตำลึง ดอกแดนดิไลออนแปดตำลึง ต้องแม่นยำ ต่อให้เกินหรือขาดหนึ่งสลึง ประสิทธิผลของยาก็อาจลดลง”