หันไปมองเบื้องหลัง ดวงตาหรี่ลงทันใด
เมื่อครู่มัวแต่จับตาดูทหารใหม่ฝั่งนี้ จึงเพิ่งพบว่ากองทัพกุยอี้หายไปเกือบครึ่งหนึ่งของกำลังพล
“ฝ่าบาท นี่...”
เฉินเฟิงทำสัญญาณให้เงียบ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย:
“ผู้รู้ย่อมมีอุบายในใจ”
เขาหยุดครู่หนึ่ง สายตาเหลือบมองขบวนทัพที่เดินอย่างเป็นระเบียบเบื้องหลัง แล้วอธิบายต่อ: “ชาวทูฟานคาดว่าข้าจะรีบมุ่งหน้าไปต้าเฉิง วางตาข่ายดักจับเราอยู่แล้ว บัดนี้เรามีปากเพิ่มขึ้นมากมาย สู้รอคอยพวกมันไม่ได้ ต้องไปแสวงหาเสบียง”
ทังเจินได้ยินแล้วเข้าใจแจ่มแจ้ง ใจยิ่งเลื่อมใสในแผนการของเฉินเฟิง คำนับรับคำโดยไม่ถามไถ่เพิ่ม แล้วหันไปจัดแจงขบวนทัพ เร่งความเร็วในการเดินทัพ
แต่พวกเขาไม่ทันสังเกต ที่ท้ายขบวน ทหารใหม่ผู้ดูธรรมดาคนหนึ่งชะงักฝีเท้าเล็กน้อย แววตาวาบวับด้วยความเจ้าเล่ห์
คนผู้นี้ผอมจนคางแหลม ดวงตาลึกโหล เหมือนผู้ลี้ภัยขาดอาหารอย่างไรอย่างนั้น
ไม่มีใครสนใจเขาเลย
จอมผอมผู้นี้ฉวยจังหวะที่ขบวนทัพเร่งรีบ ทุกคนมุ่งความสนใจไปข้างหน้า จงใจชะลอฝีเท้า แสร้งจัดทรายในรองเท้า
ลอบหยิบผ้าที่ห่อด้วยยาห่อขี้ผึ้งจากอก เขียนจดหมายลับอย่างรวดเร็ว แล้วอาศัยความมืดเป็นฉากบัง ดีดยาห่อขี้ผึ้งลงในหญ้ารกร้างข้างทาง
ทำเสร็จแล้ว เขารีบตามขบวนทัพทันที สีหน้ากลับเป็นปกติ ราวกับไม่มีอะไรผิดปกติ
ผ่านไปเพียงสองยาม ทหารยามลับของทูฟานที่ซุ่มอยู่ใกล้ ๆ ก็พบยาห่อขี้ผึ้ง รีบควบม้าตรงไปยังค่ายใหญ่ทูฟาน ส่งจดหมายลับถึงแม่ทัพกาเอ่อร์